Telefoniada

Telefoniada
Rodzaj programu

teleturniej
teleturniej interaktywny

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Prowadzący

Bolesław Cader

Data premiery

wrzesień 1990

Lata emisji

1990–1998

Czas trwania odcinka

około godziny

Produkcja
Stacja telewizyjna

TVP Katowice

Telefoniada – teleturniej interaktywny regionalnej telewizji TVP Katowice[1][2], emitowany w latach 1990–98[3][4], wg pomysłu Bolesława Cadera i Wojciecha Majewskiego[5]. Był to jeden z pierwszych teleturniejów interaktywnych emitowanych w publicznej telewizji w Polsce[6]. Był to zarazem pierwszy w historii Telewizji Polskiej program nadawany na żywo z jednoczesną łącznością z widzami oraz z publicznością w studiu[7].

W sondażu Dziennika Zachodniego z 2011 został uznany za najlepszy program tej stacji[8], określany bywa też jako przełomowy[3] i kultowy[9][10][11].

Produkcja

Program emitowany był na żywo[12] z udziałem stuosobowej publiczności[12]. Wyemitowano 600 odcinków[1]. Program zyskał popularność[10], a jego oglądalność szacowano na poziomie 700 000–800 000 widzów[1].

Z początku prowadzony przez dziennikarzy TVP Katowice – Edwarda Kozaka i Wojciecha Majewskiego[4], potem przez Bolesława Cadera[4]. W 1998 roku wśród prowadzących program pojawili się młodzi wtedy śląscy aktorzy: Robert Talarczyk i Krzysztof Respondek[5].

Znak towarowy słowny „Telefoniada” funkcjonował między sierpniem 1994 a sierpniem 2004. Należał do TVP, która zastrzegła go w klasie 38. towarów i usług — emitowania programów telewizyjnych. Emisji programu TVP zaprzestała na początku 1999, a znak wygasł w 2004 roku[2]. Po zakończeniu zasadniczej emisji w ramówkach TVP Katowice pojawiała się jeszcze Telefoniada bis[13].

Charakterystyka programu

Jego idea opierała się na wspólnym udziale widzów zgromadzonych w studiu oraz połączonych za pomocą telefonii. Uczestnikom naprzemiennie zadawano pytania dotyczące przeprowadzonych wcześniej sondaży wśród mieszkańców Śląska[5][6].

Uczestnicy w studiu byli losowani przez młodego chłopca, Michała Cadera (syna Bolesława Cadera)[11]. Kolejną charakterystyczną pozycję programu stanowiło losowanie nagrody za pomocą urządzenia zwanego kołem szczęścia[5].

W czołówce programu wykorzystano fragment piosenki „Infinity” Guru Josha.

Przypisy

  1. 1 2 3 Telefoniada – Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach [online] [dostęp 2023-02-14] (pol.).
  2. 1 2 Telewizja zaspała i przegrała [online], pb.pl [dostęp 2023-02-14] (pol.).
  3. 1 2 Kuba Wajdzik, Magdalena Sibiga, Bogdan Czaja, Raport: Teleturnieje, Ewa Bryćko-Andruszczyszyn (red.), „TV Lider”, 4-5(86), 2017, s. 70-71, ISSN 2080-9395 (pol.).
  4. 1 2 3 Paweł Kuca, Kazimierz Wolny-Zmorzyński, Wojciech Furman, Publiczna telewizja regionalna w Polsce : stan na koniec grudnia 2015 roku, Wydanie I, Rzeszów 2018, ISBN 978-83-7996-528-1, OCLC 1056624450 [dostęp 2023-02-14].
  5. 1 2 3 4 Telefoniada. Tajemniczy sponsor, rzesze widzów i fiat 126p [online], plus.dziennikzachodni.pl, 21 grudnia 2018 [dostęp 2023-02-14] (pol.).
  6. 1 2 Aleksandra Kalisz, Stacje ogólne i tematyczne polskiej telewizji z perspektywy genologii lingwistycznej [online], 2019, s. 127 [dostęp 2024-03-01] (pol.).
  7. ↑ Katarzyna Brzoza, Telewizja Polska Katowice, [w:] Paweł Kuca, Wojciech Furman, Kazimierz Wolny-Zmorzyński, Publiczna telewizja regionalna w Polsce. Stan na koniec grudnia 2015 roku, Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, 2018, s. 79, ISBN 978-83-7996-528-1 [dostęp 2026-04-15].
  8. ↑ Katarzyna Pachelska, Telefoniada najlepszym programem w historii TVP Katowice [online] [dostęp 2011-09-13] (pol.).
  9. ↑ Redakcja, Kultowe programy Telewizji Katowice [GŁOSOWANIE] [online], Dziennik Zachodni, 8 września 2011 [dostęp 2023-02-14] (pol.).
  10. 1 2 Sławomir Zieliński [online], www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2023-02-14] (pol.).
  11. 1 2 Redakcja, Junior: Kiedy dorosnę, będę taki sam jak mój tata [online], Dziennik Zachodni, 27 marca 2016 [dostęp 2023-02-14] (pol.).
  12. 1 2 Bolesław Cader: Telefoniada była kurą znoszącą złote jajka. 2011-09-13. [dostęp 2016-04-01].
  13. ↑ Sobota w TV, „Trybuna Śląska” (73), 27 marca 1999, s. 16 [dostęp 2026-04-15] (pol.).

Linki zewnętrzne