Walckenaeria dysderoides

Walckenaeria dysderoides
(Wider, 1834)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

pajęczaki

Rząd

pająki

Podrząd

Opisthothelae

Infrarząd

pająki wyższe

Rodzina

osnuwikowate

Podrodzina

Erigoninae

Rodzaj

Walckenaeria

Gatunek

Walckenaeria dysderoides

Walckenaeria dysderoides – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych. Zamieszkuje Europę oraz zachodnią i północną część Azji.

Taksonomia

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1834 roku przez Karla Friedricha Widera pod nazwą Theridion dysderoides[1][2]. Epitet gatunkowy nawiązuje do rodzaju Dysdera z rodziny komórczakowatych, który nieco przypomina pokrojem i ubarwieniem[1][3].

Morfologia

Samce osiągają od 1,7 do 2 mm, a samice od 1,8 do 2,3 mm długości ciała[4][3], którego pokrój jest stosunkowo wydłużony[3]. Karapaks jest pomarańczowobrązowy do ciemnobrązowego[4][3]. U samca jest nieznacznie sklepiony za oczami, nie wyniesiony w płat czy róg, między środkowymi oczami wyposażony w drobny guzek z kilkoma włoskami, a między oczami tylno-środkowymi a tylno-bocznymi w parę bruzdek biegnących ku tyłowi. U samic karapaks ma część głowową niezmodyfikowaną, a powierzchnię lekko pomarszczoną. Większe i rozrzucone na większej powierzchni oczy odróżniają samicę omawianego gatunku od podobnej samicy W. acuminata. U obu płci oczy rozmieszczone są na planie obręczy. Odnóża są pomarańczowe. Golenie pary pierwszej i drugiej mają po dwie makroskopowe szczecinki (kolce), pozostałych par zaś po jednej takowej. Nadstopie pierwszej pary ma trichobotrium umieszczone między 0,36 a 0,42 długości. Trichobotrium obecne jest także na nadstopiach ostatniej pary[3]. Opistosoma (odwłok) ma ubarwienie jasnoszare lub szare[4][3]. Nogogłaszczek samca ma apofizę goleni z długim wyrostkiem w części odsiebnej oraz mniej lub bardziej wydłużone paracymbium. Genitalia samicy odznaczają się epigyne z wykształconym trzonkiem[4].

Ekologia i występowanie

Pająk ten preferuje otwarte stanowiska, w tym tereny kamieniste, wrzosowiska, łąki tak o podłożu zasadowym, jak i kwaśnym[5], aczkolwiek znajdywany jest też w ściółce, igliwiu i wśród mchów na terenach zadrzewionych[5][4]. Aktywne samice obserwuje się przez cały rok[4][5], samce zaś od marca do listopada[4], ze szczytem aktywności od maja do lipca[5].

Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Macedonii Północnejoraz europejskiej części Rosji[4]. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji, Azerbejdżanu oraz syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji[4][2].

Przypisy

  1. 1 2 F. Wider, Arachniden, [w:] A. Reuss (red.), Zoologische Miscellen. Museum Senckenbergianum, Abhandlungen aus dem Gebiete der beschreibenden Naturgeschichte, t. 1, 1834, s. 195-276.
  2. 1 2 Norman I. Platnick: Gen. Walckenaeria Blackwall, 1833. [w:] World Spider Catalog [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2025-12-13].
  3. 1 2 3 4 5 6 M.J. Roberts: The spiders of Great Britain and Ireland, Volume 2: Linyphiidae and check list. Colchester, England: Harley Books, 1987, s. 26-34.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Wolfgang Nentwig, Theo Blick, Daniel Gloor, Ambros Hänggi, Christian Kropf: Walckenaeria dysderoides (Wider, 1834). [w:] Araneae. Spiders of Europe [on-line]. Universität Bern. [dostęp 2025-12-13].
  5. 1 2 3 4 Summary for Walckenaeria dysderoides (Araneae). [w:] Spider and Harvestman Recording Scheme website [on-line]. British Arachnological Society, 2010-2025. [dostęp 2025-12-13].