Tadeusz Mazoński
| Data i miejsce urodzenia |
15 kwietnia 1901 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 stycznia 1981 |
| profesor nauk chemicznych | |
| Specjalność: chemia organiczna | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Profesura | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Prodziekan | |
| Wydział |
Chemiczny Politechniki Śląskiej |
| Okres spraw. |
1953–1955 |
| Dziekan | |
| Wydział |
Chemiczny Politechniki Śląskiej |
| Okres spraw. |
1955–1957 |
| Rektor | |
| Uczelnia |
Politechnika Śląska |
| Okres spraw. |
1957–1959 |
| Odznaczenia | |
  | |
Tadeusz Mazoński (ur. 15 kwietnia 1901 w Krakowie, zm. 20 stycznia 1981 w Gliwicach) – polski chemik specjalizujący się w syntezie półproduktów barwnikarskich i barwników.
Życiorys
Uczęszczał do szkoły realnej we Lwowie. Jako członek Polskiej Organizacji Wojskowej zgłosił się na ochotnika do obrony Lwowa[1].
W 1920 roku podjął studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej, ze względów finansowych przerwał je po trzech latach i podjął pracę na stanowisku laboranta w lwowskiej rafinerii nafty. W 1925 roku zaczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza. Studiował tam do 1927 roku, po czym wrócił na Politechnikę. W 1929 roku uzyskał absolutorium, a w 1934 zdał egzamin dyplomowy[1].
W latach 1928–1939 pracował w Katedrze Chemii Organicznej, kierowanej przez Edwarda Suchardę, a także w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej u Wacława Leśniańskiego, na stanowiskach młodszego asystenta, następnie starszego asystenta i adiunkta. Po zajęciu Lwowa przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i przekształceniu Politechniki w Lwowski Instytut Politechniczny, kontynuował pracę w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej. Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie pracował jako nauczyciel w Zawodowej Szkole Chemicznej. W 1944 roku po zajęciu Lwowa przez Armię Radziecką wrócił do Instytutu Politechnicznego, gdzie pracował jako docent do 31 września 1945 roku[1][a].
W październiku 1945 przeniósł się do Gliwic, gdzie uczestniczył w tworzeniu Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej. Został zatrudniony na stanowisku adiunkta w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej kierowanej przez prof. Wacława Leśniańskiego. W 1947 roku uzyskał na podstawie rozprawy Dwuaminy siarczku dwufenylowego jako zasady naftolu A S, stopień doktora nauk technicznych. W 1960 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1967 profesora zwyczajnego[1].
W latach 1953–1955 pełnił funkcję prodziekana, a od 1955 do 1957 roku – dziekana Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej. W latach 1957–1959 był rektorem tej uczelni[1]
Zmarł w Gliwicach, pochowany na cmentarzu komunalnym Centralnym (sektor LA7-E-1)[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969)
- Złoty Krzyż Zasługi (1956)
- Odznaka 25-lecia Politechniki Śląskiej wraz z Dyplomem Uznania (1970)[3]
Źródło:[1].
Nagrody
- Nagroda Ministra Szkolnictwa Wyższego indywidualna stopnia II (1965)[4]
Uwagi
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Prof. zw. dr inż. Tadeusz Mazoński (1901–1981). stowarzyszenie.chemia.polsl.pl. [dostęp 2020-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-01-11)]. (pol.).
- ↑ Cmentarze komunalne w Gliwicach [online], gliwice.grobonet.com [dostęp 2026-07-21].
- ↑ Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1970–1971. Gliwice: Politechnika Śląska, 1971, s. 413. [dostęp 2026-07-22].
- ↑ Inauguracja nowego roku akademickiego. „Trybuna Robotnicza”. Nr 234 (6743), s. 2, 2–3 października 1965. Śląskie Wydawnictwo Prasowe RSW „Prasa”. [dostęp 2026-08-11].