Walckenaeria dysderoides
| Walckenaeria dysderoides | |||||
| (Wider, 1834) | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Typ | |||||
| Gromada | |||||
| Rząd | |||||
| Podrząd | |||||
| Infrarząd | |||||
| Rodzina | |||||
| Podrodzina | |||||
| Rodzaj | |||||
| Gatunek |
Walckenaeria dysderoides | ||||
| |||||
Walckenaeria dysderoides – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych. Zamieszkuje Europę oraz zachodnią i północną część Azji.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1834 roku przez Karla Friedricha Widera pod nazwą Theridion dysderoides[1][2]. Epitet gatunkowy nawiązuje do rodzaju Dysdera z rodziny komórczakowatych, który nieco przypomina pokrojem i ubarwieniem[1][3].
Morfologia
Samce osiągają od 1,7 do 2 mm, a samice od 1,8 do 2,3 mm długości ciała[4][3], którego pokrój jest stosunkowo wydłużony[3]. Karapaks jest pomarańczowobrązowy do ciemnobrązowego[4][3]. U samca jest nieznacznie sklepiony za oczami, nie wyniesiony w płat czy róg, między środkowymi oczami wyposażony w drobny guzek z kilkoma włoskami, a między oczami tylno-środkowymi a tylno-bocznymi w parę bruzdek biegnących ku tyłowi. U samic karapaks ma część głowową niezmodyfikowaną, a powierzchnię lekko pomarszczoną. Większe i rozrzucone na większej powierzchni oczy odróżniają samicę omawianego gatunku od podobnej samicy W. acuminata. U obu płci oczy rozmieszczone są na planie obręczy. Odnóża są pomarańczowe. Golenie pary pierwszej i drugiej mają po dwie makroskopowe szczecinki (kolce), pozostałych par zaś po jednej takowej. Nadstopie pierwszej pary ma trichobotrium umieszczone między 0,36 a 0,42 długości. Trichobotrium obecne jest także na nadstopiach ostatniej pary[3]. Opistosoma (odwłok) ma ubarwienie jasnoszare lub szare[4][3]. Nogogłaszczek samca ma apofizę goleni z długim wyrostkiem w części odsiebnej oraz mniej lub bardziej wydłużone paracymbium. Genitalia samicy odznaczają się epigyne z wykształconym trzonkiem[4].
Ekologia i występowanie
Pająk ten preferuje otwarte stanowiska, w tym tereny kamieniste, wrzosowiska, łąki tak o podłożu zasadowym, jak i kwaśnym[5], aczkolwiek znajdywany jest też w ściółce, igliwiu i wśród mchów na terenach zadrzewionych[5][4]. Aktywne samice obserwuje się przez cały rok[4][5], samce zaś od marca do listopada[4], ze szczytem aktywności od maja do lipca[5].
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Macedonii Północnejoraz europejskiej części Rosji[4]. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji, Azerbejdżanu oraz syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji[4][2].
Przypisy
- 1 2 F. Wider, Arachniden, [w:] A. Reuss (red.), Zoologische Miscellen. Museum Senckenbergianum, Abhandlungen aus dem Gebiete der beschreibenden Naturgeschichte, t. 1, 1834, s. 195-276.
- 1 2 Norman I. Platnick: Gen. Walckenaeria Blackwall, 1833. [w:] World Spider Catalog [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2025-12-13].
- 1 2 3 4 5 6 M.J. Roberts: The spiders of Great Britain and Ireland, Volume 2: Linyphiidae and check list. Colchester, England: Harley Books, 1987, s. 26-34.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Wolfgang Nentwig, Theo Blick, Daniel Gloor, Ambros Hänggi, Christian Kropf: Walckenaeria dysderoides (Wider, 1834). [w:] Araneae. Spiders of Europe [on-line]. Universität Bern. [dostęp 2025-12-13].
- 1 2 3 4 Summary for Walckenaeria dysderoides (Araneae). [w:] Spider and Harvestman Recording Scheme website [on-line]. British Arachnological Society, 2010-2025. [dostęp 2025-12-13].