Survivor Series (2010)

W lutym 2010 roku Vince McMahon zapowiedział w czasie rozmowy z inwestorami rezygnację z nazwy Survivor Series, którą uznał za przestarzałą^[10]. Decyzja spotkała się ze sprzeciwem części fanów^[10]. Około czterech miesięcy później rozpoczęto sprzedaż biletów na galę pod dotychczasową nazwą^[10].

W czerwcu 2010 roku uczestnicy pierwszego sezonu programu NXT utworzyli stajnię The Nexus pod przywództwem Wade’a Barretta i rozpoczęli ataki na wrestlerów WWE, w tym Johna Cenę^[5]. Cena wystąpił w drużynie WWE, która pokonała The Nexus na SummerSlam, lecz konflikt obu stron był kontynuowany^[5].

Na gali Hell in a Cell John Cena przegrał z Wade’em Barrettem i zgodnie z warunkami pojedynku musiał dołączyć do The Nexus^[5]. Anonimowy menedżer generalny programu Raw nakazał Cenie wykonywać polecenia Barretta pod groźbą zwolnienia z WWE^[5]. Dzień po Hell in a Cell Wade Barrett wygrał battle royal wyłaniający głównego pretendenta do posiadanego przez Randy’ego Ortona mistrzostwa WWE Championship^[5]. Na gali Bragging Rights należący do The Nexus John Cena zaatakował Wade’a Barretta w czasie jego walki z Randym Ortonem, co spowodowało dyskwalifikację mistrza i formalne zwycięstwo pretendenta^[5]. Cena spełnił w ten sposób polecenie pomocy Barrettowi w zwycięstwie, ale zgodnie z zasadami mistrzostwo nie mogło zmienić właściciela w wyniku dyskwalifikacji^[5].

Na Survivor Series zaplanowano rewanżową walkę Randy’ego Ortona z Wade’em Barrettem o pas WWE Championship, a John Cena został jej sędzią specjalnym^[5]. Zgodnie z zakładem zdobycie mistrzostwa przez Barretta miało uwolnić Cenę od obowiązku wykonywania poleceń Barretta, a porażka pretendenta oznaczałaby zwolnienie Ceny z WWE^[5].

Na gali Bragging Rights panujący mistrz World Heavyweight Kane pokonał Undertakera w walce typu Buried Alive^[6]. Kane’owi towarzyszył jego ojciec w kayfabe i menedżer Paul Bearer^[6].

29 października 2010 roku Edge pokonał Alberta Del Rio i Reya Mysterio, zostając głównym pretendentem do mistrzostwa World Heavyweight Championship^[6]. 12 listopada Edge porwał Paula Bearera i wykorzystał go do rozpraszania Kane’a, co przyczyniło się do porażki mistrza w walce z Big Showem^[6]. W ostatnim odcinku SmackDown przed Survivor Series Edge nadal przetrzymywał Paula Bearera, a Kane bezskutecznie próbował go odzyskać i przystępował do walki skupiony na losie swojego menedżera^[6].

Alberto Del Rio rozpoczął rywalizację z Reyem Mysterio po pokonaniu go w swoim pierwszym pojedynku w programie SmackDown^[11]. Na Survivor Series zaplanowano 10-osobową walkę drużynową z eliminacjami pomiędzy dowodzonymi przez nich drużynami^[1].

Drużynę Team Mysterio tworzyli Rey Mysterio, Big Show, Kofi Kingston, MVP i Chris Masters, a w Team Del Rio znaleźli się Alberto Del Rio, Jack Swagger, Cody Rhodes, Drew McIntyre i Tyler Reks^[1].

Po zunifikowaniu mistrzostw kobiet na Night of Champions oficjalną posiadaczką WWE Divas Championship była Michelle McCool^[4]. Ona i wrestlerka Layla tworzyły tag team LayCool i przedstawiały się jako współmistrzynie, a WWE pozwalało im obu bronić pasa^[7][12]. Natalya przez kilka tygodni rywalizowała z obiema wrestlerkami^[7]. Na gali Bragging Rights przegrała walkę o mistrzostwo^[7]. Później pokonała McCool i ponownie została główną pretendentką do mistrzostwa^[7]. Na Survivor Series zaplanowano walkę, w której miała zmierzyć się jednocześnie z obiema członkiniami LayCool w walce 2 na 1^[7].

25 października 2010 roku Santino Marella pokonał Sheamusa w programie Raw dzięki ingerencji Johna Morrisona^[13]. Sheamus zaczął później atakować Marellę przy różnych okazjach, a Morrison kilkakrotnie stawał w obronie atakowanego^[13].

15 listopada 2010 roku John Morrison rzucił Sheamusowi wyzwanie do walki na Survivor Series^[13]. Sheamus przyjął wyzwanie^[13].

Santino Marella i Vladimir Kozlov pokonali The Usos w odcinku Raw i zostali głównymi pretendentami do mistrzostwa drużynowego WWE Tag Team Championship^[14]. Pasy należały do członków The Nexus Justina Gabriela i Heatha Slatera^[4].

