Sylwery Miszke

Urodził się w rodzinie urzędników galicyjskich, o korzeniach szlacheckich jako syn Antoniego Ludwika (1789–1870) i Salomei z domu Michalskiej (1801–1862)^[1][2]. W latach 1855–1860 podjął studia techniczne w Lublanie, gdzie uzyskał tytuł inżyniera górniczego. Rok po ich ukończeniu podjął pracę w salinach wielickich jako urzędnik. W latach 1879–1889 kierował salinami w Bochni, które doprowadził do wysokich wyników techniczno – ekonomicznych. Doceniając jego zdolności władzę powołały go na stanowisko naczelnika salin wielickich w 1890, a w 1892 został wiceprezesem Wielickiej Rady Powiatowej. Pracę zawodową zakończył prawdopodobnie w 1895.

W latach 90. XIX wieku Sylwery Miszke poświęcał się również licznym inicjatywom społeczno-kulturalnym. Najważniejszymi z nich były:

• założenie Czytelni Publicznej im. św. Kunegundy w Wieliczce (1890).
• współzałożycielstwo wielickiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (1894).
• zorganizowanie działu górniczego na Wystawie Krajowej we Lwowie (1894).
• utworzenie szlaku wycieczkowego w kopalni wielickiej.
• aktywne wspieranie budowy Kaplicy Świętej Kingi (m.in. zatajanie prac na kaplicą przed przełożonymi – władze austriackie w żadnym wypadku nie zgodziłyby się na przydzielenie pracowników kopalni do prac artystycznych i budowy obiektu niezwiązanego z technicznym rozwojem kopalni).

Ponadto Sylwery Miszke był aktywnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Historyi i Zabytków Miasta Krakowa oraz Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie.

W 1865 poślubił Zofię z domu Głowacką (1832–1901), którą poznał w Lublanie, córkę profesora tamtejszej politechniki. Miał z nią szóstkę dzieci: Kamilę (ur. 1866), Maksymiliana (1868–1942), urzędnika salin bocheńskich, Mieczysława Karola, wiceprezesa sądu okręgowego w Katowicach, Kazimierza, doktora medycyny, Zygmunta i Zbigniewa (konsul RP w Kurytybie). Ostatnie lata życia spędził w Wieliczce.

Zmarł 27 stycznia 1911 w Radomyślu Wielkim, pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce^[1] (sektor XIV-18-40)^[3].