Stefan Tarnawski
 generał brygady | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
9 listopada 2001 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1918–1947 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy” |
| Stanowiska |
naczelny lekarz 1. Pułku Szwoleżerów, szef sanitarny pułku szwoleżerów w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii, komendant Tajnej Organizacji Wojskowej Okręgu Krakowskiego, d-ca Kedywu Okręgu Krakowskiego Armii Krajowej, szef Sanitarnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego |
| Główne wojny i bitwy | |
| Późniejsza praca |
kierownik Zespołu Sanatoriów dla Dzieci Chorych na Gruźlicę w Rabce |
| Odznaczenia | |
          | |
Stefan Tarnawski pseud. Tarło (ur. 17?/29 kwietnia 1898 w Humaniu[1], zm. 9 listopada 2001 w Warszawie[2]) – polski lekarz wojskowy, generał brygady (1994), żołnierz Armii Krajowej, powstaniec warszawski. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Władysława Tarnawskiego herbu Sas (1867–1919) i Ireny z domu Lernicz (1874–1966)[3][2].
W okresie I wojny światowej należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 został żołnierzem Wojska Polskiego, skierowano go na front ukraiński. Po kursie medycznym w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie przydzielono go do szpitala wojskowego w Wilnie (jako podoficera sanitarnego). W 1926 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał dyplom lekarza[4]. Kontynuował pracę w zawodzie lekarza wojskowego, m.in. w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Pełnił funkcję naczelnego lekarza 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
W 1939 brał udział w wojnie obronnej jako szef sanitarny pułku szwoleżerów w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii (w stopniu majora)[4]. Pod koniec września dostał się do niewoli niemieckiej, po ucieczce z obozu jenieckiego powrócił do Warszawy. Od 1941 był komendantem Tajnej Organizacji Wojskowej Okręgu Krakowskiego[4], w 1943 został dowódcą Kedywu Okręgu Krakowskiego Armii Krajowej. W 1944 ponownie znalazł się w stolicy, wszedł w skład kierownictwa służby zdrowia Komendy Głównej AK[4]. Brał udział w powstaniu warszawskim w sanitariacie Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej. Był komendantem szpitali stałych i polowych, a także szefem sanitariatu Grupy „Północ”[4]. Znalazł się następnie w Krakowie z transportem rannych i chorych szpitala polowego, obejmując komendanturę ewakuowanego Szpitala Ujazdowskiego[4].
Po II wojnie światowej zamieszkał w Warszawie. Był dowódcą Sanitarnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego, w 1947 zwolniono go ze służby wojskowej. Do 1953 kierował Zespołem Sanatoriów dla Dzieci Chorych na Gruźlicę w Rabce. Następnie był zastępcą kierownika wydziału zdrowia w jednym ze stołecznych urzędów oraz kierownikiem placówek służby zdrowia. W 1974 przeszedł na emeryturę.
W 1994 prezydent Lech Wałęsa awansował pułkownika Stefana Tarnowskiego na stopień generała brygady.
Odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[2] nr 13264 (1948)[5][4]
- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (w uznaniu wybitnych zasług dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za osiągnięcia w działalności społecznej i kombatanckiej, 1998)[6]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[2]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[2]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[2]
- Krzyż Niepodległości z Mieczami (1937)[2]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz pierwszy w 1921)[7][2]
- Krzyż Zasługi z Mieczami[2]
- Krzyż Armii Krajowej[2]
- Warszawski Krzyż Powstańczy[2]
Przypisy
- ↑ Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski, Marek Paszkowski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej: 1989–2002. Warszawa: Von Borowiecky, 2002. ISBN 83-87689-46-7.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Stefan Tarnawski. 1944.pl. [dostęp 2012-05-10].
- ↑ Stefan «Tarło» Tarnawski h. Sas. sejm-wielki.pl. [dostęp 2022-11-13].
- 1 2 3 4 5 6 7 Bojczuk i Dusińska 2024 ↓, s. 273.
- ↑ Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Andrzej Suchcitz: Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. Koszalin: 1997, s. 520.
- ↑ M.P. z 1999 r. Nr 10, poz. 131 (ISAP)
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2035 z 1921 r.. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1564. [dostęp 2014-11-22].
Bibliografia
- Stefan Tarnawski. 1944.pl. [dostęp 2012-04-27].
- Hanna Bojczuk, Halina Dusińska: Lekarze i studenci medycyny Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w latach 1792–1945. Warszawa: Centralna Biblioteka Wojskowa im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, 2024. ISBN 978-83-92-3140-3-5.