Stanisław Mayer

Stanisław Witold Mayer
major dyplomowany artylerii major dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia

7 sierpnia 1899
Lwów

Data i miejsce śmierci

19 czerwca 1982
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

1916–1947

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów
Wyższa Szkoła Wojenna
Armia „Modlin”
2 Korpus Polski

Stanowiska

szef sztabu korpusu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Wojenny Pogromcy Niedźwiedzia (Łotwa) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Stanisław Witold Mayer (ur. 7 sierpnia 1899 we Lwowie, zm. 19 czerwca 1982 w Londynie) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, w 1972 mianowany przez władze emigracyjne generałem brygady.

Życiorys

Syn Ludwika i Anieli z domu Russockiej[1]. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1917 roku zdał maturę wojenną[2]. W okresie 1916 – lipiec 1917 w Legionach Polskich w 1 pułku artylerii[3]. Po kryzysie przysięgowym 22 września 1917 został wcielony do armii austriackiej[3]. W listopadzie 1918 roku powrócił do macierzystego pułku. W grudniu 1918 podporucznik. 19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 605. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5].

Kapitan z 1 stycznia 1927. Służył w 1 pułku artylerii polowej Legionów do października 1929: oficer młodszy, dowódca baterii, dowódca dywizjonu. Od października 1929 roku był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, którą ukończył w 1931 roku[2]. W październiku tego roku został asystentem taktyki artylerii na tej uczelni. Z dniem 15 stycznia 1935 roku został przeniesiony do 1 pułku artylerii lekkiej Legionów w Wilnie w celu odbycia praktyki liniowej na stanowisku dowódcy II dywizjonu[6]. Czasowo pełnił także obowiązki zastępcy dowódcy tego oddziału. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1937 roku powrócił do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki artylerii.

W marcu 1939 roku został przydzielony do Oddziału III Sztabu Armii „Modlin”[7]. Na tym stanowisku w czasie II wojny światowej wziął udział w kampanii wrześniowej. 27 września 1939 dostał się w niemieckiej niewoli[8].

Po uwolnieniu w lipcu 1945 do 1947 szef sztabu artylerii 2 Korpusu we Włoszech i Wielkiej Brytanii[7]. Podpułkownik dyplomowany z 1 stycznia 1946. Po demobilizacji pułkownik dyplomowany z 1 stycznia 1961. Osiedlił się w Londynie, gdzie zmarł. Zwłoki spopielono. Od 1949 roku był jednym z organizatorów Brygadowego Koła Młodych „Pogoń” oraz jednego z oddziałów koła o nazwie „Granat”. 27 lutego 1967 roku Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders mianował go komendantem Brygadowego Koła Młodych „Pogoń”. Generał brygady z 19 marca 1972 z awansu emigracyjnych władz w Londynie[9].

W 1925 w Wilnie zawarł związek małżeński z Ireną Szidłówną[10] i miał syna Jerzego Stanisława (ur. 26 stycznia 1926)[2].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 2.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Kolekcja ↓, s. 3.
  4. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, s. 150.
  5. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 25.
  6. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  7. 1 2 Mayer 1945 ↓, s. 4.
  8. ↑ Mayer 1945 ↓, s. 11.
  9. ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 131.
  10. ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922, s. 908.
  12. ↑ M.P. z 1938 r. Nr 259, poz. 612 (ISAP). „za zasługi w służbie wojskowej”
  13. ↑ M.P. z 1932 r. Nr 92, poz. 124 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości”.
  14. ↑ Vilius Kavaliauskas: Symbole wolności bałtyckiej 1918–1940. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie, 2020, s. 41–42. ISBN 978-83-64178-88-7.
  15. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 roku, s. 241.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.