Suicideboys

Suicideboys

$B

Logo grupy Suicideboys
Inne nazwy	$B
Rok założenia	2014
Pochodzenie	Nowy Orlean,  Stany Zjednoczone
Gatunek	alternatywny hip-hop, trap, phonk, cloud rap, shadow rap, emo hip-hop, trap metal, horrorcore
Aktywność	od 2014
Wydawnictwo	G*59 Records · Caroline Distribution
Powiązania	Juicy J · Fat Nick · Pouya · Denzel Curry · Ramirez · Bones · Germ · Getter · Travis Barker
Skład
Ruby da Cherry Scrim
Strona internetowa

Suicideboys (zapis stylizowany: $uicideboy$) – amerykańska grupa muzyczna wykonująca kombinację różnych gatunków muzycznych wywodzących się z hip-hopu. Została założona w 2014 r. w Nowym Orleanie przez dwójkę kuzynów, Aristosa Petrou „Ruby da Cherry” oraz Scotta Arceneaux Jr „Scrim”^[1][2]. Prowadzą własną wytwórnię, G*59 Records, natomiast ich muzyka jest dystrybuowana przez Caroline Distribution^[3].

Duet jest uważany za jeden z najpopularniejszych w amerykańskiej podziemnej scenie rapowej, posiadający nawet własny kult^[4]. Po kilku latach wydawania wyłącznie EP i mixtape'ów, ich debiutancki album I Want to Die in New Orleans został wydany 7 września 2018 r. Bardzo dobrze radził sobie komercyjnie, co poskutkowało znalezieniem się w pierwszej dziesiątce na amerykańskiej liście Billboard 200^[5]. W maju 2019 r. wydali wspólną, sześciościeżkową EP z perkusistą Blink-182, Travisem Barkerem, zatytułowaną Live Fast, Die Whenever. W roli głównej pojawił się także gitarzysta Korn, James Shaffer^[6].

Nazwa zespołu ma pochodzić od obietnicy, którą kuzyni złożyli razem: jeśli nie odniosą sukcesu w przemyśle muzycznym, razem popełnią samobójstwo^[7].

Pierwszy wspólny projekt duetu to składający się z trzech utworów minialbum zatytułowany Kill Yourself Part I: The Suicide Saga, została wydana w czerwcu 2014 r. na platformach SoundCloud i Bandcamp. Projekt zwrócił uwagę znanego undergroundowego rapera, Bonesa, doprowadzając do ich współpracy^[8]. W kolejnych miesiącach duet wydał kolejne dziewięć wersji serii minialbumów Kill Yourself^[9]. Po wielu EP nagranych z innym undergroundowym artystą, Black Smurfem, ich pierwszy pełnometrażowy projekt zatytułowany Gray/Grey został wydany 3 marca 2015 roku^[10].

Przełom dla Suicideboys nastąpił wraz z wydaniem w 2015 r. South Side Suicide, powstałej we współpracy z uznanym raperem z południowej części Florydy, Pouyą, dzięki czemu duet znalazł się w centrum uwagi podziemnego rapu^[11]. Od października 2018 r. taśma zyskała ponad 75 milionów odtworzeń na samej platformie streamingowej SoundCloud^[12]. Pierwszy wypad duetu na mainstreamowe listy przebojów nastąpił wraz z wydaniem Radical Suicide latem 2016 r. Ta pięciościeżkowa EP, wyprodukowana przez muzyka EDM, Gettera, osiągnęła 17. miejsce na liście Billboard Rap^[13].

7 września 2018 r. ukazał się ich debiutancki album studyjny I Want to Die in New Orleans^[14][15]. W oświadczeniu opublikowanym na oficjalnym koncie duetu na Instagramie dowiadujemy się, że: „Zaczęliśmy nagrywać ten album na początku 2017 roku. Początkowo chcieliśmy opisać nasze doświadczenia w trasie i wyrazić, jak nasze życie stało się nieco bardziej ekstrawaganckie”^[16].

Od grudnia 2022 r. Ich najczęściej oglądanym teledyskiem na platformie YouTube jest piosenka „Paris”, która osiągnęła ponad 218 milionów wyświetleń^[17]. „Paris” dodatkowo otrzymał certyfikat złota^[18]. Piosenką z największą liczbą odtworzeń na ich Spotify jest ...And to Those I Love, Thanks for Sticking Around (840 milionów)^[19]. Duet znalazł się również na liście Billboard zatytułowanej „Billboard Dance's 15 Artists to Watch in 2017”^[20].

