Tarusa
 Sobór świętych Piotra i Pawła | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Populacja (2010) |
| ||||
| • liczba ludności |
9,660 | ||||
| Nr kierunkowy |
(+7) 48435 | ||||
| Kod pocztowy |
249100 | ||||
Położenie na mapie obwodu kałuskiego  | |||||
Położenie na mapie Rosji  | |||||
 54°43′N 37°11′E/54,716667 37,183333 | |||||
| Strona internetowa | |||||
Tarusa (ros. Таруса) – miasto w środkowej Rosji, w obwodzie kałuskim u ujścia Tarusy do Oki. Prawa miejskie od 1976 roku. Około 9,7 tys. mieszkańców (2006). Pierwsze wzmianki o miejscowości w latopisie z 1246 roku.
Etymologia nazwy
Nazwa pochodzi od nazwy rzeki Tarusa, dopływu Oka. [1].
Historia
Wiadomo, że Tarusa istniała od 1246 roku. [2]
W XVI wieku miasto zostało ufortyfikowane wałami i okopami w celu obrony przed Tatarami Krymskimi i Ordą Nogajską. [3]
W XVIII wieku Katarzyna II przebudowała Tarusę według ogólnego planu, z ogromnym placem Sobornaya w centrum i pięknym Soborem (kościołem). Z centrum wszystkie ulice Tarusy biegły w regularny sposób. Wspaniały projekt miasta Katarzyny II jest nadal zachowany i widoczny. [4]
Na początku XX wieku Tarusa stała się domem dla rodziny Iwana Cwietajewa - założyciela Muzeum Sztuk Pięknych im. Puszkina w Moskwie, jego córki Mariny Cwietajewej - słynnej poetki o tragicznym losie. Słynny rosyjski malarz Wiktor Borysow-Musatow często mieszkał i malował w Tarusie i został tam pochowany. Tarusa zyskała przydomek „rosyjskiego Barbisona nad Oką” i stała się popularnym miejscem dla wielu malarzy, w tym Michaiła Wrubla, Konstantina Korovina, Walentina Sierowa, Nikołaja Krymowa, Lwa Łagorio i Wasilija Polenowa. [5].
Władza radziecka w Tarusie została ustanowiona 27 grudnia 1917 r. W kolejnych latach wszystkie kościoły w mieście zostały zamknięte, a na centralnym placu wzniesiono pomnik Józefa Stalina. Podczas II wojny światowej wojska niemieckie zbliżyły się do Tarusy i zajęły ją w drodze do Moskwy. Miasto zostało zajęte przez Niemców między 24 października a 19 grudnia 1941 r. Następnie miasto zostało odbite przez Armię Czerwoną, która zimą przekroczyła rzekę Okę pod niemieckim ostrzałem i zaatakowała niemieckie twierdze na wyższym brzegu Oki. Pozostałości fortyfikacji miasta i murów miejskich można do dziś zobaczyć w parku społecznościowym w pobliżu katedry Piotra i Pawła. [6]
Przypisy
- ↑ Gostunsky Nikolay. Tarusa - an ancient city on the Oka. Moscow, Nauka Publishing House, 1965. (Гостунский Николай. Таруса - древний город на Оке. Москва, издательство "Наука", 1965 г.). pp. 9–11
- ↑ Gostunsky Nikolay. Tarusa - an ancient city on the Oka. Moscow, Nauka Publishing House, 1965. (Гостунский Николай. Таруса - древний город на Оке. Москва, издательство "Наука", 1965 г.). pp. 7–8
- ↑ Виктор Михайлович Кашкаров. Конинский удел Тарусского княжества. - «Калужская старина», т. 2, кн. I. Калуга, 1902 (Viktor Mikhailovich Kashkarov. Koninsky appanage of the Tarusa principality. - "Kaluga antiquity", vol. 2, book I. Kaluga, 1902). pp. 584–585
- ↑ Иван Бодров. Приокские дали. Москва, Издательство Московский рабочий, 1964 (Ivan Bodrov. Oka Dali. Moscow, Moskovsky Rabochiy Publishing House, 1964). pp. 18–20
- ↑ Marina Tsvetaeva: The Woman, Her World, and Her Poetry (1985). Simon Karlinsky, Cambridge University Press p18 ISBN 9780521275743. pp. 221–225
- ↑ Melnikova Tatyana Petrovna. Tarusa - 101st kilometer. Moscow, Vozvrashchenie Publishing House, 2007. (Мельникова Татьяна Петровна. Таруса - 101й километр. Москва, Издательство «Возвращение», 2007 год) ISBN 978-5-7157-0214-2). pp. 13–14