Tatiana Andropowa

Tatiana Andropowa
Ilustracja
Podobizna Andropowej na nagrobku
Data urodzenia

12 grudnia 1917

Data śmierci

listopad 1991

Pierwsza dama ZSRR
Okres

od 12 listopada 1982
do 9 lutego 1984

Małżonek

Jurij Andropow

Poprzedniczka

Wiktorija Breżniewa

Następczyni

Anna Czernienko

Tatiana Filippowna Andropowa de domo Lebiediewa (ros. Татьяна Филипповна Андропова, ur. 12 grudnia 1917, zm. w listopadzie 1991) – żona 5. sekretarza generalnego KC KPZR Jurija Andropowa, od 12 listopada 1982 do 9 lutego 1984 pierwsza dama ZSRR.

Życiorys

Urodziła się 12 grudnia 1917[1]. Ukończyła uczelnię pedagogiczną i rozpoczęła pracę w Komsomole[2]. W 1940 została skierowana do pracy w Karelli, gdzie poznała żonatego wówczas Jurija Andropowa. Andropow listownie rozwiódł się z pierwszą żoną[2].

Podczas powstania w 1956 przebywała w Budapeszcie z mężem, który był ambasadorem. Widok komunistów wieszanych przez powstańców na latarniach wywarł permanentny wpływ na jej psychikę. Obawiała się wychodzenia z domu, tłumów i otwartych przestrzeni[2][3]. Gdy Andropow został sekretarzem generalnym, nie zabierał żony na Kreml oraz nie zapraszał nikogo do domu. Andropowa mieszkała w państwowym mieszkaniu na prospekcie Kutuzowskim[2].

Według lekarzy była hipochondryczką; cały czas domagała się narkotyków[4]. Większość czasu przebywała w szpitalu. Zmarła w listopadzie 1991[1]; została pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym[5].

Życie prywatne

Związek małżeński zawarła z Andropowem w Pietrozawodsku. Mieli dwoje dzieci: Igora i Irinę[6]. Miała silną osobowość; Andropow oddawał jej całą pensję[2][3].

Przypisy

  1. 1 2 Tatyana Filippovna Rebeca Andropowa (1917-1991) – Find a Grave... [online], www.findagrave.com (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 Ziętała 2017 ↓, s. 75.
  3. 1 2 Интимная жизнь чекиста. Какие тайны хранил генсек Юрий Андропов [online], Life.ru, 18 października 2020 [dostęp 2026-06-29] (ros.).
  4. ↑ Ziętała 2017 ↓, s. 76.
  5. ↑ Лебедева, Татьяна Филипповна — Биография на Wacari [online], Wacari [dostęp 2026-06-29] (ros.).
  6. ↑ Вожди и дети [online], Коммерсантъ, 22 sierpnia 2016 [dostęp 2026-06-29] (ros.).

Bibliografia