Steve Allen (komik)

Steve Allen
Ilustracja
Steve Allen (1977)
Imię i nazwisko

Stephen Valentine Patrick William Allen

Data i miejsce urodzenia

26 grudnia 1921
Nowy Jork

Data i miejsce śmierci

30 października 2000
Los Angeles

Zawód

aktor, komik, muzyk, kompozytor, pisarz

Współmałżonek

Dorothy Goodman (1943-1952, rozwód)
Jayne Meadows (1954-2000, jego śmierć)

Strona internetowa

Stephen Valentine Patrick William Allen (ur. 26 grudnia 1921 w Nowym Jorku, zm. 30 października 2000 w Los Angeles) – amerykańska osobowość telewizyjna, muzyk, kompozytor, aktor, komik i pisarz.

Dzieciństwo i młodość

Urodził się jako Stephen Valentine Patrick William Allen w Nowym Jorku. Był synem komików wodewilowych Carrolla Williama Allena i Isabelle Donohue, którzy występowali pod pseudonimami Billy Allen i Belle Montrose. Dosłownie urodzony w show-businessie, Allen koncertował z rodzicami na scenach wodewilowych od dzieciństwa, aż do nagłej śmierci ojca, gdy Allen miał zaledwie 18 miesięcy. Ponieważ jego matka zdecydowała się kontynuować karierę, zostawiła syna pod opieką swojej ekscentrycznej rodziny w Chicago. W swojej pierwszej autobiografii Mark It and Strike It (1960) Allen scharakteryzował rodzinę Donohue jako „kłótliwą, popularną, dziką i niesforną. Jedyną rzeczą, która sprawiała, że ​​niekończące się kłótnie były w ogóle znośne, było poczucie humoru, którym pobłogosławiono rodzinę”. Pomimo niespokojnego dzieciństwa Allena, podczas którego uczęszczał do 18 różnych szkół publicznych, traktował swoje lata spędzone u Donohue jako fundament jego cierpkiego światopoglądu i żywego poczucia komedii, które służyły mu niezawodnie przez całe dorosłe życie[1].

Podczas II wojny światowej, Allen został zwolniony z armii po zaledwie kilku miesiącach z powodu ataków astmy[2].

Kariera artystyczna

W 1942 roku zrezygnował ze studiów na Drake University oraz na Arizona State Teachers College. Allen rozpoczął swoją karierę w stacji radiowej KOY w Phoenix, produkując własny program i mając pierwszy występ komediowy. Allen przeniósł się na zachód do pracy w hollywoodzkiej stacji radiowej KNX w 1948 roku. Po zaledwie dwóch latach Allen przeniósł się do telewizji i wystąpił w programie The Steve Allen Show, który zadebiutował w Boże Narodzenie w 1950 roku[2].

W USA po raz pierwszy swoją uwagę przyciągnął jako gościnny gospodarz programu Arthur Godfrey's Talent Scouts. Później został gospodarzem programu The Tonight Show. Następnie prowadził wiele telewizyjnych gier i programów typu talk show, m.in. I've Got a Secret.

W 1977 roku stworzył program telewizyjny Meeting of Minds, który zdobył nagrodę Emmy w 1981 roku dla najlepszego serialu informacyjnego. W programie przedstawiono wyimaginowane debaty między postaciami historycznymi[2].

Allen był także pianistą[3] oraz kompozytorem. W swoim życiu napisał ponad 14 000 piosenek, które zostały nagrane przez takich artystów, jak Perry Como, Margaret Whiting, Steve Lawrence, Eydie Gormé czy Gloria Lynne. Allen zdobył nagrodę Grammy w 1963, w kategorii best jazz composition ze swoją piosenką The Gravy Waltz. Allen napisał ponad 50 książek i ma dwie własne gwiazdy w Hollywoodzkiej Alei Gwiazd.

Życie prywatne

Wypowiadał się przeciwko karze śmierci i rozprzestrzenianiu broni jądrowej. Rozważał kandydowanie do Kongresu lub legislatury Kalifornii jako demokrata na początku lat sześćdziesiątych[2].

Aktywnie wspierał Screen Actors Guild podczas sześciomiesięcznego strajku przeciwko branży reklamowej[2].

Został wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako najbardziej płodny kompozytor współczesny[2].

Artysta był honorowym burmistrzem Encino - dzielnicy w Los Angeles[2].

Zmagał się z rakiem jelita grubego[2].

Przypisy

  1. ↑ Bruce L. Janoff, Allen, Steve (1921-2000), comedian, author, songwriter, American National Biography Online, Oxford University Press, lipiec 2004, DOI: 10.1093/anb/9780198606697.article.1803748 [dostęp 2022-03-06].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Los Angeles Times: Steve Allen, TV innovator, author, composer, dies at 78. Los Angeles Times, 2000-11-01. [dostęp 2026-08-19]. (ang.).
  3. ↑ LIFE 13 lutego, 1956. strona 56.

Linki zewnętrzne