Stefan Eitner
 | |
 kapitan piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
17 sierpnia 1886 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
30 grudnia 1937 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
     | |
Stefan Eitner (ur. 17 sierpnia 1886 w Gostyniu, zm. 30 grudnia 1937 w Toruniu) – podoficer armii niemieckiej, działacz niepodległościowy, powstaniec wielkopolski, kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Stanisława – dekarza i Elżbiety z Lekowskich, urodzony 17 sierpnia 1886 w Gostyniu[1][2]. W młodości uczył się dekarstwa w warsztacie ojca[3]. W 1914 wcielony do armii niemieckiej[3] i jako podoficer w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. Po demobilizacji wstąpił do wielkopolskich oddziałów powstańczych. Od 6 stycznia 1919 w składzie batalionu gostyńskiego walczył w Grupie „Leszno” na odcinku południowo-zachodnim[3]. Z końcem marca 1919 skierowany został do 8 pułku strzelców wielkopolskich[3]. W Jarocinie zorganizował kompanię ciężkich karabinów maszynowych, gdzie następnie był dowódcą do grudnia 1920[3]. W październiku 1919 awansował na stopień podporucznika[3]. Na froncie polsko-bolszewickim wziął udział w wyprawie kijowskiej, walczył w bitwie nad Berezyną[3], na szlakach odwrotowych i w ofensywie wojsk polskich znad Wisły. 1 października 1920 nieprzyjacielowi udało się przełamać pozycje I batalionu 62 pułku piechoty wielkopolskiej na linii Kurniejewo – Wertniki – Kowłany[3]. Do kontrataku wyruszyła między innymi kompania ckm. Dowódca kompanii nie zważając na ogień nieprzyjaciela obchodził pozycje swych ciężkich karabinów maszynowych, wskazując cele. W toku walki zastąpił celowniczego rannego odłamkiem granatu. Oddziały 27 DS bolszewickiej zostały odrzucone[3]. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[3].
W 1921 awansowany na porucznika, a w 1924 na kapitana[3]. Po wojnie pozostał w wojsku i pracował na stanowiskach oficera gazowego, oficera materiałowego i kwatermistrza Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu[3]. Od września 1931 służył w Szkole Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2 w Grudziądzu[4]. Z dniem 31 sierpnia 1932 został przeniesiony w stan spoczynku[5][3].
Zmarł 30 grudnia 1937 w szpitalu wojskowym w Toruniu[3]. Tam też został pochowany na cmentarzu wojskowym[3].
W 1932 poślubił Heleną Wagner[3]. Miał syna Stanisława (ur. 12 kwietnia 1933)[6], lekarza stomatologa[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4663 – 1922[7][3][2]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[3][8]
- Medal Niepodległości – 25 lipca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[9][3]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[8]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[8]
Przypisy
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 39-40.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Polak (red.) 1991 ↓, s. 40.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 330.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 221.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 103.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ M.P. z 1933 r. Nr 171, poz. 208 (ISAP)
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Eitner Stefan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.54-4584 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-01-17].