Pod koniec 2018 r. pojawiła się plotka, że grupa rozpadła się po serii tweetów. Szybko jednak wyjaśnili, że tweety dotyczyły „osobistych problemów”, z którymi boryka się Arceneaux, i że w rzeczywistości wcale się nie rozpadli^[21].

W maju 2019 r. grupa położyła kres tej plotce wraz z wydaniem ich sześciościeżkowego EP Live Fast, Die Whenever we współpracy z perkusistą Blink-182 Travisem Barkerem i czołowym udziałem gitarzysty Korn, Jamesa Shaffera^[6].

W lipcu 2019 duet rozpoczął swoją pierwszą ogólnokrajową trasę koncertową „Grey Day Tour”, z gośćmi takimi jak; Germ, City Morgue, Trash Talk, Denzel Curry, Shoreline Mafia, Night Lovell, Pouya i Turnstile. Trasa rozpoczęła się występem 24 lipca 2019 r. W WaMu Theatre w Seattle w stanie Waszyngton, a zakończyła się 23 sierpnia 2019 r. po koncercie w Shrine Expo Hall w Los Angeles w Kalifornii^[22].

W sierpniu 2021 roku, po ponad rocznej przerwie, duet wydał swój drugi album studyjny Long Term Effects of Suffering. Album został dobrze przyjęty przez ich fanów, wywołując jednocześnie podziały w mediach społecznościowych. Tuż po wydaniu albumu duet rozpoczął trasę Gray Day Tour 2021 wraz z innymi członkami G*59^[23].

W listopadzie 2021 roku duet otrzymał swój pierwszy platynowy certyfikat RIAA, ponieważ ich przebój „… And to Those I Love, Thanks for Sticking Around” osiągnął ponad milionową sprzedaż^[18].

W lipcu 2022 roku wydany został trzeci album studyjny i 47 projekt duetu Sing Me a Lullaby, My Sweet Temptation, jego lista utworów i okładki zostały ogłoszone 2 czerwca 2022 roku za pośrednictwem posta na Instagramie opublikowanego przez obu raperów. Krążek uplasował się na 7 miejscu na liście Billboard 200^[24].

13 grudnia 2022 roku duet ogłosił europejską trasę koncertową, która trwała 6 do 26 marca 2023 roku. W trasie wystąpili inni artyści, tacy jak Ski Mask the Slump God, oraz inni artyści ich wytwórni G59, tacy jak Germ, Shakewell i Chetta^[25].

16 grudnia 2022 roku duet, wraz z członkiem G59, Germem, wydał EPkę „DirtiestNastiest$uicide”, trzecią i ostatnią części ich trylogii „DN$”^[26]. Projekt wspierał singel zatytułowany „My Swisher Sweet, But My Sig Sauer”^[27].

W maju 2023 roku duet wydał serię czterech mixtape'ów „YIN YANG TAPES”. Mixtape'y inspirowane były rapem z Memphis z lat 90. Pierwsza odsłona, YIN YANG TAPES: Spring Season (1989–1990), ukazała się 5 maja 2023 roku^[28]. Druga odsłona serii, YIN YANG TAPES: Summer Season (1989–1990), ukazała się 12 maja 2023 roku, a w utworze „Bloody 98” wystąpił Ghostemane^[29]. Trzecia, YIN YANG TAPES: Fall Season (1989–1990), została wydana 19 maja a czwarta i ostatnia, YIN YANG TAPES: Winter Season (1989–1990), została wydana 26 maja 2023 roku^[30][31].

17 maja 2023 roku duet ogłosił czwartą edycję swojej corocznej trasy koncertowej „Grey Day”, trwała ona od 25 sierpnia 2023 roku do 30 października 2023 roku^[32]. Na Grey Day 2023 wystąpili również artyści, tacy jak; Ramirez, City Morgue, Ghostemane, Freddie Dredd i Sematary^[32].

11 sierpnia 2023 r. ukazała się ich EPka „I No Longer Fear the Razor Guarding My Heel (V)^[33].

