Theodor Buddenbrock

W 1901 złożył pierwsze śluby zakonne, a w 1904 śluby wieczyste w Zgromadzeniu Słowa Bożego. 24 lutego 1905 przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem swojego zgromadzenia^[1][2].

W 1922, gdy Stolica Apostolska powierzyła misje w wikariacie apostolskim Zachodniego Gansu werbistom, o. Buddenbrock SVD stanął na czele 8-osobowej grupy werbistów, wysłanej do wikariatu, obejmującego zachodnią część prowincji Gansu oraz prowincje Qinghai i Sinciang. Do celu dotarli 2 kwietnia 1922. 4 misjonarzy, w tym o. Buddenbrock osiadło w stacji misyjnej Liangzhou-Xixiang w Gansu, pozostała czwórka wyruszyła dalej do Sinciangu^[3].

7 czerwca 1923 o. Buddenbrock został administratorem wakującego wikariatu apostolskiego Zachodniego Gansu^[3].

25 listopada 1924 papież Pius XI mianował go wikariuszem apostolskim Zachodniego Gansu (3 grudnia 1924 tytuł, wraz ze zmianą nazwy wikariatu, został zmieniony na wikariusz apostolski Lanchowfu) i 18 grudnia 1924 biskupem tytularnym issuskim. 7 czerwca 1925 w Yanzhou przyjął sakrę biskupią z rąk delegata apostolskiego w Chinach abpa Celso Costantiniego. Współkonsekratorami byli wikariusz apostolski Yanzhou Augustin Henninghaus SVD oraz wikariusz apostolski Jinanu Adalbert Schmücker OFM^[1][2].

W 1929 bp Buddenbrock przeniósł siedzibę wikariatu z Liangzhou-Xixiang do Lanzhou, z powodu trudnych warunków w poprzednim miejscu. W Lanzhou wybudował centrum misyjne z rezydencją biskupią, domami zakonnymi i nowoczesnym szpitalem prowadzonym przez Braci Miłosierdzia z Trewiru. Centrum zostało zniszczone w 1935 z powodu wybuchu w pobliskim składzie amunicji. 8 września 1937 delegat apostolski w Chinach abp Mario Zanin konsekrował nową katedrę^[3].

Za pontyfikatu bpa Buddenbrocka wikariat apostolski Lanchowfu przeżył swój rozwój. Do 1924 obsadzono wszystkie stacje misyjne. Sprowadzono siostry ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego oraz Oblatek Świętej Rodziny w celu prowadzenia szkół, sierocińców i domów starców^[3].

Liczba katolików w wikariacie zwiększała się o ok. 1000 osób rocznie. W 1925 bp Buddenbrock objął piecze nad 6 237 wiernymi i ponad 7 000 katechumenami; w 1947 tylko w zachodniej części prowincji Gansu było 15 795 katolików, a w 1950 17 465 katolików^[a][3].

Bp Buddenbrock zadbał również o powołania wśród rodzimej ludności, otwierając w 1937 w Lanzhou regionalne seminarium duchowne. W 1922 w wikariacie pracowało jedynie 2 chińskich księży, w 1947 z miejscowej ludności pochodziło 14 księży, 61 sióstr i 6 braci zakonnych. Ogólna liczba księży (Chińczyków i obcokrajowców) wzrosła do 48 w 1947^[3].

Wyzwaniami dla wikariatu za pontyfikatu bpa Buddenbrocka były trzęsienie ziemi z 1927, które spowodowało zniszczenie wielu stacji misyjnych oraz epidemia tyfusu plamistego z lat 1927-1933, podczas której zmarło 10 podległych mu misjonarzy^[3].

Problemem była również rozległość terytorialna wikariatu liczącego 2,7 mln km², niska gęstość zaludnienia, problemy komunikacyjne i różnice językowe wśród grup etnicznych. W okresie pontyfikatu bpa Buddenbrocka Stolica Apostolska oddzieliła: w 1930 misję "sui iuris" Sinciangu (prowincję Sinciang z 605 katolikami) i w 1937 prefekturę apostolską Xiningu (prowincję Qinghai z 2907 katolikami), po 1937 pozostawiając pod kontrolą bpa Buddenbrocka jedynie misje w zachodniej części prowincji Gansu^[3].

W 1941, gdy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny chińsko-japońskiej po stronie Chin, władze internowały niemieckich werbistów, jako obywateli sojusznika Japonii, w jednym z dekanatów. Dzięki zabiegom bpa Buddenbrocka, który sam był Niemcem, mogli oni jednak nadal pracować duszpastersko, jednak bez otrzymywania wsparcia materialnego^[3].

11 kwietnia 1946 papież Pius XII zreorganizował chińskie struktury kościelne. W wyniku reformy wikariat apostolski Lanchowfu został podniesiony do rangi archidiecezji, a bp Buddenbrock został arcybiskupem Lanzhou^[1][2].

Po zwycięstwie komunistów w chińskiej wojnie domowej został zmuszony przez nowe władze do opuszczenia Chin. Arcybiskupem Lanzhou de iure pozostał do śmierci, po wyjeździe z Chin nie mając już jednak realnej władzy w arcybiskupstwie. Zmarł 18 stycznia 1959 w Süchteln, w Republice Federalnej Niemiec^[1][2].