WCW Monday Nitro

Właściciel WCW Ted Turner zdecydował o stworzenie programu w poniedziałkowej ramówce TNT, a za przygotowanie jego formatu odpowiadał Eric Bischoff^[1]. Nowa tygodniówka miała bezpośrednio konkurować z emitowanym w tym samym czasie programem WWF Monday Night Raw należącym do World Wrestling Federation (WWF)^[2].

Pierwszy odcinek odbył się 4 września 1995 roku w centrum handlowym Mall of America w Bloomington i trwał godzinę^[3][2]. W programie Brian Pillman pokonał Jushina Thundera Ligera, Ric Flair walczył ze Stingiem, a Hulk Hogan pokonał Big Bubbę Rogersa^[3]. Największym zaskoczeniem była niezapowiedziana obecność Lexa Lugera, który poprzedniego wieczoru występował jeszcze na gali WWF, a na zakończenie odcinka wyzwał Hogana do walki o WCW World Heavyweight Championship, czyli główne mistrzostwo WCW^[3].

Nadawanie Nitro na żywo pozwalało WCW szybko reagować na emitowane równolegle, wcześniej nagrane odcinki Raw^[4]. Jedną z taktyk Bischoffa było ujawnianie na antenie wyników konkurencyjnego programu, co miało ograniczać zainteresowanie widzów jego nagranymi wcześniej walkami^[4].

18 grudnia 1995 roku Alundra Blayze, która niedawno odeszła z WWF, pojawiła się na Nitro z należącym do poprzedniej organizacji pasem WWF Women’s Championship i wyrzuciła go do kosza na śmieci^[5].

W 1996 roku jednym z ważniejszych wątków fabularnych było pojawienie się dwóch popularnych wrestlerów znanych z konkurencyjnej organizacji WWF^[5]. 27 maja Scott Hall wszedł na arenę z widowni i przedstawił się jako przybysz rzucający wyzwanie WCW^[5]. 2 tygodnie później dołączył do niego Kevin Nash^[5]. Razem stworzyli tag team The Outsiders^[5]. 7 lipca na gali Bash at the Beach Hall i Nash połączyli siły z Hulkiem Hoganem, tworząc stajnię New World Order (nWo)^[5]. Historia nWo stajni próbującej przejąć kontrolę nad organizacją stała się głównym wątkiem Nitro i jednym z filarów sukcesu programu^[1].

W 1996 roku czas trwania programu zwiększono z jednej do dwóch godzin, a później do trzech godzin^[2]. Od lata 1996 roku Nitro cieszyło się wyższą oglądalnością niż Raw przez 84 kolejne tygodnie^[2][5]. W grudniu 1996 roku program był według danych Nielsena najwyżej ocenianym cotygodniowym programem emitowanym w godzinach największej oglądalności w amerykańskiej telewizji kablowej^[6]. Oprócz historii nWo, program wyróżniał się rozbudowaną dywizją wagi lekkiej, w której występowali między innymi Rey Mysterio, Eddie Guerrero, Dean Malenko i Chris Jericho^[1].

W 1997 roku ważnymi wątkami były mroczna przemiana wizerunkowa Stinga oraz seria zwycięstw debiutującego w WCW Goldberga^[5]. 17 listopada Rick Rude pojawił się tego samego wieczoru w transmitowanym na żywo Nitro i nagranym wcześniej Raw, co unaoczniło różnicę między sposobem produkcji obu programów^[5]. 29 grudnia Nitro było najchętniej oglądanym programem amerykańskiej telewizji kablowej tego wieczoru^[7].

W styczniu 1998 roku, w okresie wysokiej oglądalności Nitro, WCW uruchomiło drugi rozbudowany program telewizyjny pod nazwą WCW Thunder^[5]. 6 lipca na Nitro w Georgia Dome w Atlancie, Goldberg najpierw pokonał Scotta Halla, a następnie zwyciężył Hulka Hogana i zdobył pas WCW World Heavyweight Championship^[5][8]. Odcinek obejrzało na miejscu 41 412 widzów, co stanowiło rekord frekwencji samodzielnej gali WCW^[8]. Program uzyskał w pomiarze oglądalności wynik 4,9, a emitowane równolegle Raw osiągnęło 4,0^[9].

