Trichopterna cito

Trichopterna cito – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych.

Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1873 roku przez Octaviusa Pickarda-Cambridge’a na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London” jak dwa osobne gatunki, Erigone cito i Erigone blackwallii^[1][2]. Materiał typowy obu z nich odłowiony został przez Ludwiga C.Ch. Kocha w okolicach Norymbergi w Niemczech. Epitet gatunkowy drugiego z wymienionych nadany został na cześć Johna Blackwalla już przez Kocha w jego nieopublikowanych notatkach^[1].

W 1884 roku Eugène Simon przeniósł Erigone blackwallii do Lophocarenum^[3], a w 1894 roku Cornelius Chyzer i Władysław Kulczyński umieścili go w rodzaju Trichopterna^[4]. W 1926 roku Simon jako pierwszy podał stosowaną współcześnie kombinację, synonimizując Erigone blackwallii z Erigone cito i umieszczając ów gatunek w rodzaju Trichopterna^[5][2].

Samce osiągają od 1,3 do 1,5 mm, a samice od 1,5 do 1,9 mm długości ciała^[6]. Karapaks samicy jest brązowawy do ciemnobrązowego^[6][7] z ciemnymi znakami, za oczami lekko wysklepiony^[6]. Karapaks samca jest ciemniejszy^[7], w części głowowej wyniesiony w formę bardzo dużego, ale niewystającego ku przodowi przed przednie oczy płata^[6][7], na którym leżą oczy tylno-środkowej pary. Tuż za oczami tylno-bocznymi znajduje się niewielki dołek^[6]. Barwa szczękoczułków jest ciemnobrązowa^[1]. Odnóża są żółtobrązowe^[1] do brązowawych, czasem z czarnym przydymieniem. Wszystkie golenie mają po jednym kolcu grzbietowym, u samca drobnym i mniejszym od włosków. Trichobotrium na nadstopiu pierwszej pary leży między 0,72 a 0,82 jego długości. Ostatnia para nadstopi również ma wykształcone trichobotrium^[6]. Opistosoma (odwłok) ma barwę ciemnoszarą, szaroczarną, czarnobrązową lub czarną^[6][7][1]. Jej powierzchnia jest nieznacznie pomarszczona i skąpo porośnięta włoskami^[1]. Nogogłaszczki samca cechują się małym paracymbium. Genitalia samicy mają epigyne z bardzo dużą płytką środkową trójkątnego kształtu^[7].

Pająk ciepłolubny, zasiedlający lekko zacienione, ale suche stanowiska. Osobniki dorosłe spotyka się przez cały rok z maksimum pojawu w maju i czerwcu^[7].

Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Serbii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji^[7]. W Afryce Północnej wykazany został z Maroka. W Azji znany jest z anatolijskiej części Turcji, Gruzji, Azerbejdżanu, syberyjskiej części Rosji i Kazachstanu^[7][2].