Torpedo Squadron Eight
 | |
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
23 grudnia 1941 |
| Rozformowanie |
lato 1942 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
kmdr ppor. John Waldron |
| Działania zbrojne | |
| wojna na Pacyfiku: bitwa pod Midway | |
| Organizacja | |
| Numer |
VT-8 |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Formacja |
Hornet Air Group |
| Rodzaj wojsk | |
| Odznaczenia | |
 | |
Torpedo Squadron Eight (VT-8) – 8. Eskadra Torpedowa United States Navy w składzie grupy lotniczej lotniskowca USS „Hornet” (CV-8). Dywizjon został przydzielony na okręt krótko po przyjęciu lotniskowca do służby w październiku 1941 i pozostał na Pacyfiku po zatopieniu okrętu w bitwie koło wysp Santa Cruz w październiku 1942.
Pierwszą walkę VT-8 stoczył podczas bitwy pod Midway (4 czerwca 1942). Eskadra wyposażona była wówczas w samoloty Douglas TBD Devastator. Wszystkie 15 maszyn eskadry zostało zestrzelonych w czasie nieeskortowanego przez myśliwce ataku torpedowego na 4 japońskie lotniskowce. Nie zniszczono podczas tego ataku żadnego samolotu wroga, ani żaden lotniskowiec nie został trafiony podczas tego ataku torpedą.
Wszyscy członkowie załóg VT-8, którzy tego dnia wystartowali z lotniskowca, polegli, z wyjątkiem chor. George'a Gaya[1]. Dodatkowo sześć nowych i nowocześniejszych samolotów bombowo-torpedowych Grumman TBF Avenger startowało z Wyspy Midway. Z ich załóg przeżyły 2 osoby: chor. Albert K. Earnest i radioop. Harry Ferrier.
Eskadra została odznaczona Presidential Unit Citation.
Historia
Eksadra VT8 została sformowana 23 grudnia 1941 roku w Norfok w Wirginii wraz z utworzeniem Hornet Air Group lotniskowca USS „Hornet” (CV-8), dowództwo eskadry objął wówczas kmdr ppor. John Waldron[2]. Po zakończeniu rajdu Doolittle’a, eskadra wzięła wraz ze swoim okrętem udział w bitwie pod Midway, gdzie wraz z resztą swojej grupy lotniczej, wysłana została przez dowodzacego okrętem kmdr Marca Mitschera w „lot donikąd”. W akcie niesubordynacji wobec błędnych jego zdaniem rozkazów, kmdr Waldron odłaczył swoją eskadrę od reszty grupy uderzeniowej „Horneta” i lecąc na południe, trafił wprost na japoński zespół lotniskowców Kidō-butai admirała Chūichi Nagumo[3][4][a].
W samotnym ataku bez eskorty myśliwskiej, eskadra VT-8 została całkowicie zniszczona przez japońskie samoloty myśliwskie, ze śmiercią wszystkich lotników eskadry z wyjątkiem chor. George'a Gaya[7].
Lista poległych
- kmdr. por. John Waldron
- por. Raymond A. Moore
- por. James C. Owens, Jr.
- ppor. George M. Campbell
- ppor. John P. Gray
- ppor. Jeff D. Woodson
- chor. William W. Abercrombie
- chor. William W. Creamer
- chor. Harold J. Ellison
- chor. William R. Evans
- chor. Henry R. Kenyon
- chor. Ulvert M. Moore
- chor. Grant W. Teats
- Robert B. Miles, (pilot, ang. Aviation Pilot[8])
- Horace F. Dobbs, st.radioop.
- Amelio Maffei, radioop.
- Tom H. Pettry, radioop.
- Otway D. Creasy, mł.radioop.
- Ross H. Bibb, mł.radioop.
- Darwin L. Clark, radioop.
- Ronald J. Fisher, radioop.
- Hollis Martin, radioop.
- Bernerd P. Phelps, radioop.
- Aswell L. Picou, mar.
- Francis S. Polston, mar.
- Max A. Calkins, radioop.
- George A. Field, radioop.
- Robert Kingsbury Huntington, radioop.
- William F. Sawhill, radioop.
Uwagi
- ↑ Kierunek lotu grupy „Horneta” był przez wiele lat obiektem kontrowersji. W swoim oficjalnym raporcie pobitewnym, Mitscher napisał, że HAG poleciała kursem 239°, co przeczy teorii lotu na przechwycenie drugiej grupy lotniskowców[5]. Jednak kmdr por. Ring wbrew obowiązkowi nigdy nie złożył oficjalnego reportu pobitewnego. Już po wojnie jednak, przygotował datowany na 28 marca 1946 roku list, w którym opisał bitwę ze swojego punktu widzenia. Listu tego jednak nigdy nie opublikował. Dopiero po śmierci kmdr Ringa, jego istnienie ujawniła wdowa po komandorze. W 1999 roku został wówczas opublikowany w US Naval Institute „Proceedings”, w artykule pod redakcją kmdr Bruce’a Lindera, pod tytułem „Lost Letter of Midway” (Zaginiony list z Midway). W liście tym, kmdr por. Ring nie wskazując dokładnego kursu w którym poprowadził Air Group 8 napisał, że grupa „Horneta” poleciała w kierunku przewidywanego punktu przechwycenia japońskich lotniskowców znajdujących się na raportowanej pozycji ich wykrycia[6]. Rodzi to niezgodność z informacjami od innych uczestniczących w tym locie pilotów twierdzących, że lecieli niemal wprost na zachód kursem 265°, 80 do 100 mil na północ od celu, nie zaś kursem 239° na południowy zachód[5]. Mitscher z Ringiem nigdy też nie poinformowali swoich dowódców eskadr, że grupa lotnicza poleci na zachód w poszukiwaniu potencjalnej drugiej grupy japońskich lotniskowców[5].
Przypisy
- ↑ Wydostał się z tonącego samolotu i ukrywał się w wodzie pod kamizelką ratunkową
- ↑ Rose Lisle: The Ship, s. 15–19
- ↑ Rose Lisle: The Ship, s. 125–130.
- ↑ Mark Stille: Pacific Carrier War, s. 129.
- 1 2 3 Craig Symonds: Midway, s. 256–259.
- ↑ Kmdr Bruce Linder (ret.). Lost Letter of Midway, s. 31.
- ↑ Rose Lisle: The Ship, s. 131–136.
- ↑ Nie posiada odpowiednika w Wojsku Polskim
Bibliografia
- Lisle A. Rose: The Ship That Held the Line: The USS Hornet and the First Year of the Pacific War. Annapolis: Naval Instute Press, 1995. ISBN 1-55750-729-5.