Uranocircyt
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny | |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2-2,5[1] |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
tabliczkowy[2] |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający |
| Układ krystalograficzny | |
| Gęstość |
3,46 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
żółta, żółtozielona, kanarkowa[1] |
| Rysa |
jasnożółta[2] |
| Połysk |
perłowy[2] |
| Współczynnik załamania |
1,574–1,588 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,014 pleochroizm: słaby; X = bezbarwny; Y = Z = jasnożółty |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.EB.05[2] |
Uranocircyt[3] – minerał z grupy autunitów, z gromady minerałów uranylu; uwodniony fosforan uranylu. Występuje w strefach utleniania i hydratacji utworów zawierających minerały uranu4+, jako jego minerał wtórny[1][3].
Z uranocircytem może współwystępować kwarc, kwarc dymny, fluoryt, ortoklaz, torbenit, autunit, uranofan, cyrkon oraz mikroklin. W suchych warunkach szybko traci wodę, przechodząc do metauranocircytu Ba(UO2)2(PO4)2·6–8H2O[1][3].
Nazwa składa się z przedrostka nawiązującego do obecności uranu oraz sufiksu circes (κίρκος) (z greckiego sokół), nawiązującego do miejscowości Falkenstein (Sokoli Kamień), gdzie minerał został odkryty[1].
Chemia i fizyka
Procent wagowy pierwiastków (dla minerału o wzorze Ba(UO2)2(PO4)2·10H2O):[1]
Uranocircyt jest minerałem silnie radioaktywnym – emituje promieniowane alfa, beta i gamma. Aktywność 1g uranocircytu wynosi w zależności od źródła od 11 362 Bq do 78 647 Bq[1][2].
Wykazuje własności fluorescencyjne – w ultrafiolecie emituje zielone światło[1][2].
Występowanie
Jest minerałem rzadkim. Typową lokalizacją jest kamieniołom Streuberg, w Bergen, w Niemczech. Ponadto występuje m.in. w Sátão (Portugalia), St. Blasien (Niemcy), Kopańcu i Radoniowie (Polska)[1].
Zastosowanie
- minerał kolekcjonerski
uranocircyt w świetle UV
uranocircyt w świetle UV