Stanisław Rarogiewicz

Stanisław Rarogiewicz
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Pełne imię i nazwisko

Stanisław Filip Rarogiewicz

Data i miejsce urodzenia

27 kwietnia 1885
Przeworsk

Data i miejsce śmierci

27 listopada 1965
Sosnowiec

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

23 pułk artylerii lekkiej

Stanowiska

dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Krzyż Zasługi Wojskowej z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Stanisław Filip Rarogiewicz (ur. 27 kwietnia 1885 w Przeworsku, zm. 27 listopada 1965 w Sosnowcu) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Syn Antoniego (1858–1925), urodzony się 27 kwietnia 1885 w Przeworsku, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii[1][2]. W rodzinnej miejscowości ukończył pięć klas szkoły powszechnej[2]. 29 czerwca 1906 zakończył naukę w klasie ósmej c. k. Gimnazjum w Jarosławiu ze zdanym egzaminem dojrzałości[3]. W tym samym roku wstąpił do cesarskiej i królewskiej Armii w charakterze jednorocznego ochotnika[2]. Po odbyciu służby wojskowej i zdanym egzaminie został mianowany kadetem rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1908 i przydzielony w rezerwie do 2 dywizjonu ciężkich haubic w Krakowie[4]. W latach 1908–1913 pracował w cukrowni w Przeworsku i równocześnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego[2]. Działał aktywnie w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w Przeworsku[2]. W 1910 zorganizował obchód grunwaldzki, dowodząc oddziałem konnym liczącym 150 „Sokołów”[2].

Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1910[5]. W 1912 został przydzielony w rezerwie do dywizjonu ciężkich haubic nr 11 we Lwowie[6]. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych monarchii austro-węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach[7]. W czasie I wojny światowej walczył na froncie wschodnim[2]. W walkach nad Dniestrem został ranny[2]. Po powrocie na front wziął udział w walkach na Podolu i Polesiu[2]. Dowodził baterią w pułku ciężkiej artylerii polowej nr 30, a następnie nr 45[2][8][9][10]. Awansował na porucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 maja 1915[11][12][13].

19 lutego 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 maja 1915, zaliczony do 1 Rezerwy armii z powołaniem do służby czynnej na czas wojny i przydzielony z dniem 1 listopada 1918 na stanowisko komendanta dworca kolejowego Przeworsk[14]. W 1920 był dowódcą II lwowskiego batalionu etapowego[15]. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[16]. W tym czasie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Etapowego Małopolska[16]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 5 dywizjonie artylerii ciężkiej[17]. W październiku 1921 został przeniesiony do nowo sformowanego 24 pułku artylerii polowej na stanowisko dowódcy I dywizjonu w Radymmnie (od kwietnia 1922 w garnizonie Jarosław)[18][19]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 20. lokatą w korpusie oficerów artylerii[20][21]. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii[22][23][24]. We wrześniu 1924 został przeniesiony z 10 pułku artylerii polowej w Łodzi do 23 pułku artylerii polowej w Będzinie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[25][26]. W maju 1927 został wyznaczony na stanowisko dowódcy tego pułku[27][28][29]. 24 grudnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień pułkownika w korpusie oficerów artylerii i 4. lokatą[30][31]. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[32]. Mieszkał w Sosnowcu przy ul. Żytnej 21[33]. Został zatrudniony w Polskiej Konwencji Węglowej w Katowicach[2]. W 1938 działał w Polskim Związku Łowieckim jako członek Kieleckiej Wojewódzkiej Rady Łowieckiej[34].

We wrześniu 1939 został zmobilizowany[2]. Ewakuował się ze sztabem Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V z Krakowa do Tarnopola, gdzie objął dowództwo artylerii[2]. 19 września 1939 przekroczył granicę polsko-węgierską i został internowany na terytorium Królestwa Węgier[2]. 31 grudnia 1944, po zajęciu Węgier przez Niemców, został wysłany do Stalagu XVII A Kaisersteinbruch, następnie do obozu jeńców w Luckenwalde, a później został przeniesiony do filii tego obozu w Genshagen[2]. 23 kwietnia 1945 został uwolniony przez Armię Czerwoną[2].

W maju 1945 wracił do Sosnowca, gdzie podjął pracę w Zjednoczeniu Fabryk Cementu, a następnie w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego w Katowicach i Dąbrowskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w Sosnowcu[2]. Zmarł 27 listopada 1965 w Sosnowcu i został pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Smutnej[35]. Był żonaty z Konstancją z Raykowskich (zm. 1983), córką rejenta i wdową po Julianie Sokołowskim (zm. 1928), doktorze praw, podprokuratorze Sądu Okręgowego w Sosnowcu[35][36][37].

Ordery i odznaczenia

6 listopada 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[1].

austro-węgierskie

Przypisy

  1. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-11-13].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Małgorzata Wołoszyn: Stanisław Rarogiewicz z Przeworska. [w:] Muzeum w Przeworsku Zespół Pałacowo – Parkowy [on-line]. MKS Orzeł Przeworsk – serwis kibiców, 2018-10-31. [dostęp 2025-11-13].
  3. ↑ Sprawozdanie 1906 ↓, s. 46, 47.
  4. ↑ Schematismus 1909 ↓, s. 867, 959.
  5. ↑ Schematismus 1911 ↓, s. 873, 981.
  6. ↑ Schematismus 1913 ↓, s. 918, 1045.
  7. 1 2 Schematismus 1914 ↓, s. 867.
  8. ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 768.
  9. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 1032.
  10. 1 2 3 Ranglisten 1918 ↓, s. 1275.
  11. ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 659.
  12. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 847.
  13. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 1060.
  14. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 26 z 8 marca 1919, poz. 838, 841.
  15. ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 802.
  16. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 4 sierpnia 1920, s. 676.
  17. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 312.
  18. ↑ Sadliński 1930 ↓, s. 30.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 761.
  20. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 189.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 815.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 167.
  23. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 738.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 449.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 89 z 31 sierpnia 1924, s. 501.
  26. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 680.
  27. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 145.
  28. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 397.
  29. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 691.
  30. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929, s. 438.
  31. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 176.
  32. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935, s. 87.
  33. ↑ Spis abonentów 1939 ↓, s. 183.
  34. ↑ Kalendarz Myśliwski 1938 ↓, s. 388.
  35. 1 2 Stanisław Rarogiewicz. Parafia katedralna pw. Wniebowzięcia NMP. [dostęp 2025-11-13]., na tablicy nagrobnej Juliusz Sokołowski.
  36. ↑ Samobójstwo podprokuratora sądu okręgowego w Sosnowcu. „Expres Zagłębia”. 104, s. 4, 1928-05-02. Sosnowiec..
  37. ↑ Nekrologi Juliana Sokołowskiego. „Expres Zagłębia”. 105, s. 1, 1928-05-03. Sosnowiec..
  38. ↑ Monitor Polski nr 260, poz. 634. 1928-11-10. [dostęp 2025-11-13].
  39. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 405.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.