Stefan Alexandrowicz
![]() | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk rolniczych | |
| Specjalność: zootechnika | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Profesura |
1954 |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek rzeczywisty |
| Doktor honoris causa Akademia Rolnicza w Szczecinie – 1974 Akademia Rolnicza w Poznaniu – 1984 Akademia Rolnicza we Wrocławiu – 1986 | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Poznański |
| Odznaczenia | |
Stefan Alexandrowicz (ur. 20 marca 1904 w Pośpieszce, zm. 26 listopada 1995 w Poznaniu) – polski profesor nauk rolniczych w zakresie zootechniki – szczegółowej hodowli zwierząt, członek Polskiej Akademii Nauk[1], nauczyciel akademicki, doktor honoris causa multi.
Życiorys
Był synem Wojciecha (urzędnika) i Rozalii z Piotrowiczów. W 1927 ukończył studia na Wydziale Rolniczym Politechniki Lwowskiej. W 1947 na Uniwersytecie Poznańskim otrzymał stopień doktora nauk rolniczych na podstawie rozprawy Badania nad warunkami pomieszczenia trzody chlewnej w świetle najnowszych wskazań naukowych, a nominację na docenta Uniwersytetu Poznańskiego w dziedzinie hodowli trzody chlewnej uzyskał po przedstawieniu pracy Badania nad trzodą chlewną w województwie olsztyńskim ze szczególnym uwzględnieniem świń o cechach prymitywnych. Od 1954 był profesorem nadzwyczajnym, a od 1962 profesorem zwyczajnym szczegółowej hodowli zwierząt w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu. W 1967 został powołany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk, a w 1973 – na członka rzeczywistego[2]. W latach 1962–1968 przewodniczył Sekcji Chowu Trzody Chlewnej Komitetu Nauk Zootechnicznych PAN. W latach 1969–1972 był dyrektorem Instytutu Genetyki i Hodowli Zwierząt w Jastrzębcu. Był członkiem honorowym PTPN oraz członkiem Polskiego Towarzystwa Genetycznego oraz Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego[3]. Wypromował 16 doktorów i ponad 100 magistrów, był patronem 9 przewodów habilitacyjnych. Dorobek naukowy liczy 116 pozycji publikacji, 7 podręczników akademickich i 9 książek dla hodowców[4].
Był żonaty z Wandą Rewieńską. Pochowany na Cmentarzu Junikowo w Alei Zasłużonych (AZ-3-L-47)[5].

Ważniejsze prace
- Produkcja trzody chlewnej. PWRiL Warszawa 1949 (wsp. J. Kielanowski)
- Przemysłowy tucz trzody chlewnej. PWRiL Warszawa 1952 (wsp. F. Jęcki)
- Jak żywić trzodę chlewną. PWRiL Warszawa 1955
- Zielonki i kiszonki w żywieniu świń. PWRiL Warszawa 1962 (wsp. S. Hoser)
- Hodowla świń. PWRiL Warszawa 1964
- Produkcja trzody chlewnej. Hodowla i chów. PWRiL Warszawa 1972 (wsp. J. Mazaraki)
Odznaczenia i godności
- Złoty Krzyż Zasługi (1954)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- tytuły doktora honoris causa Akademii Rolniczej w Szczecinie (1974)[6], Akademii Rolniczej w Poznaniu (1984) i Akademii Rolniczej we Wrocławiu (1986)[7]
Zobacz też
- złotnicka biała, złotnicka pstra – rasy świń domowych wyhodowane pod kierunkiem profesora
Przypisy
- ↑ Prof. zw. dr hab. czł. rzecz. PAN Stefan Alexandrowicz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2023-12-18].
- ↑ Alexandrowicz, Stefan [online], Polska Akademia Nauk - Członkowie PAN, 2020 [dostęp 2023-02-01] (pol.).
- ↑ Kto jest kim w Polsce 1984: informator biograficzny, Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 17, ISBN 978-83-223-2073-0 [dostęp 2025-10-10].
- ↑ Prof. Stefan Alexandrowicz w dziale 'Doktorzy honoris causa' Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu (dostęp 17.12.2023)
- ↑ Lokalizacja grobu na cmentarzu w Poznaniu (dostęp 17.12.2023)
- ↑ Akademia Rolnicza w Szczecinie w latach 1954-1979 (red. Marian Kubasiewicz). Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Szczecinie. Szczecin 1979, s. 23-24
- ↑ Zygmunt Vetulani. Profesor Stefan Alexandrowicz (dostęp 17.12.2023)
Bibliografia
- Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 26-27
- Andrzej Śródka: Uczeni polscy XIX i XX stulecia. T. V: Suplement. Warszawa: Agencja Wydawnicza „Aries”, 2002.
- Marek Rezler: Sylwetki zasłużonych poznaniaków. Biogramy współczesne. W: Wielka Księga Miasta Poznania. Wyd. 1. Poznań: Dom Wydawniczy „Koziołki Poznańskie”, 1994, s. 757. ISBN 83-901625-0-4.
