Władysław Chachaj

Władysław Chachaj w 1934 roku ukończył liceum Krasnymstawie^[2]. W latach 1934–1939 studiował medycynę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie^[1][3]. Wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu zdobycie dyplomu lekarza. Pomimo to podjął pracę w zawodzie, najpierw w szpitalu chorób zakaźnych w Żółkiewce, w rodzinnym powiecie Krasnystaw, a od 1942 roku na oddziale wewnętrznym Szpitala Przemienienia Pańskiego na Pradze, w Warszawie.
Od początku wojny działał w podziemiu konspiracyjnym Armii Krajowej, gdzie przyjął pseudonim „Baryka”, a później „Doktor Andrzej". Wyrok wydany przez władze niemieckie zmusił go do opuszczenia stolicy. W Okręgu Radom-Kielce AK trafił do Świętokrzyskiego Zgrupowania AK, najpierw do oddziału Jana Piwnika „Ponurego", a następnie Eugeniusza Kaszyńskiego „Nurta”, w których pełnił funkcję lekarza^[4]. Partyzanckie dokonania Władysława Chachaja uhonorowane zostały licznymi odznaczeniami.

Po zakończeniu działań wojennych zamieszkał w Wodzisław Śląskim, gdzie rozpoczął pracę w Szpitalu Zakaźnym. W 1946 roku uzyskał dyplom lekarza na Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego^[3] i w tym samym roku przeprowadził się do Walimia, gdzie rozpoczął pracę lekarza rejonowego.
W 1949 roku przeniósł się do Wrocławia, gdzie najpierw krótko pracował w Klinice Chorób Zakaźnych, a następnie w Klinice Chorób Wewnętrznych, Geriatrii i Alergologii Akademii Medycznej we Wrocławiu^[1]. W 1952 roku otrzymał stopień naukowy doktora, w 1965 habilitował się, w 1973 został profesorem, a w roku 1979 profesorem zwyczajnym. W 1971 roku, po reorganizacji Uniwersytetu Medycznego, został dyrektorem Instytutu Chorób Wewnętrznych i kierownikiem Kliniki Chorób Wewnętrznych^[1].
Zmarł 1 listopada 1980 roku w Bielicach, został pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu^[5]. Był ojcem architekta Andrzeja Chachaja.