Waldo Semon

Urodził się 10 września 1898 roku^[3]. Studiował na Uniwersytecie Waszyngtońskim, gdzie w 1920 roku uzyskał tytuł licencjata, a w 1924 roku doktora. Jego doktorat był jednym z pierwszych w Stanach Zjednoczonych przyznanych w dziedzinie inżynierii chemicznej^[4]. Po studiach podjął pracę jako wykładowca, jednak z braku perspektyw na stałe zatrudnienie na uczelni, zdecydował się na karierę w przemyśle.

Semon związał swoją karierę z firmą B.F. Goodrich. Jego najważniejszym osiągnięciem stało się opracowanie metody plastyfikacji winylu (PCW), który stał się trzecim najczęściej używanym tworzywem sztucznym na świecie. Jako pierwszy skomercjalizował plastyfikatory do winylu, wykorzystując początkowo ftalan dibutylu^[5][6]. Opracował nową formułę, mieszając polimery syntetyczne, co pozwoliło uzyskać substancję elastyczną i pozbawioną kleistości.

Pracując nad metodami ulepszania gumy i poszukiwaniem jej syntetycznego zamiennika, 11 grudnia 1935 roku stworzył materiał o nazwie Koroseal. Polimer ten, wytwarzany z soli, koksu i wapienia, mógł przyjmować dowolną konsystencję^[7][8]. W trakcie badań stworzył ponad 5000 mieszanek kauczuku syntetycznego. Sukces osiągnął w 1940 roku, wprowadzając na rynek produkt Ameripol (skrót od AMERican POLymer)^[9].

Podczas pracy w B.F. Goodrich współpracował z Harrym Linn Fisherem oraz Benjaminem S. Garveyem (obaj, podobnie jak Semon, zostali później uhonorowani Medalem Charlesa Goodyeara). Zatrudnił także Charlesa Sundy Schollenbergera. Łącznie Waldo Semon uzyskał 116 patentów.

W literaturze pojawia się informacja przypisująca Semonowi wynalezienie gumy do żucia. W rzeczywistości opracował on syntetyczną, niestrawną substancję kauczukową, która mogła pełnić taką funkcję i pozwalała na tworzenie dużych baniek. Produkt ten nie trafił jednak do sprzedaży i pozostał jedynie ciekawostką laboratoryjną.

Po przejściu na emeryturę pracował jako profesor badawczy na Kent State University w Kent w stanie Ohio^[10]. Zmarł 26 maja 1999 roku w wieku 100 lat^[11].