Stefan Koza

Stefan Władysław Koza, imię zakonne Janusz (ur. 2 października 1913 w Skowieszynie, zm. 20 grudnia 1986 w Nagasaki^[1]) – polski zakonnik, franciszkanin konwentualny, misjonarz w Japonii.

W 1929 wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych w Łagiewnikach, tam ukończył nowicjat, pierwsze śluby zakonne złożył w 1930. Następnie ukończył studia teologiczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i 6 czerwca 1937 przyjął święcenia kapłańskie^[1][2]. W grudniu 1938 przyjechał do Japonii, aby pracować w klasztorze w Nagasaki założonym przez Maksymiliana Kolbe. Był wychowawcą i nauczycielem łaciny w niższym seminarium duchownym. W okresie II wojny światowej pracował w parafii Ueda, pod koniec wojny był przejściowo internowany^[1]. W latach 1948-1950 pracował jako dyrektor przyklasztornej szkoły podstawowej. W latach 1950-1952 był rektorem zakonnego seminarium duchownego w Ōji (Tokio)^[3]. W latach 1952-1961 był proboszczem nowo powstałej parafii w Nigawie, następnie kapelanem więzienia w Isahayi (1962-1979)^[1][2]. W latach 1961-1963 był wicepostulatorem procesu beatyfikacyjnego Maksymiliana Marii Kolbe. Pełnił także funkcję asystenta prowincjalnego ds. III zakonu w Japonii. W 1972 wyjechał na wyspę Iki - jako pierwszy katolicki misjonarz tamże od 350 lat. W kolejnych latach zajmował się także propagowaniem dorobku Maksymiliana Marii Kolbe, publikował na ten temat w prasie japońskiej, tłumaczył też z japońskiego jego artykuły, publikowane następnie w Polsce. W 1976 wydał też Historię misji polskich w Japonii^[1][3].

Jest pochowany na cmentarzu Akagi w Nagasaki^[2].