Wiosną 1998 roku dobiegła końca 84-tygodniowa seria zwycięstw Nitro nad Raw^[2]. W drugiej połowie roku program WCW nadal wygrywał w pojedyncze wieczory, jednak zestawienia oglądalności coraz częściej wskazywały przewagę Raw^[9]. Konkurencyjne WWF rozwijało wtedy styl, który przeszedł do historii jako Attitude Era, oparty na nowych głównych gwiazdach i bardziej niekonformistycznym podejściu^[4].

4 stycznia 1999 roku komentator Nitro Tony Schiavone ujawnił wynik nagranej wcześniej walki w Raw, informując widzów, że Mankind zdobędzie WWF Championship^[5]. Część widowni zmieniła kanał, aby zobaczyć zwycięstwo Foleya^[5]. Tego samego wieczoru Kevin Nash położył się w ringu po lekkim uderzeniu Hulka Hogana, pozwalając mu zdobyć WCW World Heavyweight Championship w segmencie określanym jako „Fingerpoke of Doom”^[5].

4 stycznia 1999 roku komentator Nitro Tony Schiavone ujawnił wynik jednej z walk konkurencyjnego programu Raw^[5]. Poinformował, że Mankind zdobędzie główne mistrzostwo, WWF Championship^[5]. Chciał w ten sposób odwieść widownie od sprawdzenia co dzieje się u konkurencji, ale zamiast tego setki tysięcy widzów przełączyło kanał, aby zobaczyć zwycięstwo Mankinda^[5].

Tego samego wieczoru doszło do niesławnego wydarzenia określanego jako Fingerpoke of Doom^[10]. Rok wcześniej stajnia New World Order (nWo) rozpadła się na rywalizujące frakcje: związaną z Hulkiem Hoganem nWo Hollywood i kierowaną przez Kevina Nasha nWo Wolfpac^[10]. Nash tydzień wcześniej na gali Starrcade pokonał dotąd niepokonanego Goldberga i zdobył główne mistrzostwo, WCW World Heavyweight Championship^[5]. 4 stycznia Hogan, który wcześniej ogłosił zakończenie kariery, stanął przeciwko Nashowi w walce o pas^[10]. Nash pozwolił Hoganowi lekko uderzyć się palcem w klatkę piersiową, po czym położył się na macie i pozwolił mu się przypiąć^[10]. Hogan zdobył w ten sposób mistrzostwo, a upozorowana walka posłużyła do ponownego zjednoczenia nWo^[10]. Taka konkluzja konfliktu rozczarowała wielu fanów i spotkała się z szeroką krytyką^[10].

We wrześniu 1999 roku Eric Bischoff został odsunięty od kierowania WCW, a do zespołu kreatywnego dołączyli Vince Russo i Ed Ferrara^[5].

10 kwietnia 2000 roku Eric Bischoff i Vince Russo ogłosili na Nitro ponowne rozpoczęcie wszystkich głównych wątków fabularnych oraz zwakowanie wszystkich mistrzostw, po czym zorganizowano turnieje mające wyłonić nowych mistrzów^[5].

Na początku 2001 roku grupa Fusient Media Ventures prowadziła negocjacje w sprawie kupna WCW, a przedsięwzięciem od strony wrestlingowej miał kierować Eric Bischoff^[4]. Plan zakładał dalszą emisję programów organizacji na kanałach należących do Turner Broadcasting^[4]. W marcu nowy prezes Turner Broadcasting Jamie Kellner zdecydował o zakończeniu emisji Nitro w TNT oraz Thunder w TBS^[11]. Decyzja byłą motywowana słabymi wpływami reklamowymi osiąganymi przez wrestling oraz dążeniem koncernu do przyciągnięcia widowni uznawanej przez reklamodawców za bardziej dochodową^[11].

Po utracie gwarantowanych pasm antenowych Fusient wycofało się z negocjacji, a 23 marca World Wrestling Federation Entertainment kupiło nazwę WCW, prawa autorskie, bibliotekę nagrań i kontrakty części zawodników^[12]. Ostatni odcinek Nitro odbył się 26 marca 2001 roku w Panama City na Florydzie i zawierał segmenty przeplatane z emitowanym równolegle WWF Monday Night Raw^[4]. Booker T pokonał Scotta Steinera i zdobył pas WCW World Heavyweight Championship, a Sting pokonał Rica Flaira w ostatniej walce programu^[4]. Odcinek zakończył się segmentem, w którym Shane McMahon ogłosił, że to on kupił WCW i zamierza kontynuować rywalizację z należącą do jego ojca WWF^[4][5].