Syncarpha

Syncarpha
Ilustracja
Syncarpha vestita
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

astropodobne

Rząd

astrowce

Rodzina

astrowate

Rodzaj

Syncarpha

Nazwa systematyczna
Syncarpha DC.
Ann. Mus. Natl. Hist. Nat. 16: 205 (1810)[3]
Typ nomenklatoryczny

S. gnaphaloides (Linnaeus) A. P. de Candolle[4]

Synonimy
  • Argyranthus Neck.
  • Astelma R.Br. ex Ker Gawl.
  • Damironia Cass.
  • Helipterum DC.
  • Leucostemma D.Don[3]

Syncarpha – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje 21 gatunków[3]. Występują one w południowo-zachodniej części Republiki Południowej Afryki[3]. Rośliny zaliczane do „nieśmiertelników” – grupy rodzajów astrowatych o ozdobnych kwiatostanach zachowujących kształt i barwy po wysuszeniu[5]. Z tego też powodu uprawiane są jako rośliny ozdobne[6].

Morfologia

Pokrój
Byliny[7].
Liście
Skrętoległe, pojedyncze, całobrzegie, gęsto kutnerowato owłosione po obu stronach[7].
Kwiaty
Skupione w pojedynczych koszyczkach lub w kilku koszyczkach tworzących luźne baldachogrono. Listki okrywy papierzaste i barwne – żółte, różowe lub brązowe. Osadnik płaski, bez plewinek. Wszystkie kwiaty obupłciowe, płodne o żółtej koronie[7].
Owoce
Elipsoidalne niełupki z puchem kielichowym w postaci włosków prostych lub pierzastych[7].

Systematyka

Pozycja systematyczna
Rodzaj z plemienia Gnaphalieae, podrodziny Asteroideae i rodziny astrowatych (Asteraceae)[8].
Wykaz gatunków[3]
  • Syncarpha affinis (B.Nord.) B.Nord.
  • Syncarpha argyropsis (DC.) B.Nord.
  • Syncarpha aurea B.Nord.
  • Syncarpha canescens (L.) B.Nord.
  • Syncarpha dregeana (DC.) B.Nord.
  • Syncarpha dykei (Bolus) B.Nord.
  • Syncarpha eximia (L.) B.Nord.
  • Syncarpha ferruginea (Lam.) B.Nord.
  • Syncarpha flava (Compton) B.Nord.
  • Syncarpha gnaphaloides (L.) DC.
  • Syncarpha lepidopodium (Bolus) B.Nord.
  • Syncarpha loganiana (Compton) B.Nord.
  • Syncarpha marlothii (Schltr.) B.Nord.
  • Syncarpha milleflora (L.f.) B.Nord.
  • Syncarpha montana (B.Nord.) B.Nord.
  • Syncarpha speciosissima (L.) B.Nord.
  • Syncarpha staehelina (L.) B.Nord.
  • Syncarpha variegata (P.J.Bergius) B.Nord.
  • Syncarpha vestita (L.) B.Nord.
  • Syncarpha virgata (P.J.Bergius) B.Nord.
  • Syncarpha zeyheri (Sond.) B.Nord.

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2025-09-09] (ang.).
  2. ↑ Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2025-09-09] (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Syncarpha DC., [w:] Plants of the World online [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2025-09-09].
  4. ↑ Syncarpha DC.. [w:] Index Nominum Genericorum (ING) [on-line]. Smithsonian Institution. [dostęp 2025-09-09].
  5. ↑ David J. Mabberley, Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 898, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200.
  6. ↑ Maarten J.M. Christenhusz, Michael F. Fay, Mark W. Chase: Plants of the World. Richmond UK, Chicago USA: Kew Publishing, Royal Botanic Gardens, The University of Chicago Press, 2017, s. 601–615. ISBN 978-1-842466346.
  7. 1 2 3 4 K. Kubitzki (red.): The Families and Genera of Vascular Plants. VIII. Flowering Plants. Dicotyledons. Asterales. Berlin, Heidelberg: Springer, 2007, s. 281-282. ISBN 978-3-540-31050-1.
  8. ↑ Genus Syncarpha DC.. [w:] Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy) [on-line]. USDA, Agricultural Research Service, National Plant Germplasm System. [dostęp 2025-09-09].