Tugtupit
 Tugtupit w kwarcu z Ilimaussaq complex, Narsaq, gmina Kujalleq, Grenlandia (7,4 × 6,0 × 2,7 cm) | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Na8[Cl2|(BeAlSi4O12)2][1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4–6,5[1] |
| Przełam |
schodkowy[1] |
| Łupliwość |
niewyraźna, wyraźna/dobra[1] |
| Pokrój kryształu |
masywny[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
tetragonalny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
2,33–2,36 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biały, jasnoróżowy do intensywnie czerwonego, bladoniebieski[1] |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk |
szklisty, półszklisty, matowy, woskowy, tłusty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,496–1,502 (jednoosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,006[1] pleochroizm: słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.FB.10[1] |
Tugtupit – minerał z gromady krzemianów (berylokrzemian), z grupy sodalitu. Znany od 1962 r. i uznany przez IMA (1962 r.). Minerał należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od miejsca znalezienia i występowania tego minerału: Tugtup agtâkorfia, Tunugdliarfik, na Grenlandii[1].
Charakterystyka
Właściwości
W świetle ultrafioletowym wykazuje efekt fluorescencji[1].
Występowanie
Produkt hydrotermalny, spotykany w syenitach nefelinowych i skałach pokrewnych[1]. Towarzyszą mu głównie analcym, sodalit, albit, sfaleryt, natrolit oraz egiryn[1].
Miejsce występowania
- Grenlandia – Tugtup agtâkorfia, Tunugdliarfik, Narsaq municipality, Kvanefjeld tunnel, Kuannersuit (Kvanefjeld) plateau, Ilimaussaq complex, Kitaa (Zachodnia Grenlandia)[1]
- Kanada (Quebec)[1]
- Rosja (Obwód murmański)[1]
Zastosowanie
- ma znaczenie gemmologiczne
Przypisy
Bibliografia
- Nikodem Sobczak, Tomasz Sobczak: Wielka encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych, Warszawa, PWN, 1998, ISBN 83-01-12493-8.
Linki zewnętrzne
- Tugtupit na stronie Webmineral (ang.)
- Tugtupit na stronie Mindat (ang.)