Tadeusz Brincken
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
15 stycznia 1893 |
|---|---|
| Data śmierci |
14 listopada 1954 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
od 1914 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
I Brygada Legionów Polskich |
| Stanowiska |
kwatermistrz pułku |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
      | |
Tadeusz Ambroży Brincken (ur. 15 stycznia 1893 w Bogucicach, zm. 14 listopada 1954[1]) – baron, major piechoty Wojska Polskiego, uczestnik szarży pod Rokitną, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Leona i Marii z Żółtowskich[2]. W 1911 ukończył gimnazjum w Kielcach[3]. W momencie wybuchu I wojny światowej zgłosił się do organizowanych przez Józefa Piłsudskiego polskich oddziałów. Został przydzielony do I Brygady Legionów Polskich. Od jesieni 1914 roku został przeniesiony do II dywizjonu kawalerii utworzonego z 2. i 3. szwadronu ułanów, który był przydzielony do II Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w walkach w Karpatach[4]. Służąc w II plutonie, w stopniu sekcyjnego,13 czerwca 1915 brał udział w szarży pod Rokitną, gdzie został ranny[3]. Po wyleczeniu, wraz z 2 szwadronem 2 pułku ułanów, przebył całą kampanię wołyńska[4]. W marcu 1917 jako wachmistrz został przeniesiony na kurs oficerów, po ukończeniu którego, przydzielono go do taborów Legionów Polskich[4]. W marcu 1919 został internowany przez Ukraińców, gdzie zachorował na tyfus[4].
1 stycznia 1920 wstąpił do Wojska Polskiego[4] i został przydzielony do oddziału sztabowego szkoły podchorążych wojsk taborowych, a następnie awansowano go na stopień podporucznika[4]. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 16. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W 1923 służył w Komendzie Uzupełnień Koni Nr 29 w Jarosławiu, pozostając na ewidencji 1 dywizjonu taborów w Warszawie. 31 marca 1924 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 11. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W tym samym roku został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i przydzielony do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 92. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W marcu 1931 został wyznaczony w 3 pp Leg. na stanowisko dowódcy batalionu[6]. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[7], a w kwietniu 1935 przesunięty ponownie na stanowisko dowódcy batalionu[8]. W sierpniu tego roku został przeniesiony z 3 pp Leg. do PKU Kołomyja I na stanowisko komendanta[9]. W 1939 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta Rejonu Uzupełnień Jarosław[10]. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (pas 9, rząd płd.)[11].
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Zbigniewa (ur. 21 stycznia 1921) oraz Zofię (ur. 16 października 1922)[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5472 – 17 maja 1922[12][13][2]
- Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[14][15]
- Krzyż Walecznych trzykrotnie[3]
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[3]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[3]
Przypisy
- ↑ Fotografia tablicy nagrobnej Tadeusza Ambrożego Brincken na cmentarzu Rakowickim. Archiwum Fotografii Genealogicznej-Wyszukiwarka Geno-Graficzna.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 2.
- 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 329.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 93.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 40.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 23, 848.
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Tadeusz Brincken. rakowice.eu. [dostęp 2018-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-27)].
- ↑ Dziennik Personalny 1923.01.11 Nr3, „Centralna Biblioteka Wojskowa w Warszawie”, 11 stycznia 1923, s. 33 [dostęp 2026-04-20].
- ↑ Wykaz oficerów i szeregowych odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. z b. 2-go pułku ułanów Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (31 (310)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 30 lipca 1922, s. 17 [dostęp 2025-10-23], Cytat: por. Brincken Tadeusz.
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP).
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 1027, 1040, 1487;
- Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 127, 365;
- Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 19, 202;
- Rocznik Oficerski 1932 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1933, s. 39, 533;
- August Krasicki: Dziennik z kampanii rosyjskiej 1914-1916. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1988, s. 167. ISBN 83-211-1000-2.
- Stanisław Jan Rostworowski: Nie tylko Pierwsza Brygada (1914-1918) - Z Legionami na bój. Warszawa: P. W. EGROS - Oficyna Wydawnicza, 1993, s. 149. ISBN 83-85253-05-X.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Żołnierze Niepodległości. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-11-09].
- Brincken Tadeusz Ambroży. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.53-4407 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-20].