Stilbus oblongus

Stilbus oblongus – gatunek chrząszcza z rodziny pleszakowatych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1845 przez Wilhelma Ferdinanda Erichsona pod nazwą Olibrus oblongus^[1].

Chrząszcz o ciele owalnym, silnie wysklepionym, długości od 1,5 do 2,1 mm. Ubarwienie wierzchu ciała jest nieco zmatowiałe, jasnobrązowe do czarniawego z rozjaśnionymi wierzchołkami pokryw. Ciemnobrązowe czułki mają buławkę o stosunkowo zwartym zestawieniu członów. Głaszczki szczękowe cechują się ostatnim członem dwukrotnie dłuższym niż szerokim, w zarysie owalnym z przewężeniem przed wierzchołkiem. Przedplecze ma zaokrąglone kąty tylne oraz pozbawioną żeberka podstawę.Tarczka długością niemal dorównuje szerokości oka. Pokrywy mają pojedynczy rowek przyszwowy oraz mikrorzeźbę w 80-krotnym powiększeniu złożoną z wielokątnych, regularnych, niemal jednakowych oczek. Spód ciała i odnóża mają ciemnobrązową barwę. Linie biodrowe na zapiersiu tworzą kąt rozwarty^[2].

Owad ten zasiedla obszary bagniste. Osobniki dorosłe od końca kwietnia do początku października spotykane są na trzcinie pospolitej i pałkach. Zimują pod resztkami trzcin, skoszoną trawą i w ptasich gniazdach^[2][3].

Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Chorwacji, Grecji, europejskiej części Rosji. W Afryce wykazany został z Egiptu^[1]. W Azji znany jest z syberyjskiej części Rosji, Zakaukazia^[3], anatolijskiej części Turcji, Syrii, Izraela, Kazachstanu, Uzbekistanu i Afganistanu^[1].