Theophil von Podbielski

Theophil von Podbielski
Ilustracja
generał kawalerii generał kawalerii
Data i miejsce urodzenia

17 października 1814
Köpenick

Data i miejsce śmierci

31 października 1879
Berlin

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia pruska

Jednostki

5. Pułk Artylerii Polowej
12. Pułk Huzarów

Stanowiska

Generalny Inspektor Artyleii

Główne wojny i bitwy

Wojna prusko-austriacka
Wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu Order Królewski Korony (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Odznaka za Służbę Wojskową Order Alberta Niedźwiedzia (Anhalt) Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Order Zasługi Wojskowej (wojenny, Bawaria) Order Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego (Hesja) Krzyż Zasługi Wojskowej (Meklemburgia-Schwerin) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Austria) Order Domowy i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Zasługi Cywilnej (Saksonia) Order Alberta (Saksonia) Order Sokoła Białego (Saksonia-Weimar) Order Fryderyka (Wirtembergia) Order Zasługi Wojskowej (Wirtembergia)

Theophil Eugen Anton von Podbielski (ur. 17 października 1814 w Köpenick; zm. 31 października 1879 w Berlinie) – pruski wojskowy polskiego pochodzenia, generał kawalerii Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, Generalny Inspektor Artylerii.

Życiorys

W 1831 roku rozpoczął służbę w 1. Pułku Ułanów. Po otrzymaniu, dwa lata później, stopnia podporucznika (niem. Secondelieutenant) został przeniesiony do 4. Pułku Ułanów. W latach 1836-1839 pobierał nauki w Szkole Wojennej w Berlinie, a po jej ukończeniu trafił do Brygady Artylerii Gwardii[1]. W 1841 roku został adiutantem w dowództwie 5. Brygady Kawalerii[2]. W 1848 roku, będąc już porucznikiem (niem. Premiereleutnant) objął identyczne stanowisko w dowództwie 9. Dywizji Piechoty[3].

Po awansie na rotmistrza (niem. Rittmeister) w 1849 roku trafił do sztabu 6. Dywizji Piechoty, gdzie objął stanowisko przewodniczącego komisji egzaminacyjnej dla podchorążych oraz dyrektora szkoły wojskowej przy III Korpusie Armijnym[4]. W 1853 roku został adiutantem w dowództwie generalnym tego Korpusu[5]. W 1855 roku awansował na majora i otrzymał stanowisko sztabowe w III Korpusie[6], które pełnił niecały rok. Następnie został dowódcą eskadronu w 6. Pułku Kirasjerów. W latach 1857-1863 dowodził kolejno 3. Pułkiem Huzarów oraz 12. Pułkiem Huzarów[7]. W tym czasie otrzymał awanse na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) w 1859 roku[8] i na pułkownika (niem. Oberst) w 1861 roku[9].

W 1863 roku stanął na czele 16. Brygady Kawalerii[10]. Po wybuchy wojny duńskiej został przeniesiony na stanowisko kwatermistrza w Armii Holsztynu feldmarszałka Friedricha von Wrangla. W trakcie konfliktu brał między innymi udział w walkach pod Dybbøl i w szturmie na okopy na wyspie Als. W sztabie armii Księstwa Holsztynku pozostał po zakończeniu walk, do czasu awansu na generała majora (niem. Generalmajor) w 1865 roku. Wówczas został mianowany szefem Departamentu Wojny Ogólnej w pruskim Ministerstwie Wojny[11]. Po wybuchu wojny z Cesarstwem Austriackim został generalnym kwatermistrzem armii walczącej na Morawach. Walczył między innymi w bitwie pod Sadową, za uczestnictwo w której otrzymał najwyższe pruskie odznaczenie wojenne - Order Pour le Mérite. Po zakończeniu wojny powrócił do Ministerstwa Wojny, a w 1867 roku awansował na generała porucznika (niem. Generalleutnant)[12].

Wraz z wybuchem wojny prusko-francuskiej ponownie został mianowany generalnym kwatermistrzem armii. Uczestniczył w walkach pod Noiseville, Gravelotte i pod bitwa pod Sedanem, a za udział w oblężeniu Paryża otrzymał liście dębu do Orderu Pour le Mérite. W 1872 roku został Generalnym Inspektorem Artylerii oraz członkiem Narodowej Komisji Obrony. Powierzono mu również funkcję kuratora Szkoły Artylerii i Inżynierii w Berlinie[13]. Rok później awansował na generała kawalerii (niem. General der Cavallerie), a cesarz Wilhelm I mianował go szefem 5. Pułku Artylerii Polowej oraz nadał prawo noszenia munduru 12. Pułku Huzarów[14]. Generalnym Inspektorem Artylerii Theophil von Podbielski pozostawał do swojej śmierci w 1879 roku, a w 1889 roku 5. Pułk Artylerii Polowej zyskał jego imię.

Życie prywatne

Pochodził z jednego z polskich rodów szlacheckich. 28 kwietnia 1843 poślubił Agnes von Jagow (1823-1887). Ich synem był sekretarz stanu, pruski minister rolnictwa Victor von Podbielski (1844-1916), zaś wnukiem - polityk NSDAP i nadburmistrz Frankfurtu nad Odrą Viktor von Podbielski (1892-1945).

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Podbielskiego to między innymi[15]:

Przypisy

Bibliografia