Tadeusz Łempicki

Tadeusz Łempicki (ur. 16 listopada 1889^[2][3], zm. 7 czerwca 1950 w Warszawie^[4]) – polski prawnik i urzędnik konsularny, konsul generalny RP w Marsylii (1947–1949), kierownik konsulatu generalnego RP w Tuluzie (1949).

Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Junosza wywodzącej się z Warszawy. Syn Juliana herbu Junosza, szefa przedstawicielstwa Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Petersburgu, oraz Marii, bratanicy Cypriana Kamila Norwida. W 1910 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Petersburskim^[4]. W 1918 wraz z ówczesną żoną Tamarą złożył oświadczenie o zrzeczeniu się obywatelstwa rosyjskiego, wkrótce później uzyskali obywatelstwo polskie. Prawdopodobnie w tym okresie został aresztowany przez Czeka i wyszedł z więzienia dzięki staraniom żony i wstawiennictwu szwedzkiego dyplomaty^[5]. Po uwolnieniu miał spędzić kilka miesięcy w Warszawie i wyjechać do Kopenhagi^[4] lub od razu dołączyć do Tamary w Kopenhadze^[5]. Jesienią 1919 wyjechali do Paryża, gdzie znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej. W tym okresie miał popaść w depresję, później podjął pracę w Banque de Commerce. W latach 20. przeniósł się do Łodzi, później do Warszawy. W 1933 po zdanym egzaminie został członkiem Izby Adwokackiej w Warszawie, został radcą prawnym w różnych przedsiębiorstwach, a prawdopodobnie także wspólnikiem zakładów odlewów artystycznych „Metalars”^[4].

Okres wojny spędził w Warszawie, spłonęło wówczas jego mieszkanie. Po II wojnie światowej pracował w polskiej służbie konsularnej. Zajmował stanowiska konsula generalnego RP w Marsylii (1947–1949)^[1] i konsula w Tuluzie (od wiosny do jesieni 1949). Miał zostać odwołany ze stanowiska ze względu wydawanie paszportów zgodnie z przepisami prawa, a nie z oczekiwaniami władz komunistycznych. Wkrótce po powrocie do Warszawy trafił do szpitala, gdzie zmarł^[4].

Pochowany w Warszawie^[3].

Z powodu defektu stopy nie mógł służyć w wojsku^[6]. 30 grudnia 1915 wbrew woli rodziny poślubił malarkę Tamarę Łempicką, poznaną kilka lat wcześniej na jednym z bankietów. W kolejnym roku urodziła się ich jedyna córka Marie-Christine Łempicka, później znana jako Kizette de Lempicka-Foxhall^[7]. W małżeństwie nie układało się najlepiej ze względu na skandalizujący styl życia Tamary, w 1927 Tadeusz złożył pozew rozwodowy i mimo kilku próśb żony odmawiał powrotu do niej. Po raz drugi ożenił się w 1932 z Ireną Spiess, bratanicą Stefana Spiessa^[4].

Część informacji dotyczących jego życia prywatnego nie jest pewna ze względu na autokreację Tamary Łempickiej. Został sportretowany na jej obrazie „Niedokończony mężczyzna”^[4].