Tlenek wolframu(VI)
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||
| żółty proszek | |||||||||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
WO3 | ||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
O3W | ||||||||||||||||||||
| Masa molowa |
231,84 g/mol | ||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||
Tlenek wolframu(VI), tritlenek wolframu, WO3 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków kwasowych, w którym wolfram występuje na VI stopniu utlenienia. Jest to cytrynowe ciało stałe (w wyższej temperaturze, pomarańczowe)[3]. Tworzy dwa hydraty: monohydrat WO3·H2O i dihydrat WO3·2H2O.
Budowa
Struktura krystaliczna trójtlenku wolframu jest zależna od temperatury. Może on przyjmować następujące struktury:
- tetragonalną, w temperaturze powyżej 740 °C
- rombową, w temperaturze od 330–740 °C
- jednoskośną, w temperaturze od 17–330 °C
- trójskośną, w temperaturze poniżej 17 °C.
Otrzymywanie
Otrzymuje się go w wyniku ogrzewania związków wolframu w atmosferze tlenu.
Właściwości
Tritlenek wolframu nie rozpuszcza się w wodzie ani w kwasach[3]. Dobrze rozpuszcza się w zasadach, tworząc wolframiany[3].
Zastosowanie
Znalazł zastosowanie w przemyśle, przy produkcji luminoforu stosowanego w telewizorach, jako pigment do farb.
Przypisy
- 1 2 3 Physical Constants of Inorganic Compounds, [w:] David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-97, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
- ↑ Tlenek wolframu(VI) [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 204781.
- 1 2 3 Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 5, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 895–896, ISBN 978-83-01-13817-2.