11 grudnia 2023 roku duet ogłosił trasę koncertową po Australii i Nowej Zelandii która odbyła się w marcu 2024 roku^[34]. W trasie wystąpili też artyści, tacy jak Ghostemane, Pouya, Germ i Shakewell. Trasa obejmowała takie miasta jak Auckland, Brisbane, Melbourne i Sydney^[34].

11 marca 2024 roku duet ogłosił swój czwarty album studyjny zatytułowany „New World Depression”, który ukazał się 14 czerwca^[35]. Krążek uplasował się na 5 miejscu listy Billboard 200^[13].

3 kwietnia 2024 roku duet ogłosił piątą edycję trasy koncertowej Grey Day, w której udział wzięli również Shakewell, Pouya, Denzel Curry, Haarper i Ekkstacy. Trasa obejmowała Stany Zjednoczone i Kanadę^[36].

3 kwietnia 2025 roku duet ogłosił szóstą edycję Grey Day, w której brali też udział członkowie G59: Night Lovell, Germ i Chetta, a także goście: Bones i Joeyy. Trasa rozpoczęła się 5 sierpnia 2025 roku w West Palm Beach na Florydzie, a zakończyła się 11 października w Nowym Orleanie^[37]. Miesiąc po ogłoszeniu trasy koncertowej duet wydał pierwszy singel z kolejnego nadchodzącego albumu studyjnego „Thy Kingdom Come”, zatytułowany „Self-Inflicted”^[38]. Album ukazał się 1 sierpnia 2025 roku, a drugi singel wspierający krążek „Now and at the Hour of Our Death” z gościnnym udziałem Bones'a, ukazał się 20 czerwca^[39][40]. Projekt zajął 4. miejsce na liście Billboard 200^[13].

Muzyka Suicideboys skupia się na różnych podgatunkach rapu; niektóre piosenki mają melancholijne tony z liryczną treścią, która koncentruje się na takich tematach, jak depresja i myśli samobójcze (tematy te nie są szeroko eksponowane w ogólnej muzyce hip-hopowej), inne zaś są bardzo agresywne, z motywami przemocy i treściami seksualnymi^[50]. Część muzyki opiera się na ich życiu z okresu dorastania w Nowym Orleanie; Tytuły piosenek, takie jak „Audubon”^[51], „Tulane”^[52], „Elysian Fields”^[53] i „St. Bernard”^[54], są odzwierciedleniem ulic i dzielnic, które miały wpływ na życie Arceneaux i Petrou.

Suicideboys wykorzystuje sample z piosenek grupy muzycznej Three 6 Mafia a także wokale osób do niej przynależących w celu uzyskania efektu phonk^[55]. Chociaż użycie dźwięków Three 6 Mafia spotkało się z zastrzeżeniami niektórych jej byłych członków, szczególnie raperki Gangsta Boo^[56], zostało ono przyjęte przez innych np. jej członka i założyciela - Juicy J. Wypowiadał się on na temat swojego wsparcia i mentoringu Suicideboys, po czasie zatrudnił duet do wyprodukowania beatów do swoich mixtape'ów Highly Intoxicated i ShutDaF * kUp, na których pojawili się tacy artyści jak ASAP Rocky, Cardi B, Wiz Khalifa i XXXTentacion^[57].

Duża część muzyki Suicideboys skupia się na depresji i jej skutkach, co nie jest często spotykane w mainstreamowym hip hopie; Arceneaux rozwinął to w wywiadzie dla Mass Appeal, stwierdzając: „Wiele osób traktuje to jako emo, depresyjną lub negatywną muzykę… tak naprawdę to po prostu łączy (ludzi). To terapia poprzez muzykę”^[58].

Nie biorąc pod uwagę okazjonalnych gościnnych producentów muzycznych i korzystania z zakupionych pętli instrumentalnych, cała dyskografia Suicideboys jest tworzona samodzielnie, głównie przez Arceneaux pod jego pseudonimem Budd Dwyer (hołd dla byłego polityka o imieniu R. Budd Dwyer, który popełnił samobójstwo na żywo w telewizji). Arceneaux wyprodukował utwory dla wielu artystów, w tym dla Denzel Curry'ego, Bones i Juicy J^[59].