Wacław Sitkowski
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
12 lutego 1924 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1 kwietnia 2010 |
| Profesor nauk medycznych | |
| Specjalność: kardiochirurgia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja |
1964 |
| Profesura |
1979 |
| Odznaczenia | |
     | |
Wacław Stanisław Sitkowski (ur. 12 lutego 1924 w Warszawie, zm. 1 kwietnia 2010 tamże[1]) – polski lekarz, kardiochirurg, profesor nauk medycznych, powstaniec warszawski. Jeden z pionierów polskiej kardiochirurgii, nauczyciel polskich kardiochirurgów, w tym Zbigniewa Religi[1][2].
Życiorys
Syn Wacława i Jadwigi[3]. Absolwent I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie; maturę zdał w 1942 w ramach tajnych kompletów[4]. Następnie w 1942 w ramach tajnego nauczania podjął studia w Prywatnej Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego prowadzonej przez Jana Zaorskiego. Jednocześnie od 1940 do 1944 był laborantem rentgenowskim w Szpitalu Kolejowym w Warszawie[2]. Jako żołnierz Armii Krajowej brał udział w powstaniu warszawskim (pseud. Wacek, Junior). 28 września 1944 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy. Po upadku powstania więziony w Stalagu IV B[1].
Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do studiowania medycyny, kształcił się w Leuven[1], po powrocie do Polski w 1947 uzyskał dyplom na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego[5]. W tym samym roku podjął pracę w Klinice Chirurgicznej Instytutu Gruźlicy kierowanej przez Leona Manteuffla-Szoege, pozostawał z nią związany do 1969, dochodząc do stanowiska kierownika oddziału. W międzyczasie przez kilka lat zatrudniony również w Oddziale Chirurgicznym Instytutu Onkologii pod kierunkiem Tadeusza Koszarowskiego. W czasie kilkuletniej służby wojskowej przez rok kierował oddziałem zabiegowym Sanatorium Wojskowego w Otwocku[1][2].
Wacław Sitkowski doktoryzował się w 1952 na Akademii Medycznej w Warszawie na podstawie pracy Leczenie operacyjne ślinianek. Habilitował się w 1964 w oparciu o rozprawę zatytułowaną Leczenie operacyjne zwężenia lewego ujścia tętniczego[2]. Tytuł profesora nauk medycznych otrzymał w 1979[5].
W latach 1958–1959 stał na czele oddziału torakochirurgicznego w Otwocku[1][2], zaczął wówczas przeprowadzać tam operacje resekcji płuc. W Dziekanowie Leśnym wprowadził badania bronchoskopowe, a w Sanatorium Gruźlicy Kostno-Stawowej metody leczenia gruźlicy kręgosłupa[2]. W 1961 z ramienia Światowej Organizacji Zdrowia wyjechał na rok do Konga[1]. Od 1964 jako konsultant kardiochirurgii współpracował z Akademią Medyczną w Krakowie, gdzie wprowadzał różne metody leczenia chirurgicznego chorób serca. Kardiochirurgią zajął się szczególnie po objęciu w 1969 stanowiska ordynatora oddziału chirurgii stołecznego Szpitala Wolskiego[2], który pod jego kierownictwem stał się wiodącym ośrodkiem kardiochirurgicznym[1]. W 1980 został kierownikiem II Kliniki Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii, którym był do czasu przejścia na emeryturę w 1994[2].
Wacław Sitkowski zaliczany jest do pionierów kardiochirurgii polskiej. Brał udział w pierwszej w Polsce operacji na otwartym sercu. Uczestniczył we wprowadzaniu do praktyki klinicznej i rozpowszechniania w polskich ośrodkach krążenia pozaustrojowego. Był autorem pionierskich operacji w tym wszczepienia zastawki aorty, przeprowadził pierwszy opublikowany przypadek zeszycia ubytku międzykomorowego spowodowanego przez zawał[2]. W 1967 operował poetkę Halinę Poświatowską – podjął się wszczepienia sztucznej zastawki mitralnej, ale pacjentka zmarła w wyniku powikłań pooperacyjnych[6].
Zmarł 1 kwietnia 2010. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 191–2–26/27)[7].
W filmie Bogowie z 2014 w postać Wacława Sitkowskiego wcielił się Jan Englert[8].
Odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2004)[9]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1976)
- Order Sztandaru Pracy II klasy (1989)
- Warszawski Krzyż Powstańczy (1983)[1]
- Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” (1955)[10]
- Odznaka „Za zasługi dla województwa krośnieńskiego” (1985)[11]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Wacław Stanisław Sitkowski. 1944.pl. [dostęp 2014-09-13].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Wspomnienia o prof. dr. hab. n. med. Wacławie Sitkowskim. termedia.pl, 30 czerwca 2010. [dostęp 2014-09-13].
- ↑ Wacław Sitkowski. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2021-09-27].
- ↑ „Pochodem idziemy…” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Edmund Kujawski, Witold Grabski (red.). Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 317. ISBN 83-06-02325-0.
- 1 2 Prof. dr hab. Wacław Sitkowski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2014-09-13].
- ↑ Kalina Błażejowska: Uparte serce. Biografia Poświatowskiej. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 2014.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: SITKOWSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-22].
- ↑ Bogowie w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2014-09-13].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 2004 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2005 r. Nr 3, poz. 25 (ISAP)).
- ↑ Zarządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 sierpnia 1955 r. w sprawie nadania odznaki „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” (M.P. z 1955 r. Nr 80, poz. 959 (ISAP)).
- ↑ 30-lecie koła PTL w Sanoku. „Nowiny”. nr 122, s. 2, 27 maja 1985. [dostęp 2017-08-20].