Tadeusz Argasiński

Tadeusz Argasiński

podpułkownik łączności
Data i miejsce urodzenia	12 czerwca 1892 Pomorzany
Data i miejsce śmierci	2 kwietnia 1978 Kraków
Przebieg służby
Lata służby	1914–1935
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie
Jednostki	2 Grupa Łączności 1 Grupa Łączności
Stanowiska	dowódca grupy
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca	Ministerstwo Poczt i Telegrafów
Odznaczenia

Tadeusz Argasiński (ur. 12 czerwca 1892 w Pomorzanach, zm. 2 kwietnia 1978 w Krakowie) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, podsekretarz stanu w Ministerstwie Poczt i Telegrafów.

Urodził się 12 czerwca 1892 w Pomorzanach, w ówczesnym powiecie złoczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana Pawła (1860–1932) i Marii z Barczyńskich (1868–1945)^[1][2][3]. W rodzinnej miejscowości ukończył szkołę powszechną^[1]. W 1902 razem z rodzicami przeprowadził się do Brzeżan, gdzie rozpoczął naukę w tamtejszym c.k. Gimnazjum^[1][4]. Od 1909 kontynuował naukę w I Wyższej Szkole Realnej we Lwowie^[5]. W 1912 ukończył naukę w klasie VII a, a w następnym roku zdał egzamin dojrzałości^[6][7]. Następnie rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, które zmuszony był przerwać ze względu na wybuch wojny^[1]. Od 1909 należał do Związku Walki Czynnej, a następnie został członkiem Związku Strzeleckiego^[1].

W czasie I wojny światowej, 4 sierpni 1914 wraz z plutonem Strzelców „brzeżańczyków” wyruszył do Oleandrów w Krakowie, a stamtąd na Kielce^[1]. O tej chwili bez przerwy do 1917 służył w Legionach Polskich^[1][2]. Początkowo przydzielono go do 2. kompanii I baonu 1 pułku piechoty^[1], a następnie od 1916 do czasu rozwiązania I Brygady był dowódcą oddziału telefonicznego^[1]. 1 stycznia 1917 awansował na chorążego^[8]. W 1917, po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej i wysłano go na front włoski^[1].

W listopadzie 1918 wrócił z Lublany do Krakowa z transportem koni i wstąpił do Wojska Polskiego^[1][2]. Następnie przez cztery miesiące służył w 2 pułku ułanów Legionów^[1][2]. Od 1919 w stopniu porucznika był dowódcą kompanii telegraficznej 1 Dywizji Piechoty Legionów^[1][2], wraz z którą uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej^[1]. W kwietniu 1920, w czasie wyprawy kijowskiej został szefem łączności Grupy gen. Edwarda Rydza-Śmigłego^[1], następnie przydzielono go do dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego. 9 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana z dniem 1 kwietnia 1920 „w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie byłych Legionów Polskich”.

W 1921 pełnił służbę w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając na ewidencji I baonu zapasowego telegraficznego^[9]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 17. lokatą w korpusie oficerów łączności^[10]. W latach 1923–1927 pełnił służbę w Departamencie VI i V Technicznym Ministerstwa Spraw Wojskowych^[1] w Warszawie na stanowisku kierownika referatu, pozostając na ewidencji 2 pułku łączności w Jarosławiu^[11]. 1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 4. lokatą w korpusie oficerów łączności^[12]. W maju 1927 został wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku radiotelegraficznego w Warszawie^[13][14]. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 Grupy Łączności w Krakowie^[15][16]. Od 1 stycznia do 15 kwietnia 1933 był wojskowym kierownikiem III pięciomiesięcznego informacyjnego kursu dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów. W czasie trwania kursu został przeniesiony do Warszawy na stanowisko dowódcy 1 Grupy Łączności^[17]. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Ministerstwa Poczt i Telegrafów na sześciomiesięczną praktykę. Zastąpił na stanowisku wicedyrektora Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Warszawie^[1] dr. Antoniego Owsionkę, który został szefem Departamentu Poczty MPiT^[18]. Z dniem 31 maja 1935 został przeniesiony w stan spoczynku^[19].

Następnie został mianowany dyrektorem Okręgu Poczt i Telegrafów w Warszawie^[2]. 11 lutego 1936 Prezydent RP mianował go podsekretarzem stanu w Ministerstwie Poczt i Telegrafów. Zastąpił na tym stanowisku inż. Franciszka Drzewieckiego, który na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku^[20][21]. Na urzędzie wiceministra pozostawał do 30 września 1939. Mieszkał w Warszawie przy ul. Promenada 17^[2].

Przyjaźnił się z Eugeniuszem Kwiatkowskim, wraz z którym był w czasie II wojny światowej internowany w Rumunii. Po powrocie do Polski zamieszkał w Krakowie i objął stanowisko dyrektora tamtejszego Okręgu Poczt i Telegrafów^[22].

Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC5, rząd 10, nr grobu 11)^[23].

23 czerwca 1927 w Warszawie ożenił się z Anną Różą (1887–1971), córką Michała Teodozego i Karoliny Wędziagolskich, nauczycielką^[24][23][2]. Dzieci nie miał^[1]. Świadkiem na ślubie był Paweł Wędziagolski (1883–1929), architekt^[24].

Jego siostrzenicą była Maria Michałowska (1925–2018)^[25].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5914 – 17 maja 1922^{[26][27][1][2]}
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi w służbie państwowej”^[28]
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – 11 listopada 1937 „za zasługi w służbie państwowej”^[29]
• Krzyż Niepodległości – 24 października 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^{[30][31][1][2]}
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1928 „za zasługi na polu administracji wojska”^[32][33][1]
• Krzyż Walecznych trzykrotnie^[27][1][2]
• Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1931 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”^{[34][35][1][2]}
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[1][2][2]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[1][2][2]
• Odznaka „Za wierną służbę”^[3]
• łotewski Medal Pamiątkowy 1918-1928 – 12 grudnia 1929^[36][1]

• Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. Gimnazyum w Brzeżanach za rok szkolny 1904. Brzeżany: Nakładem Funduszu Naukowego, 1904.
• XXXVII. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. I. Wyższej Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1909/10. Lwów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1910.
• XXXIX. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. I. Wyższej Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1911/12. Lwów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1912.
• XL. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. I. Wyższej Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1912/1913. Lwów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1913.
• Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Elżbieta Kościelak: Maria Michałowska. Wrocław: Galeria Kościelak, 2014. ISBN 978-83-64380-00-6.
• Stanisław Łoza: Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938.