Stanisław Skibicki
 kapitan | |
| Data i miejsce urodzenia |
1 stycznia 1894 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 lipca 1966 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
18 Pułk Piechoty Obrony Krajowej |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Stanisław Skibicki (ur. 1 stycznia 1894 w Zahajcach, zm. 20 lipca 1966 w Gdańsku) – kapitan Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, urzędnik państwowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie zarządcy dóbr ziemskich Stanisława i jego żony Franciszki z Aksentowiczów[1] vel Arentowiczów. Uczęszczał do szkół ludowych w Czerniowcach i Kołomyi. Uczył się w gimnazjach w Kołomyi, II gimnazjum w Stanisławowie i w filii VII gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1913 r. zdał egzamin dojrzałości[2]. Podczas nauki gimnazjalnej należał do organizacji patriotycznych: od 1908 r. do stanisławowskiego oddziału Organizacji Młodzieży Niepodległościowej "Zarzewie", a od 1910 r. do uzyskania matury do Organizacji Młodzieży Narodowej – oddział we Lwowie. Od 1913 r. studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim.
W czasie I wojny światowej został powołany do służby wojskowej (od 18 czerwca 1915 r.)[3] w 18. Pułku Piechoty Obrony Krajowej armii Austro-Węgier. W 1915 r. uczęszczał na kurs oficerski w Szkole Oficerskiej w Oradei. Po jej ukończeniu służył w 20. Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Początkowo jako dowódca sekcji, później dowódca plutonu, a od sierpnia 1918 r. jako dowódca kompanii.
Niedługo po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 14 listopada 1918 r. jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego[4] i przydzielono go do 32. Pułku Strzelców. Został mianowany porucznikiem. Następnie, na przełomie 1918 i 1919 r. służył jako dowódca plutonu w 1. Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. Następnie, w lutym 1919 r., został skierowany do likwidacji Republiki Tarnobrzeskiej. Przez resztę 1919 r. służył na pograniczu polsko-czechosłowackim.
Od 17 kwietnia 1920 r. służył jako dowódca kompanii w Nowym Sączu i Bielsku. Został skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Urlopowany bezterminowo w listopadzie 1920 r., a 26 stycznia 1922 r. przeniesiony do rezerwy. Po przejściu do rezerwy kontynuował studia. W czerwcu 1918 r. zdał egzamin historyczno-prawny. Trzy lata później złożył egzamin sądowy. Natomiast w maju 1922 r. zdał egzamin nauk politycznych. W latach 1922–1923 pracował w Urzędzie Wojewódzkim Stanisławowskim na stanowisku prowizorycznego aplikanta konceptowego, w latach 1923–1924 komisarza powiatowego, a w latach 1924–1925 sekretarza wojewódzkiego. Następnie, w latach 1925–1934 pracował w tym samym urzędzie jako referendarz. Równocześnie od 1929 r. do 1934 r. był pełniącym obowiązki kierownika oddziału prezydialno-personalnego wspomnianego urzędu. 10 stycznia 1934 r. został mianowany starostą powiatowym radomskim. Był nim de iure do 16 września 1934 r. Stanowisko zdał 6 października tego roku. Następnie pracował w Urzędzie Wojewódzkim Pomorskim w Toruniu. W latach 1934–1935 był inspektorem i kierownikiem oddziału. W latach 1935–1938 był referendarzem, a następnie naczelnikiem Wydziału Ogólnego w Komisariacie Rządu w Gdyni. Od 1938 r. był radcą w Urzędzie Wojewódzkim Warszawskim. Następnie, od lipca 1939 r., pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. We wrześniu 1939 r. ewakuował się z Warszawy w kierunku południowo-wschodnim. Granicy najprawdopodobniej nie przekroczył.
Podczas okupacji zamieszkiwał w Kołomyi i Warszawie, gdzie pracował w zakładzie oczyszczania miasta.
Po wyzwoleniu, w styczniu 1945 r., zgłosił się do pracy w Urzędzie Wojewódzkim Krakowskim. Następnie przeniósł się do Szczecina, potem do Gdańska. Zmarł w tym mieście w 1966 r. i został pochowany na cmentarzu Oliwskim (kwatera 7-A-24)[5].
Był żonaty od 1928 r. z Anielą z domu Romaszkan i miał dwoje dzieci: Czesława Zygmunta (ur. 14 lipca 1929) i Teresę Janinę (ur. 27 maja 1931)[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1867 – 17 maja 1921[6][1]
- Krzyż Walecznych[7]
- Złoty Krzyż Zasługi (12 czerwca 1946)[8]
- Srebrny Krzyż Zasługi[7]
Przypisy
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
- ↑ Wyszukiwarka Cmentarze w Gdańsku [online], cmentarze-gdanskie.pl [dostęp 2023-06-12].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921, s. 997.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ M.P. z 1946 r. Nr 114, poz. 211 (ISAP) „za ofiarną pracę na terenie wybrzeża morskiego”.
Bibliografia
- Janusz Mierzwa, Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej, t. I, Łomianki 2018, s. 372–374.
- Skibicki Stanisław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.82-7724 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-18].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-02-18].