Sucha Dobka

Sucha Dobka
Kontynent

Europa

Państwo

 Polska

Lokalizacja

woj. śląskie

Potok
Długość 1,74 km
Źródło
Miejsce na zachodnich zboczach Orłowej
Wysokość

ok. 650 m n.p.m.

Współrzędne

49°41′50″N 18°51′58″E/49,697222 18,866111

Ujście
Recypient Dobka
Miejsce

Ustroń (Sucha Dobka)

Wysokość

405 m n.p.m.[1]

Współrzędne

49°41′12″N 18°50′59″E/49,686667 18,849722

Położenie na mapie Ustronia
Mapa konturowa Ustronia, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „źródło”, natomiast na dole znajduje się punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „źródło”, poniżej na lewo znajduje się również punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „źródło”, poniżej na lewo znajduje się również punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie powiatu cieszyńskiego
Mapa konturowa powiatu cieszyńskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „źródło”, poniżej na lewo znajduje się również punkt z opisem „ujście”

Sucha Dobka – niewielki potok w Beskidzie Śląskim, prawobrzeżny dopływ Dobki[2]. Długość 1,74 km[3], cały tok w granicach miasta Ustroń.

Płynie w Pasmie Równicy. Źródła na wysokości ok. 650 m n.p.m. na zachodnich zboczach Orłowej. Spływa generalnie w kierunku południowo-zachodnim głęboką, zalesioną i prawie zupełnie niezamieszkaną dolinką, pomiędzy masywnym południowo-zachodnim ramieniem Orłowej (po lewej) a bocznym grzbietem z Palenicą (po prawej). Na wysokości ok. 405 m n.p.m. w przysiółku Sucha Dobka uchodzi do Dobki[4].

Potok, pod nazwą Suchi Dupki Bach, występuje na austriackiej mapie tzw. pierwszego mapowania józefińskiego z lat 1764-1768. W obecnej formie na mapach katastralnych gmin Śląska Cieszyńskiego z 1836 r.[3]

Przypisy

  1. ↑ Dobka na mapie Geoportalu Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Geodeta Kraju. [dostęp 2017-03-15].
  2. ↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 279, ISBN 83-239-9607-5.
  3. 1 2 Dobka, Sucha. Elektroniczny słownik hydronimów Polski. Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk. [dostęp 2025-12-30].
  4. ↑ Mapa turystyczna. [dostęp 2025-12-21].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.