Stajnia The Nexus zdobyła WWE Tag Team Championship na gali Bragging Rights, gdy członkowie stajni John Cena i David Otunga pokonali Cody’ego Rhodesa i Drewa McIntyre’a^[14]. Następnego wieczoru przywódca grupy Wade Barrett nakazał Otundze celowo przegrać z Justinem Gabrielem i Heathem Slaterem, dzięki czemu pasy pozostały w stajni, ale zmieniły posiadaczy^[14].

Daniel Bryan zdobył mistrzostwo WWE United States Championship na gali Night of Champions, pokonując The Miza, swojego dawnego mentora z programu NXT^[15]. Bryan obronił pas na gali Hell in a Cell w walce typu Triple threat przeciw The Mizowi i Johnowi Morrisonowi^[15].

Ted DiBiase Jr. przez kilka tygodni próbował odzyskać należące wówczas do Goldusta mistrzostwo Million Dollar Championship^[15]. Gdy pas wrócił do jego ojca, Teda DiBiasego, a ten chciał przekazać go synowi, młodszy DiBiase odmówił, zapowiadając, że zamierza zdobyć inne mistrzostwo^[15]. Tego samego wieczoru DiBiase Jr. zaatakował Daniela Bryana i podniósł jego pas WWE United States Championship, sygnalizując zamiar walki o mistrzostwo^[15]. Anonimowy menedżer generalny Raw zaplanował ich pojedynek na Survivor Series na kilka godzin przed rozpoczęciem gali^[15].

Kaval wygrał drugi sezon programu NXT i otrzymał prawo do walki o dowolne mistrzostwo WWE^[16]. Po przejściu do programu SmackDown długo nie odnosił zwycięstw, lecz w ostatnim odcinku przed Survivor Series pokonał panującego mistrza Intercontinental Dolpha Zigglera w walce, w której pas nie był stawką^[16]. Kaval wykorzystał przysługującą mu możliwość i wyzwał Zigglera do walki o mistrzostwo na Survivor Series^[16].

Drużyna Team Mysterio w składzie Rey Mysterio, Big Show, Kofi Kingston, MVP i Chris Masters zmierzyła się z Team Del Rio, którą tworzyli Alberto Del Rio, Jack Swagger, Cody Rhodes, Drew McIntyre i Tyler Reks, w walce drużynowej z eliminacjami^[1].

Pierwszym wyeliminowanym zawodnikiem był MVP, którego Drew McIntyre przypiął po tym, jak stojący poza ringiem Alberto Del Rio przytrzymał nogę MVP-a i uniemożliwił mu przerwanie przypięcia^[18].

Del Rio założył Chrisowi Mastersowi dźwignię na ramię i zmusił go do poddania się^[18].

Big Show znokautował Alberta Del Rio ciosem pięścią, po którym kapitan Team Del Rio został wyprowadzony z okolic ringu i nie wrócił do walki^[18]. Big Show znokautował również Cody’ego Rhodesa i przypiął go, a Kofi Kingston przypiął Tylera Reksa^[18]. Jack Swagger założył Kofiemu Kingstonowi chwyt Ankle Lock i zmusił go do poddania się^[18].

Rey Mysterio przypiął Jacka Swaggera po wspólnym ataku z Big Showem, a sam Big Show przypiął Drewa McIntyre’a^[18].

Rey Mysterio i Big Show zostali jedynymi niewyeliminowanymi zawodnikami i wygrali pojedynek dla swojej drużyny^[9].

Posiadacz pasa WWE Championship Randy Orton zmierzył się z Wade’em Barrettem, a sędzią specjalnym był John Cena^[4][3]. Członkowie The Nexus nie mogli przebywać przy ringu^[3]. Przed walką R-Truth zaproponował Johnowi Cenie, że unieszkodliwi Randy’ego Ortona, dzięki czemu Cena mógłby zachować pracę bez bezpośredniego oszustwa^[17]. Cena odrzucił tę propozycję i zapowiedział, że będzie sędziował bez faworyzowania żadnego z wrestlerów^[17].

Wade Barrett przypomniał Johnowi Cenie o ataku The Nexus na niego w tej samej hali 7 czerwca 2010 roku^[18]. Cena odpowiedział, że pamięta wszystko, co grupa mu zrobiła, i wie, co zrobi w walce^[18].

John Cena sędziował bez faworyzowania żadnego z wrestlerów, mimo że porażka Wade’a Barretta oznaczała jego zwolnienie z WWE^[3]. Barrett wykonał na Randym Ortonie manewr Wasteland i próbował go przypiąć, lecz mistrz położył nogę na dolnej linie, dlatego Cena przerwał odliczanie^[17]. Wade Barrett odepchnął Johna Cenę^[3]. Cena odpowiedział tym samym, popychając pretendenta w stronę Randy’ego Ortona^[3]. Orton wykorzystał sytuację i wykonał na Barretcie ruch RKO^[3]. Cena zawahał się przed odliczeniem do trzech, lecz dokończył odliczanie i ogłosił zwycięstwo Ortona oraz skuteczną obronę mistrzostwa^[3][17].

Po zakończeniu walki John Cena zdjął opaskę grupy The Nexus, a gdy członkowie grupy próbowali zaatakować, Cena razem z Randym Ortonem odpędził ich od ringu^[17]. Cena przekazał Ortonowi pas WWE Championship, pożegnał się z publicznością i opuścił arenę, bo zgodnie z warunkami walki miał zostać zwolniony z WWE^[17].