Stefan Szuba
 podporucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
18 sierpnia 1898 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
22 kwietnia 1960 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
Legion Puławski, |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa, |
| Odznaczenia | |
        | |
Stefan Szuba ps. „Leszcz” (ur. 18 sierpnia 1898 w Warszawie, zm. 22 kwietnia 1960 tamże) – podporucznik Armii Krajowej, działacz niepodległościowy, uczestnik powstania warszawskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Franciszka i Marii z domu Leszczyńskiej[1]. Ukończył 4 klasy szkoły miejskiej w Warszawie[2]. Do 1914 pracował w zakładzie garbarskim jako praktykant. 14 sierpnia 1914 wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej i otrzymał przydział do 71 Bielawskiego pułku piechoty. Od 1 lutego 1915 służył w Legionie Puławskim[3], a następnie w Brygadzie Strzelców Polskich i Dywizji Strzelców Polskich[4]. Był dwukrotnie ranny: w czerwcu 1915 pod Władysławowem oraz w lipcu 1917 pod Husiatynem[5]. W formacjach polskich na wschodzie służył bez przerwy do czerwca 1918, do czasu demobilizacji I Korpusu[2]. W lipcu 1918 w czasie próby przedostania się do polskich oddziałów w Rosji został aresztowany przez żandarmerię niemiecką i po krótkim pobycie w więzieniu, został internowany w obozie jeńców wojennych w Brześciu Litewskim, skąd na początku listopada 1918 uciekł[2].
Po powrocie do Warszawy, 14 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 21 pułku piechoty[3]. W jego składzie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której 28 lipca 1920 został ranny pod Wólką[5].
12 kwietnia 1922, za postawę wykazaną podczas I wojny światowej, został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy[6], a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
Dnia 20 VIII 1915 kapral Szuba (…) poszedł na wywiad w celu pochwycenia jeńców. Przedostawszy się za niemieckie druty z narażeniem własnego życia pierwszy wskoczył do okopów niemieckich wraz z patrolem wywiadowczym. W okopach zastał około jednego plutonu z K.M., mimo to nie stracił przytomności i zimnej krwi, rzucił kilka ręcznych granatów i markując duży oddział atakujących spowodował poddanie się do niewoli 7 niemców, których przyprowadził do Dcy komp., pomimo ciężkiego ranienia (postrzał w brzuch)[3].
W okresie dwudziestolecia międzywojennego pozostał w wojsku i pełnił służbę na stanowisku szefa kompanii, a następnie kierownika kancelarii kwatermistrzowskiej pułku. Mieszkał w Cytadeli Warszawskiej – budynek nr 72, mieszkanie 40[1].
Po wybuchu II wojny światowej, podczas kampanii wrześniowej 1939 w stopniu chorążego był szefem kancelarii pułku. Od 1939 uczestniczył w konspiracji w ramach Rejonu I Obwodu Żoliborz AK, jako adiutant komendanta Rejonu, gdzie odtwarzał struktury 21 pułku piechoty. 11 listopada 1943 otrzymał awans podporucznika. W 1944 w czasie powstania warszawskiego walczył w szeregach Zgrupowania „Żaglowiec”. Po kapitulacji był więziony w obozach jenieckich Altengrabow, Sandbostel i Lubece.
W grudniu 1945 powrócił do kraju i rozpoczął pracę w Powiatowej Radzie Narodowej, a następnie w Radzie Wojewódzkiej we Wrocławiu. W 1955 z uwagi na stan zdrowia roku przeszedł na emeryturę.
Został pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A20-7-29)[7].
Był żonaty i miał syna Zbigniewa (ur. 12 kwietnia 1925)[5].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5338 – 12 kwietnia 1922[6][8]
- Krzyż Niepodległości – 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[9][4]
- Krzyż Walecznych po raz pierwszy i drugi za wojnę 1918–1920
- Krzyż Walecznych po raz trzeci za kampanię wrześniową 1939
- Krzyż Walecznych po raz czwarty za powstanie warszawskie 1944
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[4]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[4]
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)[4]
- Order Wiernej Służby („Serviciul Credincios”)[4]
Upamiętnienie
Jest patronem Batalionu Dowodzenia Wojsk Lądowych w Białobrzegach.
Przypisy
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 4.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 6.
- 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 3.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 2.
- 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922, s. 456.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 5.
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 167, poz. 198 (ISAP)
Bibliografia
- Lechosław Karczewski, Eugeniusz Pokrowski, 21 Warszawski Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”, Warszawa 1997
- Biogram Stefana Szuby na stronie Batalionu Dowodzenia Wojsk Lądowych
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-05-23].
- Szuba Stefan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.54-4505 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-05-23].