Synaphris lehtineni

Synaphris lehtineni – gatunek pająka z rodziny Synaphridae.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2005 roku przez Jurija Marusika, Walerija Gnelicę i Mikołę Kowbljuka na łamach „Bulletin of the British Arachnological Society”^[1][2]. Jako miejsce typowe wskazano rezerwat Karadah koło góry Sjurju-Kaja w granicach Teodozji na Krymie. Epitet gatunkowy nadano na cześć Pekki T. Lehtinena^[2].

Pająki te osiągają od 0,9 do 1,1 mm długości ciała, u samca przy prosomie długości nieco ponad 0,5 mm i szerokości nieco poniżej 0,5 mm, u samic natomiast prosoma ma długość nieco poniżej 0,5 mm i szerokość około 0,4 mm^[2].

Ubarwienie karapaksu jest brązowe z czarniawymi krawędziami. Na jego powierzchni występują delikatne zmarszczki^[2][3], dwie szczecinki na wyniesionych podstawach w pośrodkowej linii grzbietu i pojedyncza szczecinka na małej podstawie przy oczach tylno-środkowych^[4][2]. Oczy par bocznych są półtorakrotnie większe niż par środkowych. Nadustek jest wysoki^[2] i wyposażony w pojedynczą szczecinkę na wzgórku^[4][2]. Szczękoczułki mają na przedniej krawędzi jeden duży ząb^[2][3] i 10 włosków, a ponadto jeden włosek boczny. Nasady włosków na szczękoczułkach i odnóżach są wyniesione^[2]. Brązowe do prawie czarnego sternum^[2][3][4] ma łuskowatą powierzchnię^[2]. Kolorystyka odnóży jest ciemnożółtobrązowa^[4]. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to I, IV, II, III lub IV, I, II, III. Golenie dwóch początkowych par mają po dwa trichobotria^[4][2], z których nasadowe jest krótkie, a wierzchołkowe długie^[2]. Golenie par pozostałych mają po trzy trichobotria^[4]. Odsiebne części wszystkich stóp wykazują nibyczłonowanie. Na pazurkach brak jest mocnych ząbków^[2]. Kolor owalnej opistosomy (odwłoka) bywa od szarawobrązowego po czarniawy^[2][4][3].

Nogogłaszczki samca są dość krótkie, pozbawione apofiz na goleniach. Głęboko wpuklone, położone blisko zaokrąglonej krawędzi goleni cymbium tworzy kapsułę i podzielone jest na dwie części, jedną zaokrągloną i owłosioną, a drugą półokrągłą, przezroczystą, bezwłosą i przedzieloną głęboką, długą bruzdą^[2][3]. Na tylno-bocznej krawędzi cymbium znaleźć można wypustkę przypominającą paracymbium^[4][2]. Bulbus jest wydłużony. Tegulum ma jeden skleryt końcowy, jedną kolcowatą wypusktę i długi rowek służący za konduktor^[2]. Długi, cienki, biczowaty embolus wychodzi z okrągłej nasady i ma nieco zgrubiały wierzchołek^[2][3]. Spod nasady embolusa wychodzi błoniasta wypustka (lamella) o trzonie znacznie węższym od części pozostałej oraz z bruzdą między częścią końcową a listewką zewnętrzną^[4][2].

Samica ma owalną płytkę płciową z wyższym niż szerszym dołkiem podzielonym przegrodą na dwie części z własnymi otworami. Przewód wprowadzający robi najpierw długą pętlę, a potem trzy lub cztery pętelki, po czym skręca dośrodkowo ku kulistej spermatece^[2][3].

Zwierzę to zasiedla nasłonecznione zbocza ze stepową roślinnością w formie niezbyt gęstych traw i rozproszonych roślin krzewiastych takich jak głogi czy dwukolczak śródziemnomorski. Bytuje pod większymi, dość dobrze do gruntu przylegającymi kamieniami. Tam też konstruuje płachtowate sieci łowne. Niekiedy występuje gromadnie i wówczas sąsiednie sieci przechodzą jedna w drugą. Porusza się stosunkowo powoli. W razie zagrożenia kryje się wśród pajęczyny^[2].

Gatunek palearktyczny o wschodniośródziemnomorsko-czarnomorskim zasięgu, podawany z Krymu, Rumunii, Bułgarii, Grecji i anatolijskiej części Turcji^[3][1]. W wymienionych krajach jedyny przedstawiciel rodzaju^[4][5].