Włodzimierz Miszewski

Włodzimierz Miszewski
Władysław, Orski, Szklarz
major major
Data i miejsce urodzenia

6 sierpnia 1890
Dziekanów

Data i miejsce śmierci

23 sierpnia 1944
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1915–1922, 1939–1944

Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Gwardia Ludowa WRN

Jednostki

1 Pułk Piechoty Legionów
8 Pułk Piechoty Legionów

Stanowiska

dowódca Zgrupowania Warszawskiego OW PPS

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
powstanie warszawskie

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż NiepodległościKrzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Włodzimierz Zygmunt Miszewski ps. „Władysław”, „Orski”[1], „Szklarz” (ur. 6 sierpnia 1890 w Dziekanowie, zm. 23 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski inżynier rolnik[1], działacz Polskiej Partii Socjalistycznej, jeden z dowódców Gwardii Ludowej WRN, kawaler Orderu Virtuti Militari. Poległ w powstaniu warszawskim.

Życiorys

Syn Michała i Marii z Kozłowskich, urodzony 6 sierpnia1890 w Dziekanowie[2][3][4][1]. Jako uczeń rosyjskiego Gimnazjum Męskiego brał udział w strajku szkolnym 1905[5]. W 1911 uzyskał świadectwo dojrzałości w Prywatnej Szkole Filologicznej im. Staszica w Lublinie[6], po czym rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Politechniki Lwowskiej w Dublanach na Akademii Rolniczej.

Od 1911 był członkiem Związku Walki Czynnej, a od 1912 – Związku Strzeleckiego we Lwowie[7]. Po wybuchu I wojny światowej przerwał studia i przeniósł się do Warszawy. Tam rozpoczął kolejne studia na Wyższych Kursach Przemysłowo-Rolniczych (późniejsze SGGW). Ponadto był członkiem POW w Warszawie[7].

6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[7]. W 1915 walczył w składzie I Brygady na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym, internowany był w Szczypiornie[5]. Od 1 lutego 1918 do 1 maja tego roku był instruktorem Kółek Rolniczych w Lubelskiem Towarzystwie RoIniczym[5]. Jednocześnie pracował w Straży Kresowej, a za przeprowadzenie uchwał we wsiach przeciw odłączeniu Chełmszczyzny, został aresztowany przez władze austriackie i skazany na dwa miesiące więzienia, które odsiedział w Zamościu.

Jako ochotnik wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego i w czasie wojny polsko ukraińskiej, od 1 listopada 1918 walczył w obronie Lwowa[5]. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie 7 lipca 1919 podczas walk na froncie Litewsko-Białoruskim, będąc dowódca kompanii szturmowej 3 pułku piechoty, został ciężko ranny pod wsią Jelonka koło Radoszkowicz[5]. W listopadzie 1920 został kierownikiem Ekspozytury Wydziału II Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Radomiu[8]. Zdemobilizowany w 1922 w stopniu kapitana rezerwy 8 pułku piechoty Legionów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[9].

W 1921 ukończył studia rolnicze na Politechnice Lwowskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera rolnika[5]. Pracę zawodową rozpoczął w Wydziale Osad Żołnierskich, jako administrator w majątku Stawce, a następnie w majątku Siemień[5]. Następnie przeszedł do Ministerstwa Reform Rolnych, w którym pracował jako Podkomisarz i Komisarz Ziemski, Inspektor Ziemski, aż wreszcie jako Naczelnik Wydziału Urządzeń Rolnych w Nowogródzkim Okręgowym Urzędzie Ziemskim[5]. Od 9 lipca 1929 był zatrudniony jako Szef Działu Ogólnego w Dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego w Warszawie. Tam też mieszkał przy ul. Inflanckiej 1 m. 21[1]. Ponadto w okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie w Związku Strzeleckim, gdzie piastował stanowisko wiceprezesa Zarządu Okręgu Stołecznego, a także w Związku Legionistów[7].

W okresie okupacji włączył się działalność PPS-WRN, oraz wszedł do Komendy Głównej Gwardii Ludowej WRN, będąc zastępcą Kazimierza Pużaka, jako szef wyszkolenia bojowego. W czasie powstania warszawskiego, jako komendant warszawskiego zgrupowania OW PPS w randze majora walczył na Starym Mieście. Zginął w trakcie powstania. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 56-3-25,26)[10].

19 listopada 1920 dowódca Okręgu Generalnego „Kielce” zezwolił mu na zawarcie związku małżeńskiego z Mieczysławą Miszewską z Rawy Mazowieckiej[8]. Miał dwoje dzieci: Barbarę i Sławomira[11].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-11-18]..
  2. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  3. ↑ Włodzimierz Miszewski. Powstańcze Biogramy. [dostęp 2010-12-23]. (pol.).
  4. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-11-18]..
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 Kolekcja ↓, s. 3.
  8. 1 2 Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 120 z 19 listopada 1921 roku, pkt 2.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 147, 483.
  10. ↑ Cmentarz Stare Powązki: MISZEWSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-02].
  11. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923, s. 7.
  13. ↑ Pomarański 1931 ↓, s. 105.
  14. ↑ Lista odznaczonych ofic. i żołnierzy b. 1. p. p. Leg. Pol., „Żołnierz Polski” (25 (304)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 22 czerwca 1922, s. 15 [dostęp 2025-11-18], Cytat: por. Miszewski-Orski Włodzimierz.
  15. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 64, poz. 100 (ISAP).
  16. ↑ M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 468 (ISAP) „za zasługi w służbie państwowej”.
  17. 1 2 3 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 494. [dostęp 2021-01-17].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.