Tadeusz Gapiński

Tadeusz Gapiński

Pełne imię i nazwisko	Tadeusz Stefan Gapiński
Data i miejsce urodzenia	7 stycznia 1948 Łódź
Data śmierci	30 lipca 2026
Wzrost	175 cm
Pozycja	napastnik, pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub 1958–1962 ŁKS Łódź 1964–1966 MKS Hala Łódź
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole 1966–1971 ŁKS Łódź 14 (2) 1971–1973 Zawisza Bydgoszcz 52 (8) 1973–1979 Widzew Łódź 105 (12) 1979–1981 Hvidovre IF ? (?)
Kariera trenerska
Lata Drużyna 1981–1987 Widzew Łódź (asystent)
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Odznaczenia

Tadeusz Stefan Gapiński (ur. 7 stycznia 1948 w Łodzi, zm. 30 lipca 2026^[1]) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski i samorządowy. Związany z Widzewem Łódź w okresach największych sukcesów klubu; w latach 1973–1979 jako piłkarz, w latach 1981–2008 jako drugi trener i kierownik drużyny.

Był lewonożnym piłkarzem występującym na pozycji pomocnika lub napastnika. W środowisku piłkarskim znany był pod pseudonimem Gapek^[2].

Wychowanek Łódzkiego Klubu Sportowego^[3], do którego trafił w 1958. W 1966 zdobył mistrzostwo Polski juniorów z MKS Hala Sportowa Łódź. Karierę seniorską rozpoczynał w Łódzkim Klubie Sportowym, w którego barwach, w sezonie 1967/68 rozegrał 14 spotkań w ówczesnej I lidze, zdobywając dwie bramki^[4]. W 1971 w ramach zasadniczej służby wojskowej dla sportowców trafił do Zawiszy Bydgoszcz. W klubie do 1973 roku rozegrał 52 mecze strzelając 8 bramek w II lidze, oraz 7 występów i dwie bramki w Pucharze Polski. W sezonach 1971/1972 i 1972/1973 występował z klubem w ćwierćfinale Pucharu Polski. W 1973 trafił do Widzewa Łódź, z którym związał swoje dalsze losy. W 1975 awansował z klubem z II do I ligi. W sezonach 1976/1977 oraz 1978/1979 zdobywał z klubem wicemistrzostwo Polski. W 1976 wygrał z klubem rozgrywki grupowe Pucharu Intertoto UEFA, a 3 lipca tego roku w wygranym 9:1 meczu fazy grupowej tych rozgrywek z Kjøbenhavns Boldklub, zdobył jedną z bramek. W 1977 wystąpił z drużyną w finale Puchar Ligi. W sezonie 1977/1978 wystąpił z drużyną Widzewa w rozgrywkach Pucharu UEFA, docierając do 1/16 finału. Wystąpił w podstawowym składzie w dwumeczu z Manchesterem City (2:2 na wyjeździe, 0:0 u siebie), w którym Widzew Łódź wyeliminował angielski zespół^[5]. W klubie na poziomie I ligi polskiej rozegrał 105 meczów, strzelając w nich 12 goli. Zapamiętany został m.in. z dubletu w meczu z Legią Warszawa (2:1) w sezonie 1975/1976 oraz gola strzelonego bezpośrednio z rzutu rożnego w 6 minucie wyjazdowego spotkania ligowego z Wisłą Kraków w 1977^[6]. W 2010 został wybrany do srebrnej jedenastki wszech czasów klubu stworzonej z okazji jego stulecia^[7]. W 1979 przeniósł się do duńskiego, pierwszoligowego klubu Hvidovre IF, z którym w 1980 zdobył Puchar Danii, strzelając bramkę w finale rozgrywek^[6]. Był pierwszym polskim piłkarzem, który sięgnął po to trofeum^[6], a także jednym z pierwszym Polaków występujących w lidze duńskiej, po Januszu Harenie i Antonim Kocie^[8]. W 1981 w czasie niepewnej sytuacji wewnętrznej w Polsce, zdecydował się przerwać kontrakt i wrócić do kraju, tym samym kończąc profesjonalną karierę piłkarską^[5].

