Tricky Sam Nanton

Tricky Sam Nanton, także Joe Nanton (ur. 1 lutego 1904 w Nowym Jorku, zm. 20 lipca 1946 w San Francisco) – amerykański puzonista jazzowy, związany przede wszystkim z orkiestrą Duke’a Ellingtona. Należał do najważniejszych wykonawców stylu gry łączącego growl, tłumik i gumowy plunger, charakterystycznego dla wczesnego brzmienia zespołu Ellingtona^[1][2][3].

W połowie lat 20. XX wieku występował w harlemskich klubach, m.in. z Earlem Frazierem i Cliffem Jacksonem, a także nagrywał z Sidneyem Bechetem, Donem Redmanem, Elmerem Snowdenem i Clarence’em Williamsem^[1]. W 1926 dołączył do orkiestry Duke’a Ellingtona, zastępując Charliego Irvisa, jednego z muzyków współtworzących jej wczesny „jungle style”^[1][4]. Przez kilka kolejnych lat był jedynym puzonistą Ellingtona, a jego brzmienie stało się istotną częścią nagrań zespołu do połowy lat 40. XX wieku^[3].

Nanton wykonywał również partie solowe na otwartym instrumencie, jednak największe znaczenie miała jego technika gry z tłumikiem i gumowym plungerem, dająca efekt wokalnego, growlującego brzmienia wah-wah^[1][2]. Precyzja i pomysłowość tych efektów, dostosowanych do muzyki Ellingtona, przyczyniły się do nadania mu przydomka „Tricky Sam”^[1]. Do przykładów jego gry należą m.in. „Blues with a Feeling”, „Blue Harlem”, „Dear Old Southland” i „Sidewalks of New York”^[1]. W suicie Black, Brown and Beige szczególnie eksponowane było jego solo w części „Work Song”, w którym Ellington wykorzystał wokalny charakter brzmienia Nantona i jego technikę gry z plungerem^[3].

Nanton zmarł na udar mózgu podczas trasy koncertowej z orkiestrą Ellingtona^[1].