Trichopternoides thorelli
| Trichopternoides thorelli | |||
| (Westring, 1861) | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
Trichopternoides | ||
| Gatunek |
Trichopternoides thorelli | ||
| Synonimy | |||
| |||
Trichopternoides thorelli – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych, jedyny z monotypowego rodzaju Trichopternoides.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1861 roku przez Niklasa Westringa na łamach „Göteborgs Kungliga Vetenskaps och Vitterhets Samhälles Handlingar” pod nazwą Erigone thorellii[1][2]. Epitet gatunkowy nadano na cześć Tamerlana Thorella[1]. W 1874 roku przeniesiony został przez Octaviusa Pickarda-Cambridge’a do rodzaju Walckenaera[3]. Arnold Förster i Philipp Bertkau w 1883 roku umieścili go w rodzaju Lophocarenum[4], a Eugène Simon w 1884 roku w rodzaju Entelecara[5]. W 1949 roku Jacques Denis przeniósł go do rodzaju Trichopterna[6]. Ostatecznie w 2008 roku Jörg Wunderlich utworzył dlań nowy, monotypowy rodzaj Trichopternoides[7].
Morfologia
Samce osiągają od 1,9 do 2,3 mm, a samice od 2 do 2,5 mm długości ciała[8][9].
Karapaks jest żółtobrązowy lub brązowawy z ciemniejszymi krawędziami i rozchodzącymi się promieniście kreskami[8][9]. U samicy jest on lekko wysklepiony, u samca zaś w części głowowej wyniesiony w formę bardzo dużego, wystającego ku przodowi przed przednie oczy płata, na którym leżą oczy tylno-środkowej pary[8][7][9]. Tuż za oczami tylno-bocznymi znajduje się niewielki dołek[8]. Bruzda szczękoczułka ma u samca pięć ząbków na przedniej krawędzi i cztery na tylnej, u samicy zaś sześć na przedniej i pięć na tylnej[7]. Barwa odnóży jest pomarańczowobrązowa[8]. Wszystkie golenie samicy mają po jednym kolcu grzbietowym, krótszym niż średnica tychże. U samca kolców tych praktycznie brak. Trichobotrium na nadstopiu pierwszej i drugiej pary leży między 0,9 a 0,95 jego długości. Ostatnia para nadstopi również ma wykształcone trichobotrium[7][8].
Owalna do kulistawej opistosoma (odwłok) samca[8] jest ciemnobrązowa do czarnej[8][9] z czterema rudymi sigilla i delikatnie zaznaczonymi, jasnymi szewronami w tyle[8], z wierzchu nieco skórzasto utwardzona, ale bez wykształconego skutum[7]. U samicy opistosoma jest ciemnoszara do czarnej, nieco błyszcząca, również z rudymi sigilla[8], ale bez skórzastości na grzbietowej powierzchni[7].
Nogogłaszczki samca cechują się dłuższą od goleni i zaopatrzoną w tylno-grzbietową apofizę rzepką oraz stosunkowo prostej budowy bulbusem z dużym subtegulum, krótką częścią radiksową, dyskowatą i opatrzoną ząbkiem apofizą suprategularną[7], a także bardzo dużym paracymbium[9].
Genitalia samicy mają epigyne z kwadratową płytką środkową[9].
Ekologia i występowanie
Pająk ten zasiedla tereny silnie wilgotne do podmokłych, zwłaszcza o charakterze otwartym. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się w czerwcu i lipcu[9].
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy oraz europejskiej części Rosji[9]. Dalej na wschód sięga przez Ural do południowej Syberii[9][2].
Przypisy
- 1 2 N. Westring. Araneae svecicae. „Göteborgs Kungliga Vetenskaps och Vitterhets Samhälles Handlingar”. 7, s. 1-615 (228), 1861.
- 1 2 Norman I. Platnick: Gen. Trichopternoides Wunderlich, 2008. [w:] World Spider Catalog [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2025-12-08].
- ↑ O. Pickard-Cambridge. Systematic list of the spiders at present known to inhabit Great Britain and Ireland. „Transactions of the Linnean Society of London”. 30 (2), s. 319-334, 1874. DOI: 10.1111/j.1096-3642.1874.tb00009.x.
- ↑ Förster, A.; Bertkau, P.. Beiträge zur Kenntniss der Spinnenfauna der Rheinprovinz. „Verhandlungen des Naturhistorischen Vereins der Preussischen Rheinlande und Westfalens”. 40, s. 205-278, 1883.
- ↑ E. Simon: Les arachnides de France. Tome cinquième, deuxième et troisième partie. Paris: Roret, 1884, s. 627.
- ↑ J. Denis. Notes sur les érigonides. XVI. Essai sur la détermination des femelles d'érigonides. „Bulletin de la Société d'Histoire Naturelle de Toulouse”. 83, s. 129-158, 1949.
- 1 2 3 4 5 6 7 J. Wunderlich. Descriptions of new taxa of European dwarf spiders (Araneae: Linyphiidae: Erigonidae). „Beiträge zur Araneologie”. 5, s. 685-697, 2008.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 M.J. Roberts: The spiders of Great Britain and Ireland, Volume 2: Linyphiidae and check list. Colchester, England: Harley Books, 1987, s. 58.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Wolfgang Nentwig, Theo Blick, Daniel Gloor, Ambros Hänggi, Christian Kropf: Trichopternoides thorelli (Westring, 1861). [w:] Araneae. Spiders of Europe [on-line]. Universität Bern. [dostęp 2025-12-08].