Stanisław Tokarski
| Data i miejsce urodzenia |
19 stycznia 1941 |
|---|---|
| Profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: filozofia, kulturoznawstwo porównawcze, tradycje Indii | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1978 |
| Habilitacja |
31 marca 1993[1] |
| Profesura |
9 grudnia 2002[1] |
| Uczelnia |
Uniwersytet Jagielloński |
| Odznaczenia | |
 | |
Stanisław Tokarski (ur. 19 stycznia 1941 w Dokudowie[2]) – profesor doktor habilitowany, wykładowca Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu UJ, były judoka i kaskader.
Życiorys
Kariera naukowa
Ukończył studia na Wydziale Orientalistycznym i Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Doktorat uzyskał w 1978, habilitował się w zakresie filozofii, ze specjalnością filozofia, w 1993, na podstawie rozprawy Jogini i wspólnoty. Nowoczesna recepcja hinduizmu. W 2002 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Oprócz filozofii zajmuje się tradycjami Indii i kulturoznawstwem porównawczym. Pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Instytucie Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN.
Publikacje
Autor książek z zakresu kultury i filozofii Dalekiego Wschodu, m.in.:
- Orient i kontrkultury, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984,
- Eliade i Orient, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1984,
- Jogini i wspólnoty, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1987,
- Budo. Japońskie sztuki walki (współautor W. Sikorski), Szczecin: „Glob”, 1988,
- Sztuki walki. Ruchome formy ekspresji filozofii wschodu, Szczecin: „Glob”, 1989,
- Wędrówka Bogów, Warszawa: „Semper”, 1993,
- Szkoła Chicago-Spór o dialog międzykulturowy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Askon, 2001,
- Nowoczesne Indie: wyzwania rozwoju (współautor S. Bhutani), Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Askon, 2007.
Tłumacz prac naukowych, m.in.
- Mircea Eliade, Historia wierzeń i idei religijnych T.1, Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1988,
- Mircea Eliade, Historia wierzeń i idei religijnych T.2, Warszawa: Instytu Wydawniczy PAX, 1994.
Kariera sportowa
Był zawodnikiem AZS-AWF Warszawa, a jego największym sukcesem było akademickie mistrzostwo Europy w 1964. Na mistrzostwach Polski seniorów wywalczył 10 medali, w tym pięć złotych (1962, 1963, 1964 - w kategorii 68 kg, 1966 – w kategorii 80 kg, 1964 – w kategorii open), dwa srebrne (1961 – w kategorii 68 kg i kategorii open) i trzy brązowe (1967, 1968, 1970 – w kategorii 80 kg)[2]. Posiada 5 dan w judo.
W latach 1974–1978 był instruktorem ośrodka kaskaderskiego i wykonawcą niebezpiecznych scen w ponad 60 polskich filmach fabularnych m.in. „Kung Fu”, „Noce i dnie”, „Ziemia obiecana”, „Polskie drogi”, „Życie na gorąco”.
Odznaczenia
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2021)[3].
Przypisy
- 1 2 Prof. dr hab. Stanisław Tokarski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2011-09-28].
- 1 2 Adam Wojno, Wiesław Błach, Leksykon polskiego judo, wyd. Wrocław 2005, s. 58
- ↑ M.P. z 2022 r. poz. 173 (ISAP)
Linki zewnętrzne
- Biogram na stronie Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN
- Turniej judo w Warszawie 1964 r.
- Wspomnienia. kodokan.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-21)].