Tlenek wanadu(IV)
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||
| ciemnoniebieskie ciało stałe | |||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
VO2 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
O2V | ||||||||||||||
| Masa molowa |
82,94 g/mol | ||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||
| |||||||||||||||
Tlenek wanadu(IV), VO2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, połączenie tlenu i wanadu na IV stopniu utlenienia. Jest to ciemnoniebieskie ciało stałe o właściwościach amfoterycznych. Roztwarza się w kwasach nieutleniających, dając niebieski jon wanadylowy [VO]2+, a z zasadami daje żółtobrązowe wanadany(IV) (dawn. podwanadany). Mają one budowę [V4O9]2− przy niezbyt wysokim pH lub [VO4]4− przy wysokim pH[1].
Struktura
W temperaturze pokojowej ma strukturę typu rutylu, zaburzoną występowaniem par V−V. Powyżej 70 °C zaburzenie to znika, a pojawienie się elektronów uwolnionych w wyniku zerwania wiązania V−V powoduje nagły wzrost przewodnictwa elektrycznego i podatności magnetycznej[1].
Przypisy
- 1 2 Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 981–982, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
