Wacław Plackowski

Wacław Plackowski

kapitan administracji (piechoty)
Pełne imię i nazwisko	Wacław Marceli Plackowski
Data i miejsce urodzenia	16 stycznia 1900 Kazimierz
Data śmierci	10 grudnia 1941
Przebieg służby
Siły zbrojne	Polskie Siły Zbrojne
Jednostki	Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia

Wacław Marceli Plackowski (ur. 16 stycznia 1900 w Kazimierzu, zm. 10 grudnia 1941) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, inwalida wojenny.

Syn Konstantego i Marii z Borowych urodzony 16 stycznia 1900 w Kazimierzu, w ówczesnym powiecie łódzkim guberni piotrkowskiej^[1]. Był bratem Marii, Haliny, Lucjana, Mariana, Józefa i Janiny^[2]. Przed I wojną światową uczęszczał do Szkoły Handlowej w Łodzi^[3]. W 1911 wstąpił do organizacji Skautowej oraz działał w kólkach samokształceniowych^[1].

5 marca 1915 jako uczeń klasy piątej wstąpił do Legionów Polskich^[1][4]. Służył jako kanonier w 1 pułku artylerii^[1][3]. 23 grudnia 1915 w Krakowie został superarbitrowany, a 3 lutego 1916 został zatwierdzona decyzja o jego zwolnieniu z Legionów^[3]. 17 lipca 1917 został zwolniony z Legionów, po czym wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Łodzi oraz kontynuował pracę w Skautingu^[1].

11 listopada 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców w Łodzi, po czym wstąpił do batalionu harcerskiego w Warszawie i pełnił w nim funkcję sierżanta szefa 2 kompanii^[1][5]. W kwietniu 1919 został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów i awansował na stopień podchorążego^[1]. Wyróżnił się 3 stycznia 1920 w bitwie pod Dyneburgiem, w której objął dowództwo 9 kompanii i został ciężko ranny. W następstwie odniesionej rany został inwalidą wojennym^[1].

Po opuszczenia szpitala został przydzielony do batalionu zapasowego 5 pp Leg. na stanowisko referenta oświatowego^[1]. W listopadzie 1920 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Pomorze na stanowisko zastępcy szefa Wydziału Wyszkolenia^[1]. W lutym 1921 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków na stanowisko komendanta Obwodu Związku Strzeleckiego w Krakowie^[1]. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 12 pułk piechoty^[6][7]. W sierpniu 1921 został przydzielony do Grupy Bieniakonie, a później do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie^[1]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 208. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[8]. Później został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie, gdzie w 1923 zdał egzamin z zakresu ósmej klasy gimnazjum^[1][9]. Posiadał osadę o powierzchni 6½ ha^[1]. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1920 i 45. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[10][11]. W listopadzie tego roku został przydzielony do Komendy Obozu Warownego „Wilno”^[1][12]. Na przełomie 1923 i 1924, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, dział kancelaryjny^[13]. W czerwcu 1926 został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr I w Wilnie na stanowisko kierownika kancelarii^[14]. Jesienią tego roku został przydzielony do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych z siedzibą w Wilnie, gen. bryg. Stanisława Burhardt-Bukackiego stanowisko kierownika kancelarii^[15] (od 15 grudnia 1930 był to skład osobowy inspektora armii w Wilnie, gen. dyw. Stefana Dęba-Biernackiego)^[16]. 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 8. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział kancelaryjny^[17][15][18]. W marcu 1934, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w Inspektoracie Armii w Wilnie^[19][20]. Po 5 czerwca 1935 został przeniesiony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu 5 łączności i żandarmerii Wydziału II Oficerów Służby Stałej^[21]. W 1937, w tym samym stopniu i starszeństwie, znów został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna^[22].

Służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich^[23]. Zmarł 10 grudnia 1941 i został pochowany na cmentarzu wojennym Ramleh (kwatera S, grób 26)^[24][23].

Był żonaty z Marylą Zatorską, z którą miał syna Zbigniewa Radomiła Michała (1922–2005) i córkę Birutę Wandę Ewę (ur. 1927)^[1].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4814 – 1921^[25][1]
• Krzyż Niepodległości – 16 września 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[26][27]
• Krzyż Walecznych dwukrotnie^[1][22]
• Srebrny Krzyż Zasługi^[22]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[1]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[1]
• Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych – 12 maja 1936
• łotewski Medal Pamiątkowy 1918-1928 – 6 sierpnia 1929^[28]

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Warszawa: Departament Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1935.
• Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1946. Londyn: IPMS, 1952.
• Władysław Nekrasz: Harcerze w bojach w latach 1914–1921. Cz. 1. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1930.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.