Syrja bej Vlora
 Syrja Vlora (początek XX w.) | |
| Data i miejsce urodzenia |
1860 |
|---|---|
| Data śmierci |
1940 |
| Ambasador Albanii w Austro-Węgrzech | |
| Małżonek |
Mihri Toptani |
Syrja bej Vlora (tur. Avlonyalı Süreyya Bey[1], ur. 1860 we Wlorze, zm. 1940) – albański polityk, ambasador Albanii w Austro-Węgrzech.
Życiorys
Rodzicami Syrji byli Mustafa Pasza oraz Janina Naile. Jego starszy brat, Mehmed Ferid Pasza, był w latach 1903–1908 wielkim wezyrem[2]..
W latach 1886–1887 Syrja bej Vlora opublikował pięć numerów czasopisma Zerrat; pierwszy numer miał tylko 32 strony, pozostałe po 160 stron. Czasopismo nie miało ustalonej tematyki, jednak jego publikacje zawierały artykuły o znanych pisarzach i filozofach[2].
W 1895 roku został skazany przez sąd osmański na trzy lata więzienia, jednak udało mu się uciec do Włoch. Ze względu na dobre kontakty w Stambule wyrok został wkrótce uchylony[3] i Vlora wrócił do Turcji. Prawdopodobnie w 1903 roku osiadł w Stambule[3], gdzie jego syn Eqrem zaczął studiować prawo. Dzięki postawie swojego brata, wielkiego wezyra Ferida Paszy, Syrja otrzymał stanowisko dyrektora generalnego tureckich organów celnych, które piastował do czasu wybuchu rewolucji młodotureckiej w lipcu 1908 roku[2].
W 1907 roku opublikował w języku tureckim pracę na temat historii islamu zatytułowaną Fitret ül-Isläm[1][3] – biografii Mu’awiji ibn Sufjana, założyciela dynastii Umajjadów[2].
Wraz z innymi albańskimi intelektualistami, Vlora dążył do wprowadzenia alfabetu łacińskiego dla języka albańskiego i 15 stycznia 1910 roku opublikował na ten temat długi artykuł w stambulskiej gazecie Yeni Gazete[2].
9 lipca 1912 roku, podczas debaty parlamentarnej ostro skrytykował turecką politykę wobec Albanii, przez co naraził się władzom i przy finansowym wsparciu austro-węgierskiego ambasadora opuścił Stambuł[3]. Spotkał się w Atenach z greckim premierem Elefteriosem Wenizelosem, który polecił Vlorze przekazać za pośrednictwem tureckiej ambasady w Grecję propozycję uznania przez tureckie władzę roszczeń Grecji do Krety w zamian za niepodejmowanie przez Grecję ataków na Turcję. Nie otrzymał żadnej odpowiedzi, ponieważ w Stambule został już uznany za zdrajcę i przewidział, że w niedalekiej przyszłości wybuchnie na Bałkanach konflikt zbrojny. Pełnił funkcję ambasadora Albanii w Austro-Węgrzech, po wybuchu I wojny światowej Vlora wyjechał do Szwajcarii[2].
Pod koniec I wojny światowej mieszkał w Rzymie. W 1920 roku ponownie wrócił do Stambułu, ale po trzech latach wrócił do Wlory. Gdy w 1924 roku premierem Albanii został Fan Noli, przeniósł się do Rzymu. Do Albanii wrócił po objęciu władzy przez Ahmeda Zogu w 1925 roku, gdzie osiadł we Wlorze[3]; nie odgrywał już żadnej roli w polityce, zmarł w 1940 roku[2].
Publikacje
Życie prywatne
Jego żoną była siostra Esada Toptaniego Mihri[3], z którą miał dwoje dzieci: Eqrema[3] i Safę[2].
Przypisy
Bibliografia
- Robert Elsie, A biographical dictionary of Albanian history, Londyn, Nowy Jork: I.B. Tauris, 2013, ISBN 978-1-78076-431-3.