Wacław Spasowicz
 major artylerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 listopada 1880 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
kierownik stacji podsłuchowej |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Wacław Spasowicz (ur. 7 listopada 1880 w Petersburgu, zm. 1940 w ZSRR) – major artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 7 listopada 1880 w Petersburgu jako syn Cypriana i Natalii z Naborowskich[1][2][3].
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 8 Syberyjskiej Brygady Artylerii Strzeleckiej (należącej do 8 Syberyjskiej Dywizji Strzeleckiej), a później 8 syberyjskiego dywizjonu moździerzy, awansując z chorążego na podporucznika[4].
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Oddziale V Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 1 dywizjon artylerii ciężkiej[5]. Zweryfikowany w stopniu kapitana, następnie został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku artylerii ciężkiej[6][7]. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku[8]. W 1934 jako major w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[9]. Do 1934 mieszkał w Warszawie przy ul. 6 Sierpnia 24[10][11].
15 września 1939 został przydzielony do Dowództwa Grupy Obrony Lwowa na stanowisko kierownika stacji podsłuchowej[12]. Po kapitulacji załogi Lwowa został aresztowany przez NKWD. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 055/4-19 oznaczony numerem 2772)[2]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[13][14][15]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[11][16]
- Medal Zwycięstwa[11]
- rosyjskie
- Order Świętej Anny 2 stopnia – 20 grudnia 1916?/2 stycznia 1917[4]
- Order Świętego Stanisława 2 stopnia – 30 marca?/12 kwietnia 1916[4]
- Order Świętej Anny 3 stopnia – 12 grudnia?/25 grudnia 1915[4]
- Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 27 kwietnia?/10 maja 1915[4]
Przypisy
- ↑ Wacław Spasowicz. katyn.miejscapamieci.gov.pl. [dostęp 2026-08-19].
- 1 2 Straceni na Ukrainie 1994 ↓, s. 88.
- ↑ Wacław Spasowicz. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2026-08-19].
- 1 2 3 4 5 Спасович Вячеслав. [w:] Памяти героев Великой войны 1914–1918 [on-line]. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2026-08-19]. (ros.).
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 309, 883.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 6, 783, 816.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 6, 702, 739.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927, s. 39, 44.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 342, 849.
- ↑ Spis Abonentów 1939 ↓, s. 358.
- 1 2 3 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 901.
- ↑ Dokumenty 1997 ↓, s. 210.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 36.
- ↑ Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923. scan.lex.pl. s. 47. [dostęp 2025-05-19].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 29 maja 1923, s. 361.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-08-19].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-05-19].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Spis abonentów sieci telefonicznej m.st. Warszawy P.A.S.T. Warszawskiej Sieci Okręg P.P.T.T. rok 1939/4. Warszawa: Polska Akcyjna Spółka Telefoniczna, 1939.
- Dokumenty obrony Lwowa 1939. Artur Leinwand (oprac.). Warszawa: Instytut Lwowski, 1997. ISBN 83-910659-0-1.
- Zeszyty Katyńskie. Marek Tarczyński (red.). T. 4: Listy katyńskiej ciąg dalszy : Straceni na Ukrainie. Warszawa: Niezależny Komitet Historyczny Badania Zbrodni Katyńskiej i Polska Fundacja Katyńska, 1994. ISBN 83-87893-79-X.