Wacław Szubert

Wacław Stefan Szubert
Data i miejsce urodzenia

19 września 1912
Włocławek

Data i miejsce śmierci

16 stycznia 1994
Warszawa

profesor nauk prawnych
Specjalność: polityka społeczna, prawo pracy, ubezpieczenia społeczne
Uniwersytet

Uniwersytet Łódzki

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej
Grób Wacława Szuberta na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (stan na marzec 2012)

Wacław Stefan Szubert, ps. „Wagner”, „Wirski” (ur. 19 września 1912 we Włocławku, zm. 16 stycznia 1994 w Warszawie) – polski ekonomista, prawnik, profesor Uniwersytetu Łódzkiego, zastępca dyrektora Departamentu Pracy i Opieki Społecznej Delegatury Rządu na Kraj od połowy 1943 r.[1]

Życiorys

Urodził się w rodzinie Mariana i Marii z domu Jawdyńskiej[2], pianistki i kompozytorki. Po wybuchu I wojny światowej, w związku z deportacją ojca, znalazł się z całą rodziną w Moskwie. Po zakończeniu wojny uczył się w Szkole Mazowieckiej w Warszawie[3]. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim (1934), doktoryzował się w 1936 na podstawie rozprawy pt. Dzieje ubezpieczenia na wypadek bezrobocia w Anglii. Swoją pierwszą pracę zawodową podjął w Warszawie w Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych, którą zamienił na pracę naukową w Instytucie Spraw Społecznych, w którym pracował jako asystent (1936–1939)[4].

Podczas okupacji niemieckiej, od kwietnia 1940 do czerwca 1943 r. działał w Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej, w komórce Biura Informacji i Propagandy (BIP), gdzie odpowiadał za sprawy społeczne. W latach 1942–1944 prowadził wykłady na Wydziale Prawno-Ekonomicznym konspiracyjnej Wolnej Wszechnicy Polskiej[4]. Od 1943 r. zajmował stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Pracy w Delegaturze Rządu RP na Kraj. Brał udział w powstaniu warszawskim[2].

Po zakończeniu działań wojennych osiadł w Łodzi. Podjął działalność naukowo-dydaktyczną na Uniwersytecie Łódzkim i związał się z nim aż do przejścia na emeryturę w 1982. Był zastępcą profesora (1945–1954), w 1954 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1962 profesorem zwyczajnym. W latach 1953–1955 oraz 1965–1969 był dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego[4].

Pracę na Uniwersytecie Łódzkim łączył z pracą w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy (1950–1957), w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk (1956–1964) oraz w Instytucie Pracy i Spraw Socjalnych, którego był dyrektorem w latach 1973–1978[4].

W 1981 r. reprezentował Komitet Krajowy NSZZ „Solidarność” w pracach nad zmianami w Kodeksie pracy, które miały m.in. sankcjonować istnienie wolnych związków zawodowych. W stanie wojennym pomagał internowanym opozycjonistom.

Od 1976 r. członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Od 1985 r. honorowy prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa i Zabezpieczenia Społecznego, od 1993 - honorowy prezes Polskiego Towarzystwa Polityki Społecznej (członek od 1937 r.).

Autor wielu książek i publikacji naukowych z zakresu polityki społecznej, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU[5].

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera188-3-12)[6].

Wybrane prace

  • Ochrona pracy (1966)
  • Studia z polityki społecznej (1973)
  • Zarys prawa pracy (1976)
  • Ubezpieczenia społeczne. Zarys systemu (1987)

Ordery i odznaczenia

Źródło:[8].

Nagrody i wyróżnienia

Upamiętnienie

Od 1997 r. Polska Akademia Nauk przyznaje Medal im. Wacława Szuberta za wybitne osiągnięcia praktykom i teoretykom w dziedzinie nauk o pracy i polityce społecznej[11].

Przypisy

  1. ↑ Waldemar Grabowski, Polska Tajna Administracja Cywilna 1940–1945, Warszawa 2003, s. 243.
  2. 1 2 Powstańcze Biogramy - Wacław Szubert [online], www.1944.pl [dostęp 2026-01-13].
  3. ↑ Wacław szubert (1912–1994) 1 - 70 Lat Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego [online], 9lib.org [dostęp 2026-01-13].
  4. 1 2 3 4 5 Doktorzy Honoris Causa: Multimedialna Baza Danych Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego [online], mbd.muzeum.uni.wroc.pl [dostęp 2026-01-13].
  5. ↑ Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980-1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001, s. 33. ISBN 83-7059-503-0.
  6. ↑ Cmentarz Stare Powązki: BARBARA RADZICKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-05-15].
  7. ↑ M.P. z 1955 r. Nr 125, poz. 1624 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1363 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
  8. ↑ Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 1306.
  9. ↑ KOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12].
  10. ↑ Doktorzy honoris causa UŁ. [dostęp 2011-02-21].
  11. ↑ Medale Szuberta rozdane - ZUS [online], www.zus.pl [dostęp 2026-01-13] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-06].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.