Tlenek rutenu(IV)
| |||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
RuO2 | ||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
O2Ru | ||||||||||||||||||||||
| Masa molowa |
133,07 g/mol | ||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||||
| Podobne związki |
OsO2 | ||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||||
Tlenek rutenu(IV), RuO2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym ruten występuje na IV stopniu utlenienia.
Może zostać otrzymany z pierwiastków w temperaturze 1000 °C[5]. Krystalizuje w układzie tetragonalnym (rutylu). Ma barwę od niebieskiej lub szarej do czarnej[1], choć intensywny kolor może wynikać z obecności rutenu na innym stopniu utlenienia, np. III[5]. Jest nierozpuszczalny w wodzie i kwasach[1] oraz mało reaktywny. Pod wysokim ciśnieniem tetragonalna struktura rutylu przekształca się w strukturę regularną o bardzo niskiej ściśliwości porównywalnej z diamentem[6].
Tlenek rutenu(IV) stosowany jest jako katalizator w syntezie organicznej, a także jako materiał powierzchniowy układów scalonych i anod stałowymiarowych w procesach chloro-alkalicznych[7].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Physical Constants of Inorganic Compounds, [w:] David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-86, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
- ↑ Tlenek rutenu(IV) [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 238058 [dostęp 2015-05-29].
- ↑ Ruthenium(IV) oxide (nr 238058) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2015-05-29].
- ↑ Ruthenium dioxide, [w:] ChemIDplus [online], United States National Library of Medicine [dostęp 2015-05-29] (ang.).
- 1 2 Iron, Ruthenium and Osmium, [w:] Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 1080, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
- ↑ Sylviane Sabo-Etienne, Mary Grellier, Ruthenium: Inorganic & Coordination Chemistry, [w:] Encyclopedia of Inorganic Chemistry, R. Bruce King (red.), wyd. 2, Chichester: Wiley, 2005, s. 3, ISBN 978-0-470-86078-6 (ang.).
- ↑ Hermann Renner i inni, Platinum Group Metals and Compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, 2001, s. 54, 63, DOI: 10.1002/14356007.a21_075 (ang.).