Po zakończeniu kariery ponownie związał się z Widzewem Łódź, gdzie został asystentem trenera I drużyny Jacka Machcińskiego. Następnie pełnił tą samą funkcję kolejno u boku trenerów, Władysława Żmudy i Bronisława Waligóry. W roli asystenta trenera świętował z klubem mistrzostwo Polski w 1981 i 1982 roku, wicemistrzostwo w 1983 i 1984, zdobycie Pucharu Polski i brązowego medalu mistrzostw Polski w 1985, a także był sztabie szkoleniowym podczas czterech edycji Pucharu UEFA (najwyższy wynik 1/8 finału 1980/1981), dwóch edycji Pucharu Europy, w tym podczas drogi drużyny do półfinału Pucharu Europy w sezonie 1982/1983, kiedy to polski zespół wyeliminował z rozgrywek m.in. Liverpool F.C^[5], a także w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów w sezonie 1985/1986. W 1987 objął stanowisko kierownika I drużyny Widzewa Łódź, na którym zastąpił Stefana Wrońskiego. Podczas jego pracy w roli kierownika Widzew dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski (1996, 1997), zdobył Superpuchar Polski (1996) i wystąpił w jego finale (1997), a także dwukrotnie wystąpił w Pucharze UEFA oraz w fazie grupowej Ligi Mistrzów UEFA (1996/1997). Kierownikiem drużyny pozostał do 2008 roku, towarzysząc blisko trzydziestu kolejnym trenerom i będąc obecnym podczas ok. tysiąca meczów Widzewa Łódź^[5]. Następnie przez rok pełnił funkcję doradcy zarządu klubu. W 2007 zeznawał w śledztwie dotyczącym korupcji w polskiej piłce nożnej^[9]. W 2016 otrzymał Złotą Odznakę Honorową PZPN^[10].

W wyborach samorządowych w 2006 bezskutecznie kandydował do Rady Miejskiej w Łodzi z listy Platformy Obywatelskiej^[11]. Mandat radnego V kadencji uzyskał 17 stycznia 2007, zajmując miejsce Hanny Zdanowskiej, która zrzekła się mandatu obejmując funkcję wiceprezydenta Łodzi. Początkowo był radnym niezrzeszonym, natomiast pod koniec kadencji przystąpił do klubu radnych Lewicy^[12]. W wyborach w 2010 startując z listy SLD nie uzyskał reelekcji^[13].

Został pochowany na cmentarzu św. Rocha na Radogoszczu w Łodzi^[14].

Upamiętniono go na tablicy umieszczonej na nowym stadionie Widzewa Łódź. Jego imieniem nazwano też jedną z lóż honorowych na tym obiekcie^[15]. Podobizna Tadeusza Gapińskiego znalazła się na fladze kibiców Widzewa Łódź, z napisem: ''Dzięki Wam tu jesteśmy''^[16]. Po jego śmierci, portret z jego podobizną został wystawiony przez stadionem Widzewa, a piłkarze najbliższy mecz ligowy rozegrali z czarnymi opaskami^[17]. Przy wejściu na sektor C3 powstał mural z podobizną Gapińskiego^[18]. Kolejny domowy mecz drużyny Widzewa (z Koroną Kielce) poprzedziła minuta ciszy, a kibice zaprezentowali poświęconą mu oprawę^[18].

• Srebrne Odznaczenie im. Janka Krasickiego (1985)^[19]
• Złota Odznaka Honorowa PZPN (2016)^[10]

Był żonaty^[5]. Miał dwie córki^[5]. Jedna z nich pozostawała w związku z Michałem Probierzem^[20].

• Gowarzewski A. (red.), Encyklopedia Piłkarska Fuji – Kolekcja Klubów – Widzew oraz dawni łódzcy ligowcy, Wydawnictwo GiA, Katowice 1998