Stefan Kijak
 Stefan Kijak (przed 1934) | |
 pułkownik | |
| Pełne imię i nazwisko |
Stefan Wawrzyniec Kijak |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
10 sierpnia 1893 |
| Data i miejsce śmierci |
15 sierpnia 1957 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
|
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
       | |
Stefan Wawrzyniec Kijak (ur. 10 sierpnia 1893 w Regowie Starym, zm. 15 sierpnia 1957 w Warszawie) – żołnierz Legionów Polskich, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Wawrzyńca i Jadwigi z Hertzów[1]. Absolwent gimnazjum w Bochni. Student Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie[2].
W 1914 wstąpił do Legionów Polskich i otrzymał przydział do II batalionu 3 pułku piechoty[3]. W listopadzie 1915 pod ogniem do końca obsługiwał centralę telefoniczną na stacji kolejowej Rafajłowa, w ostatniej chwili zniszczył ją i wycofał się zabierając część sprzętu telefonicznego. Za czyn ten odznaczony został orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy[4]. W 1917 ukończył szkołę oficerską w Zegrzu i kurs oficerów telegraficznych w Warszawie. W składzie II Korpusu Polskiego walczył pod Rarańczą[3]. Pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w obozach Gustrow i Lamsdorf, później w Grafenort[3][2].
Zwolniony, wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego będąc wtedy w stopniu sierżanta. Otrzymał przydział do II batalionu telegraficznego w Puławach. We wrześniu 1920 skierowany do służby w Centralnych Zakładach Wojsk Łączności[3]. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Od 1927 pracował w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1934 został kierownikiem Działu Personalnego w Kierownictwie Zaopatrzenia Wojsk Łączności[5]. W marcu 1937 mianowany pułkownikiem, a w październiku przeniesiony na stanowisko II zastępcy dowódcy wojsk łączności[5].
W okresie kampanii wrześniowej był I zastępcą dowódcy wojsk łączności. Po klęsce wojsk polskich, przez Rumunię przedostał się do Francji i w maju 1940 został komendantem Ośrodka Zapasowego Oficerów w Lucon. Od czerwca 1940 do stycznia 1944 był zastępcą komendanta Centrum Wyszkolenia Wojsk Łączności w Kinross, a do końca 1946 jego komendantem[5]. W 1947 powrócił do kraju.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A30-II półkole-9)[6].
Żonaty z Janiną Wojda, miał synów: Jacka (ur. 1924) i Krzysztofa (ur. 1931)[5].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7367 – 17 maja 1922[4][7]
- Krzyż Niepodległości – 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[8]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[9][5]
- Złoty Krzyż Zasługi – 18 marca 1933[10]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[9]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[9]
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)[9]
Przypisy
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1.
- 1 2 Polak (red.) 1991 ↓, s. 65.
- 1 2 3 4 Kolekcja VM ↓, s. 4.
- 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923, s. 14.
- 1 2 3 4 5 Polak (red.) 1991 ↓, s. 66.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 3-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (27 (306)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 2 lipca 1922, s. 15 [dostęp 2025-06-11] (pol.).
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 111, poz. 163 (ISAP)
- 1 2 3 4 Kolekcja VM ↓, s. 3.
- ↑ M.P. z 1933 r. Nr 64, poz. 82 (ISAP) „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
Bibliografia
- Kijak Stefan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.66-5798 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-18].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-06-11].