Valgius Rufus
| Data urodzenia |
I wiek p.n.e. |
|---|---|
| konsul suffectus | |
| Okres |
od 12 p.n.e. |
Gaius Valgius Rufus – łaciński poeta, przyjaciel Horacego i Mecenasa, a także konsul dodatkowy (łac. consul suffectus) w 12 p.n.e. (po śmierci konsula Waleriusza Messali).
Autor wielu prac gramatycznych, retorycznych oraz elegii i epigramatów. Jego współcześni uważali go także za zdolnego do wielkich rzeczy w epice.
W języku łacińskim opracował retorykę Apollodora z Pergamonu, problemy gramatyczne zebrał w pracy De rebus per epistulam quaesitis (w 2 księgach?), ponadto napisał poemat dydaktyczny z zakresu botaniki, De herbarum viribus, dedykowany Augustowi. Zachowane jedynie fragmenty elegii Flebiles modi i Molles querellae (niektóre z tych urywków poświęcone Horacemu i Messali) oraz innych utworów poetyckich. Horacy w drugiej księdze Pieśni poświęcił mu dziewiątą odę.
Bibliografia
- Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z, Warszawa: PWN, 1983, s. 777.