Stanisław Wilimowski

Stanisław Wilimowski
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

2 listopada 1896
Lwów

Data i miejsce śmierci

4 września 1939
Lubliniec

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

50 Pułk Piechoty,
Biuro Ścisłej Rady Wojennej,
O.III SGWP,
Wyższa Szkoła Wojenna,
10 Pułk Piechoty,
74 Pułk Piechoty

Stanowiska

zastępca dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP)

Stanisław Eugeniusz Adam Wilimowski (ur. 2 listopada 1896 we Lwowie, zm. 4 września 1939 w Lublińcu) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego z tytułem doktora, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 2 listopada[1][2] lub 30 października[3] 1896 we Lwowie. W 1914, jako uczeń ostatniej klasy gimnazjum, zgłosił się na ochotnika do 2 Pułku Piechoty Legionów, jednak ze względu na młody wiek nie został przyjęty. W 1916 został skierowany do austriackiej szkoły oficerskiej, którą ukończył ze stopniem podporucznika. W szeregach armii austro-węgierskiej uczestniczył w I wojnie światowej walcząc m.in. na froncie włoskim. W 1918 został ciężko ranny w bitwie pod Caporetto[3]. Po zakończeniu wojny, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia porucznika[4]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6]. W 1919 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, które ukończył z tytułem doktora nauk prawniczych oraz odbył III Kurs Normalny 1922–1924 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Był wówczas oficerem nadetatowym 50 pułku piechoty w garnizonie Kowel: w 1923 adiutantem sztabowym[7], a w 1924 oficerem Sztabu Głównego i Biura Ścisłej Rady Wojennej[8]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[9][10] . W 1928 był oficerem Oddziału III Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[11]. W 1932 był w kadrze Wyższej Szkole Wojennej[12]. Na początku 1935 został przeniesiony z 10 pułku piechoty z Łowicza na stanowisko wykładowcy w WSWoj[13].

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej służył w 74 pułku piechoty, w stopniu podpułkownika pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku[14]. Poległ 4 września 1939 w Lublińcu i został pochowany w mogile zbiorowej na miejscowym cmentarzu[15]. W 1945 otrzymał pośmiertnie awans na stopień pułkownika.

Rodzina

Był żonaty z Janiną Meyer, z którą miał córkę Ewę (ur. 3 maja 1926 w Warszawie). Po rozwodzie zawarł w 1930 związek małżeński z Bronisławą z Paderewskich (1906–2004), malarką[16].

Wnuczka Elżbieta Lityńska opracowała i wydała własnym nakładem jego biografię Dzieje życia pułkownika dyplomowanego doktora praw Stanisława Wilimowskiego bohatera 1939 roku (Warszawa 2021)[17].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Datę 2 listopada 1896 podał Rocznik Oficerski 1932. Natomiast Rocznik Oficerski 1928 wskazał datę 12 listopada 1896.
  2. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-12-15].
  3. 1 2 Adam Kurus, BOHATEROWIE CZĘSTOCHOWY. Ppłk dypl. dr Stanisław Wilimowski (1896–1939) [online], Gazeta Częstochowska, 25 kwietnia 2020 [dostęp 2020-12-15] (pol.).
  4. ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 127.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 416.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 360.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 266, 1502.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 35, 244.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 183.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 126.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 798.
  13. ↑ Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 31, 21 marca 1935.
  14. ↑ Obsada personalna 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty na dzień 1 IX 1939 roku. redutaczestochowa.pl. [dostęp 2018-03-29].
  15. ↑ Żołnierze WP polegli w 1939 znani z nazwiska pochowani w gminie Lubliniec. archiwalnastrona.slask.eu. [dostęp 2018-03-29].
  16. ↑ Karol Czejarek, Bronisława Wilimowska. Wszystko dla niej było malarstwem..., Warszawa 2025, s. 225–226.
  17. ↑ K. Czejarek, dz. cyt., s. 224–225.
  18. ↑ Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2018-03-29].
  19. ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 529.
  20. ↑ M.P. z 1935 r. Nr 65, poz. 85 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.
  21. ↑ Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 19, 19 marca 1935.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.