Tadeusz Mitraszewski

Tadeusz Mitraszewski
główny inspektor SW główny inspektor SW
Pełne imię i nazwisko

Tadeusz Franciszek Stanisław Mitraszewski

Data i miejsce urodzenia

23 października 1892
Lwów

Data i miejsce śmierci

25 października 1960
Warszawa

Przebieg służby
Formacja

Straż Więzienna

Jednostki

Ministerstwo Sprawiedliwości

Stanowiska

główny inspektor SW

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Późniejsza praca

prezes Sądu Okręgowego w Wilnie

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Waleczności (Austro-Węgry)
Grób Tadeusza Mitraszewskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Tadeusz Franciszek Stanisław Mitraszewski (ur. 23 października 1892 we Lwowie, zm. 25 października 1960 w Warszawie) – polski prawnik, prokurator, sędzia i adwokat, główny inspektor Straży Więziennej, oficer audytor rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 23 października 1892 we Lwowie jako syn Franciszka[1]. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie[1].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 19 pułk piechoty OK[2][3]. Początkowo pełnił służbę jako aspirant oficerski[2]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916[4].

W 1920 był oficerem śledczym w sądzie polowym 5 Dywizji Piechoty[5]. 20 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Sądowym, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[6]. W latach 1920–1921 w Dowództwie 6 Armii[7][8]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 55. lokatą w korpusie oficerów sądowych[9]. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr II w Lublinie na stanowisku podprokuratora[10][11]. Z dniem 15 stycznia 1926, w związku z wejściem w życie nowej organizacji służby sprawiedliwości, został zatwierdzony na stanowisku referenta w Wydziale III Departamentu IX Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[12]. Później został przeniesiony służbowo z Dep. IX MSWojsk. do Prokuratury przy WSO Nr II[13]. W marcu 1927 został mianowany podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych i przeniesiony do Prokuratury przy WSO Nr II na stanowisko podprokuratora[14]. W kwietniu 1928 został przeniesiony do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr IX w Brześciu na stanowisko podprokuratora[15][16]. Z dniem 31 października 1928 został przeniesiony do rezerwy[17]. W 1934, jako oficer rezerwy Korpusu Sądowego pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sambor[18].

W latach 1930–1933 był wiceprokuratorem w Sądzie Okręgowym w Lublinie[19][20][1]. 17 września 1930 wystąpił jako oskarżyciel w procesie byłej posłanki Ireny Kosmowskiej[21]. W latach 1933–1934 był prokuratorem w Sądzie Okręgowym w Samborze[22][1]. 20 września 1933 wystąpił jako oskarżyciel w procesie o zabójstwo Tadeusza Hołówki[23].

12 lipca 1934 jako wiceprokurator Sądu Apelacyjnego w Warszawie został delegowany do Ministerstwa Sprawiedliwości na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Departamentu Karnego i głównego inspektora Straży Więziennej[24][1]. W 1935 został mianowany zastępcą dyrektora wspomnianego departamentu[1][25]. Współorganizował reformę systemu penitencjarnego oraz reformę szkolnictwa zawodowego personelu więziennego[26].

12 września (27 maja[27]) 1938 został mianowany prezesem Sądu Okręgowego w Wilnie[28][29]. 24 września tego roku został pożegnany przez ministra sprawiedliwości Witolda Grabowskiego i wiceministra sprawiedliwości Adama Chełmońskiego[30].

Po powrocie z obozu internowanych na Litwie nie został członkiem konspiracji wileńskiej[31]. Wojskowy Sąd Specjalny w Wilnie skazał go za zrzeczenie się narodowości polskiej na karę pozbawienia wolności z odroczeniem wykonania orzeczonej kary po wojnie[32].

Wiosną 1941 zdołał z rodziną przedostać się na stronę niemiecką, a później do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie został polskim prokuratorem w Sądzie Okręgowym w Radomiu[28]. W styczniu 1942 polski Zarząd Zakładów Karnych w Warszawie skierował go do pracy we Lwowie, gdzie objął stanowisko wiceprokuratora w Sądzie Apelacyjnym (dla Polaków) oraz sprawował nadzór administracyjno-gospodarczy nad więzieniami i nielicznym polskim personelem w Dystrykcie Galicja[28]. Współpracował z delegatem Rady Głównej Opiekuńczej[28]. Pod koniec lutego 1945 powrócił do rodziny pod Warszawą, a następnie pracował jako radca prawny w różnych instytucjach[28]. W 1960 był adwokatem w Zespole Adwokackim nr 3 w Warszawie[33]. Zmarł 25 października 1960 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 263, rząd 6, miejsce 7)[34].

Był żonaty z Marią z Jaworskich (1896–1987), z którą miał syna Stanisława (1933–2006)[34].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Bedyński 2019 ↓, s. 40.
  2. 1 2 Ranglisten 1916 ↓, s. 87.
  3. 1 2 Ranglisten 1918 ↓, s. 289.
  4. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 109.
  5. ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 840.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 29 września 1920, s. 925.
  7. ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 780.
  8. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 415.
  9. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 305.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1083, 1092.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 977, 987.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 8 z 6 lutego 1926 roku, s. 4.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927, s. 102.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927, s. 97, 102.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 161.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 695.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 304.
  18. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 199.
  19. ↑ Kirkiczenko i Kraczkiewicz 1930 ↓, s. 85.
  20. ↑ Kirkiczenko i Kraczkiewicz 1933 ↓, s. 76.
  21. ↑ Rozprawa przeciw b. posłance Kosmowskiej. „Kurjer Zachodni”. 215, s. 1, 1930-09-18. Sosnowiec.
  22. ↑ Kirkiczenko, Kraczkiewicz i Rudzisz 1934 ↓, s. 112.
  23. ↑ Wspólnicy morderców ś.p. Tadeusza Hołówki przed sądem przysięgłych w Samborze. „Dziennik Bydgoski”. 216, s. 12, 1933-09-21. Bydgoszcz.
  24. ↑ Nowy kierownik Departamentu i Główny Inspektor Straży Więziennej. „Przegląd Więziennictwa Polskiego”. 8 (17), s. 4, sierpień 1934. Warszawa.
  25. ↑ Kirkiczenko, Kraczkiewicz i Rudzisz 1938 ↓, s. 22.
  26. ↑ Bedyński 2019 ↓, s. 40–41.
  27. ↑ Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”. 6, s. 92, 1938-06-15. Warszawa: Ministerstwo Sprawiedliwości..
  28. 1 2 3 4 5 6 Bedyński 2019 ↓, s. 41.
  29. ↑ Sprawy służbowe. „W Służbie Penitencjarnej”. 19 (59), s. 9, 1938-10-01. Warszawa.
  30. ↑ Pożegnanie p. Prezesa Tadeusza Mitraszewskiego. „W Służbie Penitencjarnej”. 19 (59), s. 8, 1938-10-01. Warszawa.
  31. ↑ Kania 2010 ↓, s. 83.
  32. ↑ Kania 2010 ↓, s. 60, 83.
  33. ↑ Wykaz zespołów adwokackich i lista adwokatów w PRL według stanu na dzień 31 maja 1960 r.. „Palestra”. 4/7-8 (31-32) dodatek, s. 79, 1960. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze. [dostęp 2021-09-06].
  34. 1 2 Cmentarz Stare Powązki: TADEUSZ MITRASZEWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2024-09-24].
  35. ↑ M.P. z 1935 r. Nr 258, poz. 309 (ISAP).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.